— Mbaroi, mami. Ajo vuri firmën. Apartamenti dhe makina janë të miat. Kreditë i mbeten asaj.
Klajdi Imeri po fliste në telefon mu para derës së sallës së gjyqit, pa u përpjekur fare ta ulte zërin. Qëndronte i relaksuar, sikur gjithçka të kishte qenë vetëm një formalitet i bezdisshëm.
Majlinda Rrota ndodhej disa hapa më tutje, me një dosje të trashë të shtrënguar fort në duar. Klajdi u kthye, e pa dhe buzëqeshi me përbuzje.
— Ende s’ke ikur? Shko, shko… tani duhet të vraposh për në punë. Kreditë nuk paguhen vetë.
Majlinda nuk iu përgjigj. U kthye ngadalë dhe nisi të ecte përgjatë korridorit, pa hedhur asnjë vështrim pas. Klajdi e ndoqi me sy për disa sekonda dhe më pas u përqendrua sërish te telefoni.
— Jo, as që u përpoq të kundërshtonte. Ta thashë që do dilte siç doja unë.
Pasi doli nga godina e gjykatës, Majlinda ndaloi një taksi dhe i kërkoi ta çonte te kafeneja “Bota e Shijes”. Pranë dritares e priste noteri, Shpëtim Leka. As nuk u përpoq të bëjë muhabet.
— Ia dolët, — tha shkurt, duke i zgjatur një zarf të mbyllur. — Kjo është nga babai juaj. Ma la para se të ndërronte jetë, tre vjet më parë. Më porositi t’jua jepja vetëm pas divorcit.
Majlinda e mori zarfin, por nuk e hapi.
— Ai e dinte që do përfundonte kështu?
— E dinte. Dhe gjithçka e ka lënë për ju. Rrjeti i pastiçerive “Ëmbëlsi me Gëzim”, shtatëmbëdhjetë pika gjithsej. Ligjërisht jeni pronare prej gjashtë muajsh, por ai kërkoi ta shtyja dorëzimin deri sot.
Shpëtimi nxori edhe një dosje tjetër, të trashë, të mbajtur me një llastik.
— Këtu është gjithçka tjetër. Material për ish-burrin tuaj dhe për nënën e tij. Babai juaj e ka mbledhur për dy vjet rresht. Lexojeni në shtëpi dhe vendosni vetë si do veproni.
Majlinda i futi zarfin dhe dosjen në çantë, falënderoi me kokë dhe u largua pa e mbaruar kafenë.
Në shtëpi, më në fund, hapi letrën e babait. Shkrimi i tij ishte i rregullt, i fortë, aq i njohur sa i mbushte sytë me lot.
“Majlindë, nëse po e lexon këtë, do të thotë se më në fund je e lirë. Më fal që heshta. Klajdi dhe e ëma më shantazhuan me një histori të vjetër nga tatimet. Më kërcënuan se do të të dëmtonin nëse përpiqesha të të paralajmëroja. Por nuk ndenja duarkryq. Në dosje ke gjithçka që të nevojitet. Mos fal. Jeto.”
Ajo hapi dosjen. Pasqyra bankare. Foto të Klajdit me Gerdën Rexha. Biseda të printuara. Transferta parash — nga kartat e kreditit të Majlindës në llogaritë e firmës së Klajdit, prej andej në kartën e Gerdës. Qira apartamenti, dhurata luksoze, udhëtime.
Qëndroi gjatë duke parë shifrat dhe imazhet, pastaj mori telefonin.
— Diturie? Jam Majlinda Rrota. E mban mend që the se mund të më ndihmoje me kreditë? Më duhet një takim. Nesër. Po, urgjent.
Diturie Kovaçi, këshilltare kredish me lëvizje të shpejta dhe fytyrë të lodhur, shpërndau para saj disa fletë.
— Shiko. Çdo kredi që ke marrë ka përfunduar në llogaritë e biznesit të burrit tënd. Prej andej — te Gerda. Këto nuk janë borxhet e tua, Majlindë. Janë shpenzimet e tij, të fshehura pas emrit tënd. Mund të hapësh çështje gjyqësore. Kodi i Familjes është në anën tënde.
Majlinda nxori dosjen e babait dhe e vendosi mbi tavolinë.
— Kam prova.
Dituria e hapi, e shfletoi dhe fishkëlleu lehtë.
— Atëherë, juridikisht, ai është i mbaruar.
Dhjetë ditë më vonë, Klajdi mori një njoftim zyrtar. Ishte ulur në makinën e tij luksoze, përpara pallatit të Gerdës, dhe për disa çaste nuk e kuptoi çfarë po lexonte.
— Çfarë është kjo padi për kthim shpenzimesh? Ne i kemi mbyllur të gjitha, ajo firmosi!
Zëri i përmbaruesit gjyqësor në telefon ishte i ftohtë dhe i paanshëm, duke paralajmëruar se kjo histori sapo kishte hyrë në një fazë krejt tjetër.