Zëri në anën tjetër të linjës mbeti i akullt, pa asnjë lëkundje emocionale:
— Marrëveshja pajtuese nuk ju përjashton nga përgjegjësia për përdorim të parregullt të fondeve. Paraqitja juaj është e detyrueshme.
Klajdi e flaku celularin mbi sediljen e pasagjerit dhe, me duar që i dridheshin lehtë, formoi numrin e nënës.
— Mami, ajo më ka paditur. Po kërkon të kthej të gjitha kreditë. Pretendon se i kam shpenzuar për vete.
Pranvera Pepa mori frymë thellë, aq fort sa zhurma u dëgjua qartë në receptor.
— Kjo nuk qëndron. Ajo s’ka as lekë për avokatë. Është thjesht një ekonomiste, s’ka fuqi për këtë.
— Gabohesh, mami. I ka të gjitha. Transferta, foto, dokumente. Gjithçka është e rregulluar.
— Atëherë shtypi fort. Thuaji se ishte në dijeni, se ishin shpenzime të përbashkëta.
— Nuk funksionon më, — Klajdi shtrëngoi timonin. — Ajo e ka menduar çdo hap.
Të nesërmen, Pranvera telefonoi Majlindën Rrota. Tono i saj ishte i përmbajtur, por arroganca nuk fshihej dot.
— Majlinda, jam unë. Duhet të flasim seriozisht. Nuk e kupton çfarë po bën. Klajdi është djali im dhe nuk do të lejoj ta shkatërrosh.
Majlinda e vendosi telefonin në altoparlant dhe i bëri shenjë Diturie Kovaçit, e cila ndodhej përballë saj. Dituria nxori qetësisht diktofonin.
— Pranvera Pepa, ju dëgjoj. Dhe po regjistroj.
Në anën tjetër ra një heshtje e shkurtër, por jo dorëzim.
— Mendon se je më e zgjuar? Se mund të na frikësosh? Do gjejmë mënyrë të të ndalim, ashtu siç e ndalëm edhe babanë tënd.
Majlinda buzëqeshi ftohtë.
— Ashtu si e shantazhuat me çështje tatimore? Kam letrën e tij. I ka shkruar të gjitha. Nëse dëshironi, mund t’ia dorëzoj policisë bashkë me regjistrimin e kësaj bisede.
Asnjë fjalë tjetër. Vetëm sinjali i ndërprerjes.
Dituria e ndali regjistrimin dhe e pa Majlindën drejt e në sy.
— Nuk do të telefonojë më.
— E di, — u përgjigj ajo shkurt.
Gerda Rexha e mësoi për gjyqin nga vetë Klajdi. Ai u shfaq te dera e saj në mbrëmje, me një shishe raki të bardhë në dorë.
— Do të më duhet të shes gjithçka. Banesën, makinën. Përmbaruesit i kanë bllokuar. Majlinda do fitojë, jam i sigurt.
Gerda qëndronte pranë dritares, pa u kthyer.
— Klajdi, nuk kam ndërmend ta diskutoj këtë. Ti më the se kishe para, se banesa ishte jotja, se do jetonim mirë. Tani je i falimentuar.
Ai tentoi t’i afrohej, por ajo u tërhoq një hap prapa.
— Ik. Më duhet një burrë që siguron jetën, jo dikush që endet nëpër gjykata. Largohu, Klajdi.
Ai mbeti në mes të një shtëpie që s’ishte e tij, i mpirë nga shpejtësia me të cilën gjithçka po shembej. Gerda hapi derën.
— Dil. Dhe mos më telefono më.
Procesi gjyqësor zgjati dy muaj. Klajdi u justifikua, përsëriste se paratë ishin përdorur për familjen, se Majlinda ishte në dijeni. Por fjalët nuk mjaftuan. Majlinda kishte ekstrakte bankare, foto, dëshmi nga persona të tretë.
Gjykatësja, një grua e moshuar me sy të lodhur, shpalli vendimin pa zgjatje:
— Detyrohet Klajdi Imeri të shlyejë të plotë shumën e detyrimit. Pasuria vendoset nën sekuestro deri në përmbushjen e plotë.
Klajdi u kap pas skajit të tavolinës. Pranvera Pepa u zbardh në fytyrë dhe mbuloi gojën me pëllëmbë.
Një javë më vonë, policia hapi çështje penale për mashtrim — Klajdi kishte falsifikuar nënshkrimet e Majlindës në kontratat e kredive. Ekspertiza e konfirmoi. Katër vite me kusht. Pasuria u inventarizua. Përmbaruesit morën çelësat e banesës dhe të makinës.
Ky ishte “divorci i shekullit” për të — humbja e njëherëshme e kontrollit mbi jetën dhe e çdo gjëje materiale.
Pranvera Pepa u largua nga banesa dhe shkoi te motra e saj, në periferi. Pritja ishte e ftohtë.
— Do jetosh qetë. Pa vizita dhe pa pretendime. U kuptuam?
Ajo uli kokën, pa gjetur forcë të përgjigjej, ndërsa heshtja rëndonte mbi gjithçka që kishte mbetur.