Klajdi Imeri gjeti punë si roje nate në një parkim makinash. Pagesa ishte qesharake, turnet e gjata dhe errësira i rëndonte mbi shpinë. Banonte në një dhomë të ngushtë konvikti dhe çdo mbrëmje ndalej te kioska e lagjes për të blerë një shishe raki të bardhë. Pranvera Pepa, pas rreth një muaji, pushoi së hapuri telefonin. Turpi dhe rrënimi ishin bërë të padurueshme.
Ndërkohë, Majlinda Rrota qëndronte në zyrën qendrore të rrjetit “Pashka me shije” dhe shfletonte dosjet e radhitura në rafte. Shtatëmbëdhjetë furra buke, depo furnizimi, dhjetëra punonjës. I ati nuk i kishte lënë thjesht një biznes — i kishte lënë një themel të fortë mbi të cilin mund të ndërtohej.
Muajt e parë qenë të ashpër, por ajo nuk u tërhoq. Mësoi të drejtonte, të përzgjidhte njerëz, të hynte në hollësitë e punës. Çdo ditë sillte më pak pasiguri dhe më shumë siguri në vendimmarrje.
Pas gjashtë muajsh, pranë çdo furre u hapën pika këshillimi. Pa pagesë. Për gra të humbura në vorbullën e divorceve, borxheve dhe marrëdhënieve të thyera. Juristë dhe psikologë ishin aty dy herë në javë.
— Gratë duhet ta dinë se nuk janë vetëm, — u thoshte Majlinda stafit. — Ka gjithmonë një rrugëdalje.
Eduart Sota e njohu në kurset e riparimit të mobilieve. Ai jepte mësim fundjavave, ndërsa gjatë javës drejtonte autobus urban. Ishte i gjatë, i qetë, me një zë të ulët që nuk impononte.
Biseda nisi kur Majlinda po lustronte një stol druri dhe sipërfaqja nuk po i dilte e rrafshët. Eduarti iu afrua, ia mori letrën zmerile nga dora:
— Mos e shtyp. Druri ta tregon vetë ku duhet hequr.
Ajo e vështroi. Nuk buzëqeshte, por sytë i kishte të ngrohtë.
— Gjithmonë flet kaq qetë?
— Gjithmonë. Përndryshe, askush nuk të dëgjon.
Pas një muaji nisën të takoheshin. Pa premtime, pa betime. Shëtisnin, pinin kafe, rrinin në heshtje. Eduarti nuk pyeti për të shkuarën. Majlindës nuk i duhej ta rrëfente.
Një vit më vonë, ai u shpërngul te ajo me një çantë të vetme.
— Kaq ke? — e pyeti ajo.
— Të tjerat janë tepri, — tha ai, duke e lënë çantën pranë derës.
Sarën Majlinda e pa për herë të parë në një shtëpi fëmijësh, ku kishte shkuar me ndihma nga furrat. Vajza katërmbëdhjetëvjeçare rrinte në cep me një libër të trashë dhe nuk i kushtonte vëmendje askujt.
Majlinda u ul pranë saj:
— Çfarë po lexon?
Sara ngriti sytë me kujdes:
— “Xhejn Er”. Për herë të tretë.
— Për mbijetesën, kur gjithçka është kundër teje.
Vajza pohoi lehtë dhe uli sërish kokën. Majlinda nuk nguli këmbë. Thjesht qëndroi aty.
U kthye çdo javë. Sara filloi ta priste. Flisnin për libra, për shkollën, për vetminë.
Pas tre muajsh, Majlinda dorëzoi dokumentet për birësim. Eduarti e mbështeti pa asnjë pyetje.
Kur Sara u zhvendos te ta, solli vetëm një çantë dhe librin e njëjtë. Majlinda ia tregoi dhomën. Vajza u ndal në prag:
— Është e imja?
— E jotja. Tani ky është shtëpia jote.
Klajdi e pa Majlindën vetëm një herë pas gjyqit. Rastësisht, në rrugë. Ajo zbriste nga makina pranë furrës, fliste në telefon dhe qeshte. Në krah kishte një burrë të gjatë me qese ushqimesh.
Klajdi qëndronte përballë, me një xhaketë të vjetër që mbante erë tymi. Ajo nuk e vuri re. Kaloi pranë tij, duke qeshur me diçka që i kishte thënë shoqëruesi.
Ai i ndoqi me sy derisa u zhdukën pas qoshes, pastaj u kthye drejt parkimit. Turni i tij fillonte pas një ore.
Majlinda rrinte pranë dritares dhe shihte lumin. Pas saj, në kuzhinë, Eduarti përgatiste darkën. Sara bënte detyrat në dhomën e vet. Një mbrëmje e zakonshme. E qetë.
Ajo mendonte se sa thellë mund ta ndryshojë jetën koha, kur njeriu zgjedh të ndërtojë, jo të shkatërrojë.