Gjithçka që kishte ndodhur gjatë dy viteve të fundit i ishte kthjelluar si një mësim i hidhur, por i domosdoshëm. Ajo e kuptoi se hakmarrja nuk është britmë, as shkatërrim i verbër. Hakmarrja e vërtetë është kur ringrit jetën tënde në mënyrë të tillë që ai që të tradhtoi ta shohë lumturinë tënde nga larg. Pa qenë pjesë e saj. Madje, pavarësisht tij.
Klajdi Imeri kishte marrë pikërisht atë që i takonte. Edhe Pranvera Pepa kishte përfunduar aty ku e çuan veprimet e veta. Ndërsa Gerda Rexha ishte larguar ashtu siç kishte ardhur, pa lënë gjurmë. Majlinda Rrota, nga ana tjetër, nuk bëri asgjë spektakolare: ajo thjesht vazhdoi të jetonte.
Në mendje i erdhi kujtimi i korridorit të gjykatës, dy vjet më parë. Qëndronte aty, me një dosje të trashë të shtrënguar fort në duar, ndërsa dëgjonte zërin e tij përbuzës: “Ik, ik. Tani do t’i paguash vetë kreditë.” Atë ditë nuk tha asnjë fjalë. Por heshtja e saj nuk ishte dobësi. Ishte pika e nisjes.
Babai i kishte mësuar gjërat më të rëndësishme: të mos falë ata që e keqpërdorin mirësinë si shenjë dobësie; të mos heshtë kur e vërteta kërkon zë; të mos dorëzohet kur duket se gjithçka ka marrë fund.
Ajo vështroi pasqyrimin e saj në xhamin e dritares. Gruaja që kishte dalë nga gjykata dy vite më parë nuk ekzistonte më. Në vend të saj ishte një tjetër: më e fortë, më e lirë, më e gjallë.
Zëri i Eduart Sotës e thirri nga kuzhina për darkë. Majlinda u shkëput nga mendimet, hodhi edhe një vështrim të fundit drejt lumit dhe u nis drejt dritës së ngrohtë të shtëpisë. Te njerëzit e saj. Te jeta e saj. Te ajo që kishte ndërtuar me duart e veta, nga hiri dhe dhimbja, por pa urrejtje.
Dikur, Klajdi festonte “fitoren” e tij në gjykatë. Por vetëm dy muaj më vonë e kuptoi se ai “divorc i bujshëm” i kishte kushtuar gjithçka: lirinë për të vendosur për veten, pasurinë, nënën, dashnoren dhe të ardhmen që mendonte se e kishte të sigurt.
Ndërsa Majlinda thjesht jetonte. Dhe pikërisht kjo ishte fitorja më e madhe.