Që në orët e para të mëngjesit, ditëlindja e vjehrrës paralajmëronte një dështim të plotë. Fjolla Marku ishte ngritur pa gdhirë mirë, që në orën gjashtë, dhe pa pushim po përgatiste sallatat, po piqte tortën dhe po shtronte tryezën për dymbëdhjetë vetë. Ishte planifikuar që të mblidhej e gjithë familja e Gëzim Bardhit për të uruar “kryefamiljaren”.
Bardha Sota rrinte ulur në kolltuk si një mbretëreshë në fron, duke lëshuar urdhra drejt nuses së saj. Njëherë kripa nuk ishte mjaftueshëm, herën tjetër majoneza ishte pak, pastaj mbulesa e tavolinës nuk ishte shtruar “siç duhet”. Fjolla, pa thënë asnjë fjalë, rregullonte gjithçka. Pas tre vitesh martesë, ishte mësuar me këtë lloj trajtimi.
Rreth drekës, të ftuarit nisën të vinin një nga një. Halla, xhaxhallarë, kushërinj e kushërira të Gëzimit e shikonin Fjollën me një përbuzje të hapur. Një mësuese e thjeshtë e ciklit fillor, me rrogë minimale dhe pa ndonjë bukuri të veçantë. Çfarë kishte parë Gëzimi tek ajo, mbetej mister për gjithë fisin.
Si gjithmonë, bisedat në tryezë u përqendruan te paratë. Flitej se kush sa fitonte, çfarë kishte blerë, fëmijët e kujt ishin sistemuar më mirë. Fjolla rrinte e heshtur, mbushte gotat me çaj dhe largonte pjatat e pista.
— Vajza jonë Fjolla ende u mëson fëmijëve alfabetin, — tha me ironi halla Lindita Bushati. — S’besoj se i japin as njëzet mijë lekë.
— Tetëmbëdhjetë, — e saktësoi Bardha Sota me një buzëqeshje të kënaqur. — Mirë që Gëzimi fiton diçka në fabrikë, se ndryshe do jetonin si minjtë e kishës.
Gëzimi punonte si përgjegjës turni në një ndërmarrje të madhe. Rroga nuk ishte e keqe, por pasuri nuk quhej. Një apartament me një dhomë, një makinë e përdorur dhe pushime çdo dy vjet në shtëpinë e prindërve të Fjollës — kjo ishte jeta e tyre.
— Fjolla, sill edhe disa peceta, — urdhëroi vjehrra.
Në kuzhinë, Fjolla mori paketën e pecetave nga dollapi. Duart i dridheshin nga lodhja dhe poshtërimi i grumbulluar. Çdo festë familjare kthehej në një shfaqje ku i kujtohej se sa “pak vlente”.
Kur u kthye në dhomë, dëgjoi xhaxhain Arben Beqiri që mburrej me sukseset e tij në biznes: makinë e re, apartament i rinovuar, plane për pushime në Qeparo. Të gjithë e dëgjonin me admirim.
— Kurse ne këtu kemi luks, — psherëtiu Bardha Sota. — Nusja rri në qafë të djalit tim dhe s’fut asgjë në shtëpi. Vetëm shpenzime sjell.
Fjolla vendosi pecetat mbi tavolinë dhe deshi të largohej, por vjehrra e ndali me dorë.
— Ulu. Po flasim për ty. Trego sa para shpenzon çdo muaj për tekat e tua.
— Pothuajse asgjë…
— Si asgjë? Po kozmetika? Rrobat? Librat e tu budallenj?
Fjolla blinte gjithmonë gjërat më të lira, rrobat i mbante për vite dhe librat i merrte në bibliotekë. Por t’i shpjegonte këto para të gjithëve ishte poshtëruese.
— Parazite, — vazhdoi Bardha Sota e nxehur. — Jeton me kurrizin e burrit dhe prapë ka pretendime!
— Mjaft, mami, — u përpoq të ndërhynte Gëzimi, por zëri i tij ishte i dobët.
— Jo, s’është mjaft! Jam lodhur duke e parë! Mendon se është bukuroshe, e në fakt është një mi gri!
Bardha Sota u ngrit, kapi një pjatë me mbetje sallate dhe e hodhi me forcë drejt Fjollës. Porcelani u përplas në mur dhe copat u shpërndanë në dysheme.
— Ik nga këtu! Më ke ardhur në majë të hundës!
Pa nxjerrë zë, Fjolla mblodhi copëzat, lau dyshemenë dhe u mbyll në banjë. Në pasqyrë pa fytyrën e zbehtë dhe një njollë të kuqe në faqe, ku e kishte goditur një copë pjatë. Në dhomë, të ftuarit vazhdonin të rrinin sikur s’kishte ndodhur asgjë. Gëzimi pinte birrë dhe fliste për futboll me kushëririn. Askush nuk e mbrojti.
Pjesën e mbetur të mbrëmjes, Fjolla e kaloi në kuzhinë duke larë enët dhe duke pastruar tryezën. Të afërmit u larguan vonë, duke lënë pas një mal me pjata të pista. Bardha Sota shkoi të flinte e kënaqur; kishte treguar para të gjithëve se cili ishte “vendi” i nuses në atë shtëpi.
Të nesërmen, si çdo ditë, Fjolla u ngrit në orën shtatë, përgatiti mëngjesin për burrin dhe vjehrrën. Gëzimi po bëhej gati për punë, kur zilja e derës ra papritur. Në…