Në korridor, përballë derës, qëndronin dy burra të veshur me kostume serioze, secili me nga një dosje nën sqetull.
— Fjolla Marku ndodhet në shtëpi? — pyeti më i moshuari prej tyre, me një ton zyrtar. — Jemi nga administrata e uzinës së konstruksioneve metalike “Lesja Ukrainka”. Duhet të diskutojmë urgjentisht disa çështje pune.
Gëzim Bardhi e ktheu kokën nga e shoqja me habi të hapur. Në mendjen e tij nuk lidhej aspak figura e një mësueseje të ciklit fillor me një ndërmarrje të madhe industriale.
— Urdhëroni, — tha Fjolla qetësisht dhe u hapi rrugë mysafirëve.
Nga dhoma e saj doli Bardha Sota, e mbështjellë me rrobë shtëpie, me vetulla të mbledhura nga pakënaqësia.
— Ç’janë këta njerëz kaq herët në mëngjes? — murmuriti ajo.
— Fjolla Marku, kemi hasur një problem me dokumentacionin financiar, — nisi shpjegimin burri më i madh. — Sektori i financës kërkon firmën tuaj për shpërblimet e punonjësve. Pa miratimin tuaj, pagesat nuk mund të lëshohen.
Gëzimi e ndiqte gjithë skenën sikur po shihte një shfaqje teatrale absurde. Gruaja e tij dhe shpërblimet e punëtorëve të uzinës? I dukej një marrëzi e plotë.
— Sa punonjës janë në listë? — pyeti Fjolla me ton biznesi.
— Treqind e njëzet. Shuma totale është dy milionë e tetëqind mijë lekë.
— Miratohet, — tha ajo pa hezitim. — Kryeni transfertën përmes financës brenda javës.
Ajo mori dokumentet, i lexoi me kujdes dhe vendosi firmën. Burrat falënderuan shkurt dhe u larguan. Sapo dera u mbyll, në apartament ra një heshtje e rëndë.
— Çfarë ishte gjithë kjo? — pyeti Gëzimi me zë të ngjirur.
— Punë, — u përgjigj Fjolla duke i hedhur ujë çajnikut.
— Çfarë pune? Ti je mësuese!
— Edhe mësuese, po. Me kohë të pjesshme.
Bardha Sota u ul ngadalë në karrige. Fytyra iu zbeh.
— Mos më thuaj që punon në uzinë? — vazhdoi Gëzimi, ende i hutuar.
— Jo.
— Atëherë?
— Unë jam pronarja e saj.
— E çfarë? — u drodh zëri i tij.
— E uzinës së konstruksioneve metalike “Kalinin”. Asaj ku ti figuron si mjeshtër turni.
Gëzimi ndjeu sikur toka iu zhduk nën këmbë. Vendi ku shkonte çdo ditë, nga ku merrte rrogën dhe ku ndihej i vlerësuar, i përkiste gruas së tij?
— S’është e mundur… — pëshpëriti vjehrra.
— Është shumë e mundur, — tha Fjolla dhe nxori nga çanta një dosje. — Është trashëgimia e gjyshit tim. Ai vdiq pesë vjet më parë dhe ma la mua uzinën. Atëherë as që isha ende gruaja jote.
Bardha Sota i rrëmbeu letrat me duar që i dridheshin. Vula, firma, numra regjistrimi — gjithçka ishte e rregullt. Emri Fjolla Marku figuronte si pronare e vetme e ndërmarrjes, me kapital themeltar dyqind e pesëdhjetë milionë lekë.
— Pse nuk na the asgjë? — Gëzimi u ul në divan, i tronditur.
— Pse duhej? — u përgjigj ajo pa emocione. — Ti ishe punëtor dhe i pavarur. Mund të siguroje veten dhe familjen. Apo jo? Kështu tha dje nëna jote.
Fjolla shfletonte dokumentet sikur po fliste për motin. Raporte fitimi, llogari bankare, bilance — shifrat flisnin vetë.
— Pra, gjithë këto vite ti… — ai nuk arriti ta mbaronte fjalinë.
— Po, merrja fitim nga uzina. Jo shumë. Rreth pesëmbëdhjetë milionë lekë në vit neto.
Bardha Sota vuri dorën në kraharor. Pesëmbëdhjetë milionë në vit i fitonte gruaja që një natë më parë ishte quajtur parazite dhe ishte fyer para të gjithëve.
— Po pse shkon ende në shkollë? — shpërtheu ajo. — Pse mëson fëmijë?
— Sepse i dua fëmijët. Rroga e mësueses shkon për bamirësi. Ndihmoj familje me shumë fëmijë, blej libra, paguaj ekskursione.
Ajo i futi letrat sërish në dosje, me lëvizje të qeta, sikur po mbyllte një çantë pazari.
— Gëzim, a e di sa është rroga jote reale në uzinë? — e pyeti me një ton të pafajshëm.
— Dyzet e pesë mijë lekë, — u përgjigj ai në siklet.
— Ky është vetëm bazamenti. Shpërblimet, shtesat, paga e trembëdhjetë — të gjitha t’i shtoj unë nga ana ime. Prandaj merr rreth tetëdhjetë mijë në muaj.
Gëzimi hapi gojën, por asnjë fjalë nuk i doli. Tre vite me radhë ishte mburrur për suksesin e tij profesional, pa e ditur se gruaja po e mbante fshehurazi.
— Pse e bëre këtë? — fishkëlleu Bardha Sota me mllef, duke u përgatitur për të vazhduar fjalët e saj…