— Do ta shesim apartamentin dhe pikë! — e shpalli vjehrra ime gjatë mëngjesit, duke e vulosur fatin e pronës që kisha trashëguar nga gjyshja ime me një fjali të vetme, pa pyetur askënd.
— Do ta shesim apartamentin, kaq është! — Pranvera Bushati e përplasi filxhanin mbi tavolinë aq fort, sa xhamat e dollapit me vitrinë u drodhën lehtë. — S’ka asnjë logjikë që ju të dy të rrini të ngjeshur në një apartament dy dhomash, kur mund të blini një tre-dhomësh normal në pallatet e reja.
Diella Pepa mbeti pezull, me lugën në gjysmë të rrugës drejt gojës. Mëngjesi në kuzhinën e tyre të vogël u shndërrua përnjëherë në një fushë të minuar. Ajo hodhi një vështrim nga burri, por Gentian Nushi vazhdonte të lyente bukën me gjalpë, me kujdes të tepruar për të shmangur sytë e saj.
Pranvera Bushati vazhdoi sikur të mos e ndiente aspak — ose sikur të zgjidhte qëllimisht ta injoronte — tensionin që rëndonte ajrin:
— Kam folur tashmë me agjentin. Nesër vjen për vlerësimin. Pastaj, mos kini merak, blerësi gjendet shpejt — zona është e mirë, afër transportit.
— Ndal pak, — foli më në fund Diella. — Për cilin apartament po flet? Çfarë po vendos këtu?
Vjehrra e shikoi me atë shprehje që të bënte të ndiheshe sikur s’po kuptoje gjërat më elementare.
— Për tuajin, sigurisht. Për këtë këtu. Atë që ta la gjyshja. S’ka kuptim të jetoni në këtë shtëpi të vjetër, kur mund të zhvendoseni në një të re.
Diella ndjeu si i ziente gjaku. Apartamenti që i kishte lënë gjyshja tre vjet më parë ishte e vetmja pronë që kishte realisht të sajen. I vogël, por i ngrohtë, me dy dhoma, në një godinë të vjetër me tavane të larta e mure të trashë. Çdo cep i atij vendi kishte shpirt për të.
— Pranvera Bushati, ky është apartamenti im. Dhe nuk kam ndërmend ta shes.
— Si domethënë i yti? — shpërtheu vjehrra me indinjatë teatrale. — Ju jeni familje! Çfarë është e jotja, është edhe e Gentianit. Çfarë është e Gentianit, i përket familjes. Apo jo, bir?
Gentiani ngriti më në fund kokën nga pjata.
— Mami, ndoshta duhet ta diskutojmë më vonë…
— Më vonë çfarë? — ia preu ajo me zë të ngritur. — Gjithçka është organizuar! Nesër në orën dhjetë vjen agjenti. Dhe mos më shiko ashtu, Diella. Unë po mendoj për të mirën tuaj. Apartamentet e reja kanë planimetri moderne, s’kanë nevojë për riparime.
— Po kush do ta paguajë këtë apartament të ri? — pyeti Diella, duke u përpjekur të mos humbiste qetësinë.
— Si kush? Shisni këtë, shtoni edhe pak dhe blini tjetrin. I kam bërë të gjitha llogaritë. Nëse merrni edhe rreth tre milionë lekë kredi, merrni një tre-dhomësh shumë të mirë. Madje po ndërtohet afër nesh — do të jemi fqinjë!
Fqinjë. Një të ftohtë i përshkoi shpinën Diellës. Pranvera Bushati edhe ashtu shfaqej tek ata çdo dy ditë, me çelësin e vet, të cilin Gentiani ia kishte dhënë “për siguri”. Po të jetonin mur më mur…
— Nuk do të marr kredi, — tha Diella prerë. — Dhe nuk do ta shes apartamentin. Ai është kujtimi im nga gjyshja.
— Kujtim! — e përqeshi vjehrra. — Paraja është kujtimi më i mirë! Gentian, pse hesht? Shpjegoja gruas tënde që kam të drejtë.
Gentiani u përpoq të fliste, por zëri i doli i pasigurt:
— Diellë, ndoshta mami ka pak të drejtë. Apartamenti është i vjetër, kërkon mirëmbajtje…
— Rinovimin e bëmë para një viti! — shpërtheu ajo. — Dhe e pagova unë, po ta kujtoj!
— Mos e sill gjithmonë bisedën te paratë! — ia ktheu Pranvera Bushati me thumb. — Gjithmonë mburresh me to! Po fakti që djali im të mori për grua dhe të mban, s’ka rëndësi?
— Më mban? — Diella mbeti pa fjalë. — Unë fitoj dyfishin e Gentianit!
Një heshtje e rëndë ra mbi tryezë. Gentiani u skuq. Pranvera Bushati shtrëngoi buzët.
— Pikërisht për këtë ju duhet një shtëpi më e madhe. Që të bëni fëmijë. Se tek ti ka vetëm karrierë, karrierë… Tridhjetë vjeçe dhe ende s’më ke dhënë nip.
Tema e ndaluar. Dy vjet përpjekje të dështuara për një fëmijë. Çdo përmendje ishte një goditje e drejtpërdrejtë në plagë.
— Mami, mjaft, — tha papritur Gentiani, me një ashpërsi të rrallë.
— Çfarë mjaft? Që po them të vërtetën? — Pranvera Bushati u ngrit në këmbë. — Unë vetëm të mirën tuaj dua! Por ju… s’ka rëndësi. Nesër vjen Majlinda Beqiri, ajo do t’jua shpjegojë gjithçka. Grua e zgjuar, jo si disa të tjerë.
Doli nga kuzhina me hapa demonstrativë. Pas një minute, dera e hyrjes u përplas fort.
Diella dhe Gentiani qëndruan ulur në heshtje. Më në fund, ajo foli:
— E dije?
— Çfarë?
— Që donte të shiste apartamentin tim. E dije?
Gentiani shmangu shikimin.
— Tha diçka… por mendova se fliste kot.
— Dhe nuk e ndalove?
— Diellë, e njeh mamin. Kur ajo vendos diçka…
— Ky është apartamenti im, Gentian! I vetmi që është vërtet i imi!
— Mos e dramatizo. Askush s’mund të të detyrojë ta shesësh, nëse nuk do.
Por Diella e njihte shumë mirë vjehrrën. Pranvera Bushati nuk tërhiqej kurrë. Ajo ushtronte presion, manipulonte, bënte skena — derisa ta arrinte qëllimin. Gjithmonë kishte qenë kështu, dhe Diella e ndiente se kjo ishte vetëm fillimi i një beteje shumë më të madhe.