Ajo nuk tërhiqej kurrë. Ushtroi presion, luante mendsh, bënte skena — derisa ta merrte atë që donte. Kështu kishte qenë gjithmonë.
Të nesërmen në mëngjes, fiks në orën dhjetë, një zileshë e fortë tronditi apartamentin. Diella kishte marrë qëllimisht pushim nga puna, e bindur se “mysafirët” nuk do të vononin. Gentiani kishte dalë herët për në zyrë dhe, para se të mbyllte derën, e kishte parë me një vështrim fajtor, sikur ndiente se po e linte vetëm përballë një stuhie.
Kur hapi derën, përballë saj qëndronte Pranvera Bushati. Në krah kishte një grua rreth të dyzetave, elegante, me një çantë dokumentesh të zezë.
— Mirëmëngjes! — u prezantua ajo me një buzëqeshje profesionale. — Majlinda Beqiri, nga agjencia imobiliare “Shtëpia e Re”. Zonja Pranvera më tha se dëshironi të vlerësojmë apartamentin për shitje.
— Jo, — tha Diella qetësisht, pa ngritur zërin. — Unë nuk kam asnjë dëshirë të tillë. Ka një keqkuptim.
Pa i kushtuar vëmendje fjalëve të saj, Pranvera e shtyu lehtë ndërmjetësen brenda korridorit.
— Mos e dëgjo. Thjesht shikoje shtëpinë dhe na thuaj sa mund të vlente.
Diella u vendos përpara, duke i bllokuar rrugën.
— Më falni, por pa pëlqimin tim askush nuk ka të drejtë të kontrollojë pronën time.
Majlinda Beqiri u ndal, e pasigurt, duke shkelur në vend.
— Ndoshta është më mirë të largohem… Nëse merrni një vendim, më kontaktoni.
— Prisni! — Pranvera e kapi nga krahu. — E shihni vetë, banesa është e vjetër, ka nevojë për investime. Jepni të paktën një vlerësim të përafërt.
— Zonja Pranvera, pa dakordësinë e pronarit nuk mund të bëj asgjë, — u përgjigj ndërmjetësja prerë dhe, pa humbur kohë, u drejtua nga dera.
Sapo dera u mbyll pas saj, Pranvera u kthye nga Diella. Në fytyrë i ishte ngurtësuar një shprehje indinjate morale.
— Po ti çfarë mendon për veten? Unë po mundohem për të mirën tuaj!
— Për të mirën tonë? Apo që të jetojmë ngjitur me ju dhe të na kontrolloni çdo hap?
— Si guxon të flasësh kështu! Jam nënë! Kam të drejtë të di si jeton djali im!
— Djali juaj është burrë i rritur. Ka grua. Dhe ka jetën e vet.
— Jetën e vet! — e përqeshi Pranvera. — Do ta shohim sa “jeta jote” do të zgjasë, kur Gentiani të mësojë të vërtetën!
— Çfarë të vërtete?
Pranvera nxori telefonin nga çanta dhe ia tund përpara fytyrës.
— Që dje, pas pune, nuk ishe me shoqen tënde për kafe, por me një burrë tjetër. Dhe kam edhe foto.
Diella mbeti pa fjalë. Një ditë më parë ishte takuar vërtet me dikë — një investitor potencial për projektin e saj. Një takim strikt profesional, në kafenenë e një hoteli.
— Ai është partner biznesi…
— Po, po, — pëshpëriti me helm Pranvera. — Kështu thonë të gjitha. Do të shohim ç’do të thotë Gentiani.
Pa humbur asnjë sekondë, filloi të telefononte.
— Gentian? Duhet të vish menjëherë në shtëpi. Ka ndodhur diçka… Jo, jo, në telefon nuk flitet. Ka të bëjë me gruan tënde.
Diella u mpirë. A ishte vërtet e gatshme Pranvera ta nxinte te djali i saj, vetëm për të arritur qëllimin?
Pas rreth dyzet minutash, Gentiani hyri me nxitim, i zbehtë dhe i tensionuar.
— Çfarë ka ndodhur? Më the që ishte urgjente…
Pranvera iu hodh menjëherë në qafë.
— Gentian, më vjen kaq keq… por duhet ta dish…
Ia zgjati telefonin. Në ekran shfaqeshin fotografi ku Diella ishte ulur në një tavolinë me një burrë me kostum, duke biseduar gjallërisht.
— Edhe? — pyeti Gentiani pas një pauze të shkurtër.
— Si “edhe”? Gruaja jote takohet fshehurazi me burra të tjerë!
— Mami, kjo është restorant hoteli. Duket qartë si takim pune.
Pranvera u hutua për një çast.
— Por… ajo tha se do të dilte me shoqen…
— Thashë që kam takim, — ndërhyri Diella. — Ti thjesht nuk dëgjove kur të shpjegova për investitorin.
Gentiani u kthye nga e ëma.
— Mami, e ke ndjekur gruan time?
— Rastësisht isha aty…
— Rastësisht? Me aparat fotografik? Kjo është e tepërt.
— E tepërt?! — zëri i Pranverës u drodh. — Unë kujdesem për ju! Ndërsa ju… E dini çfarë? Jetoni si të doni! Në atë apartamentin tuaj të vjetër! Pa mua!
Doli me vrull, duke përplasur derën pas vetes.
Gentiani u ul rëndë në karrige.
— Më fal. Nuk e mendoja se do shkonte kaq larg.
— Çfarë mendoje se ishte e aftë të bënte? — tha Diella me lodhje. — Këtë bën gjithmonë. Manipulon, kontrollon, fut hundët në jetën tonë.
— Është nëna ime…
— Dhe unë jam gruaja jote. Jam lodhur duke qenë gjithmonë në vend të dytë.
Në mbrëmje, Pranvera telefonoi. Gentiani dëgjoi gjatë, pastaj foli qetë:
— Mami, apartamenti nuk do të shitet. Është vendimi i Diellës dhe unë e mbështes.
Nga ana tjetër shpërtheu një ulërimë histerike, pastaj linja u ndërpre.
— Tha që nuk jam më djali i saj, — tha Gentiani me zë të ulët.
— Këtë e thotë gjithmonë kur nuk merr atë që do, — u përgjigj Diella.
— E di. Por prapë dhemb.
Ditët që pasuan kaluan në një heshtje të pazakontë. Pranvera nuk telefonoi, nuk u shfaq. Diella nisi të merrte frymë më lirshëm. Por ditën e katërt, zilja ra sërish.
Në prag qëndronte një grua e moshuar, e panjohur, me një çantë të madhe dokumentesh në dorë…