Gruaja e moshuar mbante një çantë të madhe dokumentesh të varur në krah dhe qëndronte drejt, me një shikim zyrtar që nuk linte vend për keqkuptime.
— Mirëdita. Jam nga shërbimi i kujdestarisë sociale, — u prezantua ajo, duke nxjerrë një kartë identifikimi.
Diella Pepa u shtang për një çast.
— Më falni… nga cili shërbim? — pyeti, duke menduar se kishte dëgjuar gabim.
— Kemi marrë një denoncim sipas të cilit në këtë apartament jeton një person i moshuar, i paaftë për të vepruar vetë, në kushte të papërshtatshme. Duhet të bëj një verifikim në vend, — foli gruaja me një ton të thatë, mekanik.
— Çfarë personi të paaftë? — Diellës iu drodh zëri. — Këtu nuk banon askush i tillë.
— Pranvera Bushati, e lindur në vitin 1960. Sipas informacionit, ajo është vjehrra juaj.
Në atë çast, Diella ndjeu sikur toka iu zhduk nën këmbë.
— Ajo nuk jeton këtu. Ka banesën e saj. Rreth pesë stacione larg.
— Megjithatë, denoncimi duhet verifikuar. A mund të hyj brenda?
Pa pasur forcë të kundërshtonte më tej, Diella e ftoi brenda. Gruaja nisi të shikonte çdo dhomë me kujdes, shënonte diçka në bllokun e saj, hapte dyer, vështronte kënde.
— Kushtet e banimit janë të rregullta, — tha më në fund. — Por duhet të takoj edhe zonjën Bushati.
— Po ju them për herë të tretë, ajo nuk jeton këtu!
— Atëherë pse është dhënë kjo adresë? — pyeti inspektorja, pa e ngritur zërin.
Në atë moment u hap dera dhe Gentian Nushi hyri brenda. Sapo pa gruan e panjohur me dokumente në duar, u bë i ngrirë.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti ai.
Diella ia shpjegoi shkurt situatën. Fytyra e Gentianit u errësua menjëherë.
— Mos vallë nëna ime ju ka bërë këtë denoncim? — tha ai drejt e në sy të zyrtares.
— Identiteti i denoncuesit nuk mund të zbulohet, — u përgjigj ajo ftohtë. — Por nëse zonja Pranvera Bushati nuk banon këtu, çështja konsiderohet e mbyllur. Ju kërkoj ndjesë për shqetësimin.
Sapo dera u mbyll pas saj, Gentiani nxori telefonin.
— Mama? Çfarë është ky teatër? Kujdestaria sociale? Je serioze?… Nuk di gjë? Mjaft!… Jo, nuk vij. Dhe as ti mos eja më këtu. Vetëm nëse i kërkon falje Diellës.
E mbylli telefonin dhe e përqafoi fort gruan.
— Më fal. Duhej t’i kisha vendosur kufijtë shumë më herët.
— Është nëna jote, — përsëriti Diella fjalët që ai vetë kishte thënë dikur.
— Po. Por ti je më e rëndësishme. Ti je familja ime. Familja ime e vërtetë.
Një javë më vonë, mbërriti një letër nga administrata e pallatit. Pranvera Bushati kishte paraqitur një ankesë për gjoja ndërhyrje të paligjshme në apartament.
U detyruan të thërrisnin inspektorin, të sillnin plane, dokumente, të provonin se nuk kishte asnjë ndryshim të jashtëligjshëm.
Pas kësaj, erdhi një telefonatë tjetër — këtë herë nga tatimet. Një denoncim anonim pretendonte se Diella e jepte banesën me qira pa deklarim dhe shmangte pagesën e taksave. Kontroll pas kontrolli, sqarime, prova, lodhje.
— Nuk do të ndalet, — tha Diella pas një tjetër vizite zyrtare. — Do të na helmojë jetën derisa të na shkatërrojë.
— Ose derisa ne ta ndalim atë, — u përgjigj Gentiani me një ton që Diella nuk ia kishte dëgjuar kurrë më parë.
Ai mori telefonin dhe telefonoi.
— Alo, Teuta Tahiri? Jam Gentiani… Po, ka kohë… Kam një çështje delikate. E mbani mend historinë e dokumenteve të vilës? Që nëna ime e kaloi në emrin e saj, edhe pse ju dhe Kujtim Tafa e kishit blerë bashkë?… Pikërisht… Dhe a do të donit që e vërteta të dilte më në fund?… E kuptoj… Po, tani po na shkatërron edhe ne… Nëse e çoni çështjen në gjykatë, unë do të dëshmoj. Do të konfirmoj se e kam dëgjuar vetë kur ajo fliste për këtë… Faleminderit, Teuta. Mbajmë kontakt.
Diella e shikoi e tronditur.
— Çfarë bëre?
— Atë që duhej bërë prej kohësh. Nëna ime përvetësoi vilën që e kishte blerë gjysmë për gjysmë me tezen dhe xhaxhain tim. Abuzoi me besimin e tyre. Teuta ka dashur gjithmonë të veprojë ligjërisht, por kishte frikë. Tani jo më.
— Por… është nëna jote…
— Është ajo që po përpiqet të na nxjerrë nga shtëpia jonë. Tani le të vrapojë ajo pas gjykatave.
Telefonata e Pranverës nuk vonoi. Bërtitje, kërcënime, lot. Gentiani e dëgjoi deri në fund, pastaj tha vetëm:
— Mama, luftën e nise ti. Na lër rehat dhe Teuta do ta tërheqë padinë.
— Ky është shantazh!
— Jo. Janë pasojat e veprimeve të tua. Zgjidh.
Tre ditë më pas, Pranvera Bushati u shfaq në derë. Pa çelësa — Gentiani kishte ndërruar bravën. Dukej e rraskapitur, më e plakur.
— A mund të hyj?
U ulën në sallon. Heshtja zgjati gjatë.
— Do t’i tërheq të gjitha ankesat, — tha më në fund. — Dhe nuk do të ndërhyj më në jetën tuaj.
— Po kërkimi i faljes? — pyeti Gentiani.
Pranvera e shikoi Diellën. Në sytë e saj nuk kishte pendesë, vetëm lodhje dhe një fyerje të thellë të përtypur me vështirësi.
— Më fal, — tha me zor.
Nuk ishte ndjesë e sinqertë. Por ishte pranim humbjeje.
— Teuta do ta tërheqë padinë, — tha Gentiani. — Por nëse fillon sërish…
— Nuk do ta bëj, — e ndërpreu ajo. — Nuk dua të humbas vilën. Është e vetmja gjë që më ka mbetur për pleqërinë.
U ngrit dhe u drejtua nga dera. Para se të dilte, u kthye.
— E di, Gentian, gjithmonë kam menduar se të rrita të butë. Mesa duket gabova. I ke ngjarë gjyshit tënd. Edhe ai dinte të kafshonte kur e fusnin në qoshe.
Dera u mbyll pas saj me një zhurmë të lehtë, pothuajse pa u ndjerë, ndryshe nga përplasjet e zakonshme.