Anna dhe Gentiani qëndronin të ulur pranë njëri‑tjetrit, thuajse të ngjitur, sikur ende kishin nevojë të siguroheshin se gjithçka kishte përfunduar vërtet.
— Mendon se do ta mbajë fjalën? — pyeti Diella me zë të ulët, duke mos i larguar sytë nga dera e mbyllur.
— Do të detyrohet, — u përgjigj Gentiani. — Teuta është vigjilente. Mjafton një gabim i vogël dhe padia rikthehet menjëherë.
— Qenka e ashpër.
— Me të s’funksionon ndryshe. Kam duruar për shumë kohë. Më vjen keq që për shkak të dobësisë sime u detyrove të kalosh kaq shumë.
— Nuk je i dobët, — ia ktheu Diella. — Thjesht e do nënën tënde.
— Dashuria nuk duhet të të verbojë, — tha ai me ton të prerë. — Sidomos kur rrezikon familjen time.
Kaloi një muaj. Pranvera Bushati e respektoi marrëveshjen: asnjë telefonatë, asnjë vizitë. Diella dhe Gentiani, për herë të parë, e ndjenë apartamentin si shtëpinë e tyre të vërtetë. Ndërruan perdet, rregulluan mobiliet sipas dëshirës dhe blenë më në fund televizorin e madh që Gentiani e kishte ëndërruar prej kohësh, por gjithmonë e kishte shtyrë nga frika e komenteve dhe kritikave të së ëmës.
Një mëngjes të dielë, zilja e portofonit ra. Diella u afrua me kujdes dhe ngriti receptorin.
— Jam unë, — u dëgjua zëri i vjehrrës. — A mund të hyj? Duhet të flasim.
Diella e pa Gentianin në sy. Ai bëri shenjë me kokë.
Pranvera hyri me hapa të pasigurt, larg hijes së dikurshme autoritare. Në dorë mbante një qese.
— Kam pjekur byrek, — tha shkurt. — Me lakër, siç ju pëlqen.
U ulën në kuzhinë. Ajri ishte i rënduar, si para një stuhie.
— Kam menduar gjatë këtë muaj, — nisi Pranvera. — Për shumë gjëra. Kur Teuta më kërcënoi me gjyq, fillimisht u revoltova. Pastaj e kuptova se ajo ndjesi ishte pikërisht ajo që ju kam bërë të ndjeni unë për vite me radhë. Kërcënime, lojëra, shantazhe… dhe ju jetoni me to çdo ditë.
Heshti për një çast, duke mbledhur forcë.
— Nuk dua ta humbas djalin tim. Të vetmin. Dhe jam gati t’i pranoj kushtet e tua, Diella. Ky është apartamenti yt. Shtëpia juaj. Do të vij vetëm kur të më ftoni.
— Po çelësi? — pyeti Gentiani.
Pranvera nxori çelësin nga çanta dhe e vendosi mbi tavolinë.
— Merreni. Nuk më duhet më.
Diella mezi po e besonte atë që po ndodhte. A ishte e mundur që kjo grua krenare të tërhiqej vërtet?
— E dini, — vazhdoi Pranvera, — edhe nëna ime ishte njësoj. Edhe pasi u martova, kontrollonte çdo hap timin. Na lodhi aq shumë, sa burri im i parë, babai yt, u largua. U betova se s’do të bëhesha si ajo… dhe ja ku jam. Historia u përsërit.
Në zërin e saj kishte hidhërim.
— Ende nuk është vonë për të ndryshuar, — tha Diella butë. — Mund ta fillojmë nga e para.
Pranvera ngriti sytë. Lotët i shkëlqenin.
— Do të më jepni një shans? Pas gjithçkaje që kam bërë?
— Familja ekziston për këtë, — u përgjigj Gentiani. — Që t’i japim njëri‑tjetrit mundësi.
Pinë çaj me byrekun. Biseduan me kujdes, si njerëz që po njiheshin nga e para. Pranvera tregoi për fëmijërinë e saj, për nënën tirane dhe frikën e përhershme nga vetmia.
— Gjëja më e tmerrshme, — tha në fund, — është se vërtet besoja se po veproja për të mirën tuaj. Në të vërtetë, kisha frikë të mbetesha vetëm… e vjetër dhe e panevojshme.
— Nuk do të mbeteni vetëm, — i premtoi Diella. — Nëse respektoni kufijtë tanë, ne do të jemi pranë jush.
Kur Pranvera u largua, e përqafoi nusen për herë të parë pa asnjë prapamendim.
— Faleminderit që nuk ma hoqët djalin nga jeta, — tha. — Je grua e fortë, Diella. Gentiani ka bërë zgjedhje të mirë.
Dera u mbyll. Çifti qëndroi për pak në korridor, ende i tronditur.
— Mendon se do të zgjasë? — pyeti Diella.
— Nuk e di, — u përgjigj Gentiani. — Por ia vlen ta provojmë. Ajo është pjesë e familjes sonë.
— E jona, — përsëriti Diella me buzëqeshje.
U kthyen në kuzhinë. Çelësi ende qëndronte mbi tavolinë. Gentiani e mori dhe e hodhi në kosh.
— Nëse do të vijë, do të telefonojë, — tha ai. — Si njerëzit normalë.
— Dhe ne do ta ftojmë, nëse duam, — shtoi Diella.
Jashtë, dielli pranveror ndriçonte. Në apartamentin e vogël, që tani askush nuk donte më ta shiste, mbretëronte paqja. E brishtë, e sapolindur, por e vërtetë. Dhe Diella e dinte se do ta mbronin. Të gjithë. Si një familje e vërtetë.