Eriola Kastrati mbante telefonin fort në dorë, sikur ai aparat i vogël të ishte fajtor për fjalët që sapo kishte dëgjuar. Menaxherja e restorantit ia përsëriti me zë të matur:
— Nëna juaj na kontaktoi rreth një orë më parë dhe kërkoi me këmbëngulje anulimin e banketit të së shtunës. Parapagimi është kthyer tashmë në kartë. Na vjen vërtet keq, por nëse ndryshoni mendje…
— Çfarë banketi të anuluar? — shpërtheu Eriola. — Dasma jonë është pas një jave!
— Pikërisht për këtë ju morëm. Zakonisht këto anulime nuk ndodhin kaq papritur. Megjithatë, nëna juaj ishte e prerë.
Telefonata u ndërpre. Duart i dridheshin ndërsa telefonoi floristen. Linja ishte e zënë. Fotografi u përgjigj menjëherë: po, rezervimi ishte anuluar që në mëngjes, pas një telefonate nga e ëma. Edhe muzikantët pohuan të njëjtën gjë. Madje edhe kompania e limuzinave kishte marrë njoftimin për anulim.
Në zyrë, kolegët e shikonin me kureshtje, por Eriola nuk dallonte më asgjë. Mori çantën dhe doli me vrull nga zyra, pa i dhënë shpjegime shefit. Në atë çast, puna nuk kishte asnjë rëndësi.
U kthye në shtëpi për njëzet minuta, rrugë që zakonisht i merrte dyfishin e kohës. Në kuzhinë, nëna rrinte ulur, shfletonte një revistë dhe pinte çaj me qetësi. Në tavolinë ishin hedhur kastraveca, gati për turshi.
— Mami, pse e bëre gjithë këtë? — e pyeti Eriola, me zë që i dridhej.
— Ah, Eriola erdhi herët sot, — tha ajo pa u trazuar. — Do çaj?
— Çfarë çaji?! Ti e anulove dasmën time!
Nëna e la revistën mënjanë dhe e vështroi vajzën sikur po flisnin për diçka krejt të zakonshme.
— Dasmë nuk do të ketë. Ta kam thënë prej kohësh, ai Nard Prifti nuk është për ty.
— Nuk është për mua? Ne jetojmë bashkë prej tre vitesh!
— E çfarë pastaj? Tre vjet nuk janë provë e asgjëje. Nuk ka as diplomë siç duhet, punon në shitje dhe rri me qira. Ky është fati që dëshiron për vajzën time? Ti e mbrojte doktoraturën në njëzet e tetë vjeç! E me kë do të martohesh?
Eriola u ul ngadalë në karrige. Këmbët nuk e mbanin më. Një nyje i ishte lidhur në fyt, por lotët nuk dilnin; zemërimi e mbyste nga brenda.
— Mami, kemi të ftuar nga qytete të tjera. Halla Donika Dervishi po vjen nga Shkodra, e mban mend? Motra e Nardit po udhëton nga Durrësi. Fustani është blerë, unazat janë porositur!
— Fustanin e kthen mbrapsht, unazat shkrihen. Të ftuarve u thua se ndryshuat mendje. Të rinj jeni, gjaknxehtë, u grindët pak. Të gjithë do ta kuptojnë.
— Ne nuk jemi grindur, — tha Eriola prerë, dhe heshtja që pasoi u rëndua mes tyre, si një paralajmërim për atë që do të vinte më pas.