— Atëherë shpik një version. Thuaj se të tradhtoi. Ose se i dolën borxhe. Çfarëdo qoftë, vetëm një gjë është e sigurt: dasmë nuk do të ketë.
Kujtesa Çela u ngrit nga karrigia dhe iu afrua lavamanit. Filloi të shpëlante kastravecat një e nga një; uji rridhte me zhurmë të qetë, ndërsa ajo murmuriste një melodi të vjetër. Në çdo lëvizje të saj ndihej bindja e palëkundur se vendimi ishte marrë dhe nuk kishte kthim pas.
— Pse? — Eriola Kastrati mezi i nxori fjalët. — Përse e bëre këtë?
— Sepse je vajza ime. E vetmja. Nuk do të të lejoj të shkatërrosh jetën. Sot je e mbushur me inat, por pas pesë vitesh do të më falënderosh. Ne do të të gjejmë një burrë të denjë. Me shkollë, me shtëpi, me të ardhme. E mban mend Bardhyl Sota-n? Tani është drejtor banke, u nda së fundmi nga gruaja…
— Mami, mjaft! Unë e dua Nard Priftin!
— Dashuri, dashuri… Në moshën tridhjetë e dy vjeç duhet të flasë arsyeja. Dashuria venitet, përditshmëria mbetet. Do t’ia lash çorapet dhe do të presësh rrogën e muajit?
Eriola nxori telefonin nga çanta. Duhej ta paralajmëronte Nardin. Por si t’ia thoshte? “Mamaja ime e anuloi dasmën sepse sipas saj ti nuk je mjaftueshëm i suksesshëm”?
Nëna e vuri re menjëherë lëvizjen e saj.
— Mos guxo t’i ankohesh. Burrat nuk i durojnë skenat. Nëse të do vërtet, le të vijë vetë dhe ta tregojë se e meriton.
— Të tregojë çfarë? Që më do? Që dëshiron të jetojë me mua?
— Që është i aftë të mbajë një familje! Që fëmijët të kenë siguri. Çfarë keni ju? Një shtëpi me qira dhe kredi. Unë në moshën tënde kisha tashmë banesën time.
— Të cilën ta la gjyshja!
— S’ka rëndësi. E rëndësishme është se e kisha. Po Nardi yt çfarë ka? Një makinë të përdorur dhe kredi për një televizor?
Në atë çast ra telefoni. Ishte Nard Prifti.
— Eriola, çfarë po ndodh? Oltian Prifti më tha se restoranti është anuluar. Është ndonjë keqkuptim?
Zëri i tij tingëllonte i hutuar. Ajo e përfytyroi teksa qëndronte në mes të zyrës, pa kuptuar asgjë.
— Nard… mami i anuloi të gjitha.
— Si i anuloi?
— Ka telefonuar të gjithë: fotografin, muzikantët, floristët… gjithçka.
Pasoi një heshtje e gjatë. Pastaj ai mori frymë thellë.
— Po vij tani.
— Mos, ajo…
— Do të vij, Eriola. Brenda një ore jam aty.
Eriola u kthye në kuzhinë. Kujtesa tashmë po i sistemonte kastravecat në kavanoza, me një qetësi që të fuste frikën.
— Nardi po vjen.
— Le të vijë. Do t’ia shpjegoj vetë pse nuk është i duhuri për ty. Një burrë normal do ta kuptojë dhe do të largohet.
— Po nëse unë, pavarësisht gjithçkaje, vendos të martohem me të?