— Çfarë do të thotë kjo? Thjesht të shkoj në gjendjen civile dhe ta firmos vetë martesën?
Nëna e shikoi me atë vështrimin e akullt që Eriolës i ishte ngulitur në kujtesë që fëmijë.
— Atëherë harroje këtë apartament. Dhe harro edhe mua. Nuk do të rri të shoh sesi e shkatërron jetën tënde. Zgjidh: ose një familje me perspektivë dhe mbështetjen time, ose ai shitësi yt dhe një jetë krejtësisht vetëm.
Eriola u step. Nuk i dukej e vërtetë ajo që po dëgjonte. Kjo nuk ishte gruaja që rrinte netëve pa gjumë mbi diplomën e saj. Përballë kishte dikë tjetër, të ftohtë, gati të sakrifikonte lumturinë e vajzës për parimet e veta.
Zilja e derës e preu tensionin. Nardi kishte ardhur më shpejt nga sa pritej.
— Hap unë, — tha Kujtesa.
Kur dera u çel, në prag qëndronte Nardi: flokët të çrregullta, këmisha e rrudhur, fytyra e lodhur.
— Përshëndetje, zonja Kujtesa.
— Përshëndetje, Nard. Hyr brenda. Duhet të flasim seriozisht.
Ai e përqafoi Eriolën shkurt, por në sytë e tij lexohej një pyetje e vetme. Ajo lëvizi lehtë kokën: më vonë.
Në kuzhinë, nëna tashmë po vinte çajnikun mbi sobë.
— Ulu. Do çaj?
— Jo, faleminderit. Zonja Kujtesa, më thoni hapur: pse u anulua dasma?
— Sepse nuk je i përshtatshëm për vajzën time. Nuk ke diplomë, nuk ke shtëpi, nuk ke të ardhme të qartë. Çfarë mund t’i ofrosh?
— Dashurinë time.
— Me dashuri nuk mbahen dritat ndezur dhe as tavolina plot. Eriola meriton më shumë.
Nardi shtrëngoi grushtat, por zëri i mbeti i qetë:
— Po vetë Eriola, çfarë mendon?
Të dy e shikuan njëherësh. Nëna, e bindur se vajza do të bindej. Nardi, me një shpresë të fundit.
Eriola hapi gojën, por fjalët nuk i dolën.
Nardi nxori telefonin dhe nisi të shfletonte me shpejtësi.
— Mirë. Restorantin e gjejmë tjetër. Lulet i blejmë vetë. Muzikën e vëmë me bokse. Fotograf marrim një mik. I rregullojmë të gjitha.
— Nuk e kupton, — e ndërpreu Kujtesa. — Dasmë nuk do të ketë.
— Nuk vendosni ju për këtë.
— Po kush atëherë? Eriola? Shikoje, nuk flet dot asnjë fjalë. Sepse e di që kam të drejtë.
Eriola u drodh, sikur u zgjua nga një mpirje.
— Mjaft vendose jetën time në vendin tim! Jam tridhjetë e dy vjeçe, e di shumë mirë çfarë dua!
— Dhe çfarë pikon? Të jetosh në një garsoniere me qira? Të sjellësh në jetë një fëmijë pa ditur si ta rrisësh? Nuk të kam rritur për këtë!
— Ti më ke rritur për veten tënde, — shpërtheu Eriola. — Që të krenoheshe me mua, “vajza e suksesshme”, ndërsa ajo që unë ndiej dhe dua, për ty nuk ka pasur kurrë rëndësi.