Lumturia ime në punë nuk të shqetëson aspak. Unë nuk kërkoj tituj e grada, por një jetë të thjeshtë e të vërtetë!
Nard Prifti u ngrit në këmbë. Zëri i tij ishte i qetë, por vendosmëria ndihej në ajër.
— E dini çfarë, zonja Kujtesa Çela? Dua t’ju tregoj diçka.
Nga xhepi nxori disa letra dhe i shtriu mbi tavolinë.
— Është kontrata e blerjes. Kam marrë një apartament. Dy dhoma, pallat i ri. Doja t’ia bëja surprizë Eriolës për dasmën.
Fy tyra e nënës u zbardh.
— Me çfarë parash? Mos i ke vjedhur?
— Mami! — thirri Eriola, e tronditur.
Por Nardi vazhdoi pa ngritur tonin:
— Punoj edhe si freelancer. Merrem me faqe interneti e dizajn. Kam kursyer tre vjet rresht. Dhe sinqerisht, nuk më intereson çfarë mendoni për mua. Eriolën e dua dhe nuk ia dorëzoj askujt. As juve.
Pastaj iu kthye asaj:
— Hajde të ikim. Tani. Të shkojmë në shtëpinë tonë të re. Dasmën do ta bëjmë si të mundemi. Rëndësi ka të jemi bashkë.
— Nëse del nga kjo derë, mos u kthe më, — tha nëna ftohtë.
Eriola hezitoi, derisa telefoni i ra. Ishte tezja Donika Dervishi nga Shkodra.
— Eriola, jam nisur! Mezi po e pres dasmën!
— Teze, dasma u anulua. Mamaja e ndaloi gjithçka.
— Zot i madh, prapë Kujtesa? Mos e dëgjo. Merr gjërat dhe ik. Do të jem pranë teje.
Ato fjalë i prenë çdo dyshim. Eriola mblodhi valixhen. Në prag, u kthye:
— Mami, unë të dua gjithsesi. Kur të jesh gati të na pranosh, më telefono.
Kujtesa u kthye nga ana tjetër.
Ata u larguan.
…
Në apartamentin e ri, bosh, me mure të zhveshura, u ulën në dysheme dhe hëngrën pica nga kutia. Shkruan emra për dasmën. Dolën pesëmbëdhjetë veta.
— Pak, — tha Eriola me një buzëqeshje të pasigurt.
— Por të sinqertë, — ia ktheu Nardi.
Vonë në mbrëmje, një numër i panjohur telefonoi.
— Eriola? Jam Bardhyl Sota. Kemi studiuar bashkë. Mamaja jote më tha se jeni ndarë…
— Bardhyl, ajo e ka gabim. Dasma është pas gjashtë ditësh.
Ai kërkoi ndjesë dhe mbylli. Eriolës iu bë e qartë: e ëma po kërkonte zëvendësim.
Natën fjetën mbi një dyshek fryrës. Eriola mendonte për nënën, vetëm në apartamentin e saj, krenare dhe kokëfortë.
Në mëngjes, telefoni ra sërish. Donika:
— Jam tek ju. Në cilën zyrë të gjendjes civile po shkojmë?
Atëherë Eriola e kuptoi: gjithçka do të rregullohej. Jo siç e kishte ëndërruar, por gjithsesi, do të ishte mirë.