— Deri kur do t’ia shkatërroni nervat gruas sime? — shpërtheu me britmë Kastriot Rexha. — Na e keni sosur durimin!
— As që më duhet mua ajo! — ia ktheu po me të njëjtin ton Nard Marashi. — Nënë, thuaji një herë këtij se Teuta e tij s’na hyn fare në punë, as këtu e as askund tjetër!
— Po pse e çuat përsëri deri në lot? — pyetja iu drejtua njëkohësisht edhe së ëmës.
— Bir, — Nexhmije Leka e shikoi djalin e vogël me qortim, — ne Teutën tënde as që e kemi prekur me gisht!
Nëse ajo e merr çdo fjalë për personale, pastaj lëndohet e mërzitet, kjo është puna e saj. Ndoshta nervat nuk i ka në rregull, prandaj qan pa arsye!
— Po pra, — ia mbajti anën Nard Marashi. — Na e solle në shtëpi një histerike dhe tani kërkon llogari prej nesh!
— Mbylle gojën! Se edhe për Ylvijen tënde gjej unë ç’të them! — iu kthye ashpër Kastriot Rexha.
— Për të nuk ka çfarë të flitet! — qeshi me përbuzje Nardi. — Të paktën unë s’e kam sjellë në shtëpinë tonë!
— Po ti jeton me të pa pikë turpi, ndërsa unë, si njeri i ndershëm, u martova dhe solla gruan në shtëpinë time! — shpërtheu Kastrioti. — Mjaft e keni lodhur!
— Bir, askush nuk e ka lodhur, — ndërhyri Nexhmija. — Thjesht i thashë të shihte kullotën e largët. Nardi e kishte mbushur motorin katërrotësh, as vajtje-ardhje s’kishte!
— Nënë, a je në vete? — thirri Kastrioti. — Ajo është me fëmijën! Me mbesën tënde, për hir të Zotit! Dhe Rozafa Deda është vetëm një vjeçe! Ç’lidhje ka motori këtu?
— Po ç’ka të keqe? — u habit Nexhmija. — E lidh fëmijën pas vetes dhe ecën! Ne dikur lindnim në arë! Pastaj e linim foshnjën mënjanë dhe vazhdonim punën!
— Mjaft me përralla, nënë! — e preu Kastrioti. — Nëse ka ndodhur diçka e tillë, sigurisht jo me ty! Ndoshta me gjyshen, edhe pse edhe ajo tingëllon marrëzi!
— Nuk është fare marrëzi! — u hodh Nardi. — Unë e kam lexuar në librin e historisë!
— Mirë pra, historianë të mëdhenj, lëreni rehat gruan time! — bërtiti Kastrioti dhe u kthye të largohej, por vëllai e ndali.
— Dëgjo këtu, komandant! Këtu nuk është pushim! Jemi fermerë! Fermerët punojnë gjithmonë, ndryshe mbetemi rrugëve pa bukë! Ne s’kemi rroga mujore, ndaj duhet të punojë kushdo!
— Atëherë pse s’e çon Ylvijen tënde në punë? — u kthye Kastrioti. — Kur vjen puna për të kërkuar lekë, është e para, por kur duhet të ndihmojë në shtëpi, gjithmonë ka justifikim se e presin fëmijët!
— Largoju gruas sime!
— Dhe ti, largohu nga e imja!
Vëllezërit qëndruan ballë për ballë, gati të kalonin nga fjalët te grushtet.
— Fëmijë, mjaft u grindët si qen! — bërtiti Nexhmije Leka. — Kastrioti ndoshta ka të drejtë për disa gjëra, por Nardi nuk e ka sjellë Ylvijen në familje.
Dhuroi çfarë deshi, nga paratë e veta, të fituara me djersë. Ndërsa Teuta tani është pjesë e shtëpisë sonë, dhe prej saj kërkohet përgjegjësi, njësoj si nga të gjithë!
— Por jo si nga një argat! — kundërshtoi Kastrioti, pa ia ndarë sytë vëllait me inat.
— Bir, ja ku është puna, — nisi Nexhmije Leka me ton më të butë, duke u përgatitur të shpjegonte arsyet e saj, ndërsa tensioni në dhomë ende nuk ishte shuar plotësisht.