— Po të ishte e vetme, muhabeti do të ishte tjetër, — vazhdoi Nexhmije Leka me këmbëngulje, — por ajo ka sjellë me vete edhe djalin e një burri tjetër! Ai nuk është i yni! Prandaj për të, duhet të shlyejë bukën dhe çatinë mbi kokë!
Syri i Kastriot Rexhës nisi t’i dridhej nga nervat. Nuk foli, por nofullat iu shtrënguan fort.
Duhet thënë se Nexhmije Leka, pasi mbeti vejushë vetëm tridhjetë vjeçe, meritoi respekt për një gjë: nuk u hodh në kërkim të një burri tjetër që t’i zinte vendin të shoqit. Jetën ia kushtoi pa kursim dy djemve. Ata ishin e vetmja mbështetje dhe shpresa e saj.
— Kastriot, Nard, — u thoshte shpesh, — asgjë nuk bie nga qielli. Për të pasur diçka, duhet ta fitosh me punë! Në qytet njerëzit gjejnë rrugë të ndryshme, por ne jemi të lidhur me tokën. Si ta trajtosh tokën, ashtu do të të ushqejë ajo!
Kështu i rriti djemtë: punëtorë, të përgjegjshëm, seriozë. Megjithatë, asgjë nuk shkon pa mangësi.
As Kastrioti, që kishte mbushur të tridhjetat, as Nardi, që po i afrohej të tridhjetë e pestave, nuk e kishin menduar seriozisht krijimin e familjes.
Fshati gumëzhinte nga thashethemet:
— I shikove tanët, vëllezërit fermerë? Ende beqarë! E për më tepër, çfarë dhëndurësh për t’u lakmuar janë!
— Punën e kanë ngritur për merak, kjo s’ka dyshim. Por për gratë… — qeshnin me zë të ulët, — aty Nexhmije Leka rri roje. Asnjë grua e re nuk e kalon pragun!
— Vallë s’e kupton që herët a vonë do t’i shpëtojnë nga duart?
— E kupton shumë mirë, prandaj i mban shtrënguar. Punojnë krah për krah me puntorët, e ajo prapë ua shton ritmin!
— Eh, po t’u dilte përpara ndonjë grua kokëfortë, do ta shihnim atë “zonjë prone” si do sillte!
Të tallesh me ata që kanë arritur më shumë, thonë, nuk është turp. Madje, për qetësinë e shpirtit, qenka edhe e dobishme.
Të gjithë prisnin që Nardi, si më i madhi, të ishte i pari që do të shkëputej nga hija e nënës. Por befas, ishte Kastrioti ai që solli një grua në shtëpi. Dhe çfarë gruaje!
— More Kastriot, a të ka rënë rrufeja në kokë? — qeshte Nardi, duke e ngacmuar. — Nuk gjete ndonjë pa barrë? Ç’të duhet një grua me “dhurata” nga e shkuara?
— E dua, — përgjigjej Kastrioti pa hezitim. — Teuta do të më japë edhe fëmijë të tjerë!
— Po këtë që ka, ku do ta çosh më parë?
— Nuk është puna jote! Është gruaja ime! Ti, kur të gjesh tënden, komandoje atë!
Nardi u tall edhe pak dhe, në dukje, e la çështjen pas. Në fund të fundit, nuk ishte jeta e tij. Por Nexhmije Leka nuk gjeti më qetësi.
— Kastriot, ç’janë këto punë? Grua, mirë, e kuptoj. Por fëmija i saj? Kjo është tepër!
— Mamë, ç’rëndësi ka për ty? — ia ktheu ai. — Është zgjedhja ime. Fëmija do të më thërrasë baba, jo njerkë. Nuk do ta kem kurrë si të huaj.
— Po pse gjithë kjo barrë mbi vete? — Nexhmija sillej pa pushim. — Largoje atë grua! E nëse do medoemos të martohesh, gjejmë ne një vajzë të pastër, pa të shkuar!
— Vendimi është marrë, — tha prerë Kastrioti. — Këtu mbyllet muhabeti. Do të martohemi!
Me dhëmbët e shtrënguar nga inati, Nexhmije Leka e pranoi dasmën. Por sapo u bë vjehrra e re, nisi ta shtrëngonte nusen me kërkesa.
— Teuta, këtu askush nuk rri duarkryq. Zgjidh vetë ku do të djersitësh: ose te stalla e lopëve, ose…