…ose te stalla e derrave!
— Unë, për dijeni, kam mbaruar Akademinë Bujqësore, — u përgjigj Teuta me një qetësi krenare. — Jam specialiste për pemë e perime. Me kafshët nuk merrem dhe nuk jam e zonja për to. Këtë punë e dini edhe vetë.
Ajo mori frymë thellë dhe vazhdoi: — Në kopsht, në arë apo në fushë mund të më gjeni kur të doni. Por, më falni, dua që burri im të më tregojë se çfarë detyre kam.
— Burri yt ka një nënë! — ia preu Nexhmije Leka. — Dhe çfarë t’i them unë, ai e bën! Kështu që do të më bindesh!
— Nuk jam e detyruar! — ia ktheu Teuta pa u dridhur. — Jemi në shekullin njëzet e një, apo jo? E kuptoj që kjo është fermë dhe askush s’rrin duarkryq, me këtë jam dakord. Por punën time do ta përcaktojë Kastrioti.
— Kryeneçe! — pështyu Nexhmija, e nxirë në fytyrë nga inati.
Që nga ajo ditë, mbi Teutën nisën të bien vërejtje për çdo gjë të vogël: herë nuk kishte fshirë siç duhej, herë gjella nuk i pëlqente, herë fliste “gabim” me punëtorët. Asgjë nuk i shpëtonte syrit kritik të vjehrrës.
Kastriot Rexha, megjithatë, ia priste hovin së ëmës sa herë që e shihte të tepronte, duke u vënë hapur në mbrojtje të gruas. Atëherë Nexhmije Leka ndryshoi taktikë. U drejtua te djali i madh, Nard Marashi, duke e nxitur hap pas hapi që ose ta largonin Teutën nga shtëpia, ose t’ia kthente Kastriotin kundër saj.
— Shikoje si i rri varur pas saj! — ia mbushte mendjen ajo. — Paratë tona i shpenzon për të! Sot i blen rroba fëmijës së saj, nesër lodra. E asaj vetë s’i kursen asgjë nga qyteti!
— Borë, po na i hedh lekët dritares! — vazhdonte Nexhmija. — Kështu do ta çojë fermën drejt greminës!
Nard Marashi u kthye shpejt në bashkëpunëtor të së ëmës, duke ëndërruar dëbimin e Teutës dhe fëmijës së saj. Por planet u ngatërruan sapo erdhi në jetë Rozafa Deda. Gjithsesi, Nexhmija nuk hoqi dorë nga përpjekjet për t’i prishur qetësinë familjare djalit të vogël.
Ajo llogariste që, me ndihmën e Nardit, ose do ta çonin Teutën në atë pikë sa të ikte vetë, ose do ta lodhnin Kastriotin aq shumë, sa ta nxirrte ai nga shtëpia.
Por këtë herë, Nardi gaboi rëndë. Duke parë sa i kënaqur ishte vëllai i martuar, gjeti edhe vetë “ngushëllim” në një fshat fqinj. Nuk e pengoi fakti që gruaja kishte tre fëmijë dhe një shtëpi të vjetër gati të rrënuar.
Kur Nexhmije Leka vuri re se i biri i madh po i kushtonte më shumë kohë dashurisë sesa punëve të fermës, shkoi te Kastrioti për ta vënë në mend.
— A e ke parë çfarë ka gjetur? — u ankua ajo. — Tmerr! Dhe paratë po ikin si uji. E mban atë dhe fëmijët e saj!
— Nënë, është zgjedhja e tij, — tha Kastrioti duke ngritur supet.
— Zgjedhja e tij, po paratë janë tonat! — ia ktheu ajo. — Të paktën ta ndihmonte në punë, por as që do t’ia dijë për baltë e lodhje. Vetëm merr!
— Dhe Nardi ku është gjithë ditën? Te ajo rri! — vazhdoi Nexhmija. — Ti je me familjen tënde, unë mbetem vetëm dhe nuk ia dal t’i vë të gjithë në punë!
— Po, — pranoi Kastrioti me një tundje koke, — për momentin nuk kemi humbje, por fitimet kanë rënë. Edhe llogaritë po zbrazen.
E pamundur të çahej në dy anë, Nexhmije Leka vendosi të godiste më parë “armikun e afërt”: gruan e Kastriotit. Ylvije Kalemi nuk ngutej për martesë dhe s’kërkonte vend në familjen e tyre, prandaj shënjestra mbeti Teuta, ndërsa Nexhmija nisi ta ushqente Nardin me ankesa e plane, sa herë që i jepej rasti.