Në shtëpi, Nexhmije Leka nuk ia ndante fjalët thumbuese nuses, ndërsa kjo e fundit çdo herë vraponte te burri për të gjetur pak qetësi. Dhe ja ku çoi kjo gjendje: Kastrioti nuk duroi më dhe doli hapur në përplasje.
— Nënë, aq gabim je tani, sa nuk di nga t’ia nis! — Kastrioti u kthye nga Nexhmija me nerva të mbledhura. — Mirë, le të mos jetë djali im. Po ç’rëndësi ka? Do ta rris vetë! Nardi po lidhet me Ylvijen, dhe ajo ka tre fëmijë! Nëse ai e sjell në shtëpi, do ta vësh edhe atë në punë si skllave?
— Ylvijen mos e përmend! — shpërtheu Nardi. — Kjo është krejt tjetër gjë!
— Po, qoftë edhe “gjë e shtatëdhjetë e pestë”! — ia ktheu Kastrioti i tërbuar. — Nga gruaja ime hiqni dorë!
— Le të punojë atëherë! — bërtiti Nardi. — Se ta nxjerrësh nga shtëpia është gjë e lehtë!
— Nxirre veten! — u kundërpërgjigj Kastrioti.
— Po sikur të të nxjerrim ty? — qeshi Nardi me një të qeshur të ndyrë.
— Kastriot, po ndoshta vërtet? — ndërhyri Nexhmije Leka me zë të butë, por sy të mprehtë.
— Si nuk e kuptoj? — mbeti pa fjalë Kastrioti. — Po më përzini nga ferma ime?
— Jo, bir, — Nexhmija e shikoi drejt në sy, — pse të mos e bëjmë ndryshe? Ta përzëmë këtë Teutën! Dembele është! Ti do gjesh një vajzë të hajrit, punëtore!
— Se ndryshe ju të dy do na e shkatërroni gjithë fermën! — shtoi Nardi.
— Faleminderit për fjalët e mira! — Kastrioti u përkul me ironi. — Tani dëgjoni mirë!
Nesër thërras juristin dhe gjeodetët. Fermën e ndajmë sipas ligjit, drejt e pa hile. Secili të merret me pjesën e vet dhe askush të mos guxojë të fusë hundët te prona e tjetrit!
Ndarja qe e vështirë. Në ara kishte ende të mbjella, ndërsa në stallën e derrave po zhvillohej pjellja. U deshën dy muaj derisa ferma, dikur e përbashkët, u nda si me thikë në mish të gjallë.
Gjatë pesë viteve, Kastrioti e rriti dhe e forcoi ekonominë e tij. Ndërkohë, punët e Nardit vetëm sa shkonin drejt tatëpjetës. Nexhmije Leka, kur pa se në shtëpi nuk do të vinte më një nuse e re, hoqi dorë nga intrigat.
Ndërsa Ylvije Kalemi, me mënyrat e saj të pashpjegueshme, e detyroi Nardin të blinte një apartament me tre dhoma në qytet, ta mobilonte sipas modës dhe ta mbushte me pajisje shtëpiake. I mori edhe makinë, edhe llogari kursimi për fëmijët. Derisa ferma sillte ende ndonjë fitim nga inercia, e mbajti pranë vetes. Pastaj e ktheu te mamaja në fshat.
— Ç’ju sjell këtej? — pyeti Teuta Çuko, kur pa Nardin dhe Nexhmijen te dera.
— Bijë e dashur! — tha Nexhmija me një buzëqeshje të ëmbëlsuar.
Një shfaqje e tillë dashurie familjare nuk ishte parë kurrë nga Kastrioti dhe Teuta. Sipas Nexhmijes, ajo e adhuronte Teutën, e donte me gjithë shpirt mbesën Rozafa dhe madje edhe Çeskun e quante nip si të ishte i gjakut. Sigurisht, askush nuk e besoi dhe nuk i lanë të kalonin përtej korridorit.
Në fshat flitej gjatë se si vëllai i madh tani i përkulej të voglit, sepse “zonja e vjetër” e kishte mashtruar vetveten dhe kishte humbur gjithçka.