— Fjolla Qosja, ku kanë humbur tartaletat me havjar? Të ftuarit janë ulur tashmë në tryezë, ndërsa këtu s’ka asgjë! A do të më nxjerrësh keq para krushqve? — shpërthen Mimoza Rrota nga pragu i kuzhinës, me duart në ijë, të shtrënguara nga fustani i saj që shkëlqen.
Fjolla shkëput me vështirësi një tufë flokësh që i ishte ngjitur në ballë dhe për pak sa nuk i rrëshqet nga duart tepsia me mish të pjekur “frëngjisht”. Nxehtësia e furrës i përvëlon faqet; era e majonezës dhe perimeve të ziera ka pushtuar apartamentin që në agimin e 30 dhjetorit.
— Mimoza Rrota, havjari është në raftin e poshtëm të frigoriferit, — përpiqet të flasë qetë Fjolla, edhe pse nga brenda i dridhet zëri. — Thjesht nuk po ia dal. Mishi po digjet. Ndoshta mund të ndihmojë Xhoana Çuko? Ajo është gjithë kohën në telefon.
— Xhoana është e lodhur, sapo ka ardhur nga rruga! — kundërshton vjehrra, duke hyrë në kuzhinë e duke hedhur sytë nëpër tenxhere. — Për më tepër, ka bërë manikyr për Vitin e Ri. Ti, si zonjë shtëpie, duhet t’i presësh miqtë me tryezë që të përkulet nga bollëku. Ne kemi ardhur nga ana tjetër e qytetit, mes trafikut të Tiranës.
Nga dhoma e ndenjjes dëgjohet zhurma e televizorit, ku për të disatën herë Petrit Xhafa “fluturon” drejt Tiranës, dhe e qeshura e lartë e Xhoanës. Në divan, burri i Fjollës, Ledion Jakupi, ndërron kanalet me përtaci, ndërsa nipërit binjakë, Rei Pano dhe Marsel Elezi, hidhen nga kolltuku në dysheme sikur po shembin shtëpinë.
Pa thënë asnjë fjalë, Fjolla merr kavanozin e havjarit. Duart i dridhen. E gjithë dita e 31 dhjetorit i ka kaluar në mjegull: prerje, zierje, skuqje, pastrim. Ledioni kishte premtuar ndihmë, por sapo mbërritën e ëma, motra dhe fëmijët, ai u shndërrua në “mysafir nderi” në banesën e vet.
— Mos e kurse gjalpin, — ia bën Mimoza Rrota duke i qëndruar mbi kokë. — Herën e kaluar dolën të thatë. Dhe pse e ke prerë bukën kaq trashë? Duhej baguette. Ledion, shiko sa i zbehtë i ka dalë “Mimoza”, ndoshta i ka zier vezët më shumë seç duhet.
Ledioni shfaqet në derë me një mandarinë të kafshuar.
— Mami, pse kështu? Sallata është në rregull. Fjolla, shpejto pak, se po afrohen kambanat, viti i vjetër s’u përcoll ende. Na u hap oreksi.
Ai nuk e sheh gruan, e cila njëkohësisht lyen bukët, kontrollon mishin dhe përpiqet të mos shkelë macen Barsik, që vrapon i trembur nën këmbë nga britmat e fëmijëve.
Darka nis me zhurmë. Xhoana Çuko e merr menjëherë vëmendjen, duke treguar me zë të lartë se si burri i saj, “fatkeqësisht i mbërthyer në një udhëtim pune”, i ka dhuruar një telefon të ri. Binjakët kapin sallamin me duar, hedhin thërrime mbi qilimin që Fjolla e kishte pastruar dy orë rresht dhe derdhin lëng mbi mbulesën e sapo shtruar.
— Eh, s’ka gjë, janë fëmijë, — i pret fjalën Mimoza Rrota, kur Fjolla zgjatet për peceta për të fshirë njollën e qershisë. — Do t’i lash më vonë. E rëndësishme është të gëzohen. Xhoana, hidh pak kërpudha, janë të blera, të sigurta. Ndërsa kastravecët, Fjolla, më duket se i ke kriposur më tepër.
Fjolla ulet në cep të karriges, e shteruar. Asnjë kafshatë nuk i shkon. Shikon malin e pjatave të përgatitura për dy ditë me radhë dhe nuk ndjen as shije, as kënaqësi.
— Të ngremë dolli për Ledionin tonë! — thërret Mimoza Rrota, duke ngritur gotën me shampanjë. — Sa i zoti është, çfarë shtylle e shtëpisë, si e mban familjen mbi supe! — thotë ajo me bindje, ndërsa Fjolla shtrëngon fort këmbën e gotës dhe pret vazhdimin e fjalëve.