… shtyllë e shtëpisë, e mbyll Mimoza Rrota me entuziazëm, sikur po shpallte një të vërtetë të shenjtë.
Ledion Jakupi buzëqesh me vetëkënaqësi, fryn gjoksin dhe rregullon shpatullat. Fjolla Qosja gati sa nuk mbytet me lëngun e boronicës. “Furnizuesi i familjes”, ai që prej gjashtë muajsh punon me gjysmë orari dhe ankohet pa pushim për jetën e rëndë, ndërsa ajo merr projekte shtesë nga shtëpia dhe shlyen kredinë e kësaj banese. Fjolla nuk thotë asgjë. Vetëm shtrëngon më fort gotën, deri sa i zbardhen nyjat e gishtave.
Ora rrëshqet drejt mesnatës. Presidenti mban fjalimin e tij, kambanat e vitit të ri bien dymbëdhjetë herë dhe atmosfera shpërthen. Fillon ndarja e dhuratave.
Fjolla nxjerr çantat e bukura, të zgjedhura me kujdes. Për Mimoza Rrotën – një set i shtrenjtë kozmetikash kundër plakjes, pikërisht ai që kishte përmendur me nënkuptime prej një muaji. Për Xhoana Çukon – një kartë dhuratë në dyqan parfumerie. Për fëmijët – lodra konstruktive që kushtojnë sa një biletë avioni. Për Ledionin – kufje të reja pa tela.
— Oh, faleminderit, — thotë Mimoza pa shumë interes, duke hedhur një sy të shpejtë në paketë. — Krem? Mirë, do hyjë në punë… për thembrat. Po për ty, Fjolla, ka diçka. Xhoana, jepja.
Kunata, me gojën plot me sanduiç, i zgjat Fjollës një qese të vogël plastike. Brenda janë dy mbajtëse tenxheresh me figurë derri dhe një set sfungjerësh për enë.
— Që të të bëhet më argëtuese në kuzhinë! — qesh Xhoana. — Simboli i vitit, apo jo? S’ka rëndësi, gjithsesi gjërat e shtëpisë gjithmonë duhen.
— Faleminderit, — përgjigjet Fjolla, por fjalët i mbeten në fyt. Jo aq për dhuratën, sa për mesazhin e hapur: “Ja vendi yt, ja mjetet e tua.”
Pas orës një të natës, festa arrin kulmin. Tavolina duket si pas një lufte: pjata të pista të grumbulluara në pirgje, sallata të lëna përgjysmë, kocka pule, lëvore mandarinash dhe letra çokollatash kudo. Fëmijët tashmë flenë në dhomën e gjumit të çiftit — i shtrinë në krevat pa pyetur askënd — ndërsa të rriturit zhvendosen në divan për të parë programin festiv.
Fjolla nis të mbledhë enët, i çon një nga një te lavamani. Grumbulli rritet: tava të yndyrshme, tenxhere me pure të tharë, gota me gjurmë buzëkuqi.
Mimoza Rrota hap gojën në një hapje të madhe.
— Ah, sa bukur kaluam. Ledion, hidh edhe nga një çaj, por me limon. Dhe sill tortën, pse po presim?
Fjolla ngrihet në vend, me një pirun të pistë në dorë.
— Çajniku sapo ka zier, — thotë qetë. — Mund ta hidhni vetë? Po laj enët.
— Fjolla! — zëri i vjehrrës bëhet i fortë, metalik. — Po u thua mysafirëve të shërbehen vetë? Jemi në shtëpi apo në mensë? Kjo nuk është e hijshme.
Ledioni, pa ia hequr sytë ekranit, murmurit:
— Fjolla, jepi mamasë çaj. Ç’ke kaq të vështirë?
Ajo mbush filxhanët, pret tortën, e ndan në pjata. Xhoana ha një copë, pastaj kërkon edhe një tjetër, e më pas ankohet se kremi është shumë i rëndë dhe i vjen për të vjellë.
Rreth orës dy, të ftuarit fillojnë të shpërndahen.
— Mjaft, është koha për gjumë, — shpall Mimoza Rrota, duke u ngritur dhe shtrirë krahët. — Xhoana me fëmijët në dhomën e gjumit. Unë dhe ti, Ledion, do rregullohemi këtu në divan. Kurse ti, Fjolla, gjeje vetë një vend. Ndoshta hap një shtrat portativ në kuzhinë? Ose fli në kolltukun e korridorit.
— Në dhomën e gjumit është krevati im, — kujton Fjolla.
— Po janë fëmijët aty! — shpërthen Xhoana. — Do t’i zgjosësh? Ti gjithsesi do pastrosh. Ke punë deri në mëngjes.
Mimoza tund kokën, duke hedhur një vështrim përreth, sikur vendimi të ishte tashmë marrë dhe i padiskutueshëm.