Shkatërrim i plotë.
— Pikërisht, — thekson Mimoza Rrota me një ton urdhërues. — Fjolla Qosja, merri gjërat shpejt në dorë: laji enët, pastro tavolinën, fshije dyshemenë, që në mëngjes gjithçka të jetë e rregullt dhe e freskët. Nesër në orën dhjetë dua mëngjes gati. Piq disa petulla, se Xhoana Çuko i ka qejf.
Secili shpërndahet nëpër dhoma. Ledion Jakupi i afrohet së ëmës, e puth lehtë në faqe, i uron motrës natë të qetë dhe, duke kaluar pranë gruas së tij, i jep një të rënë të lehtë në shpatull, sikur po e inkurajonte.
— Hajde, zemër, mos u zgjat. Rregulloji këto shpejt e shko fli. Nesër na pret ditë e lodhshme, duhet të shkojmë te vjehrra Ikbale Marashi, — i thotë dhe largohet.
Dera e dhomës mbyllet. Drita e korridorit fiket. Fjolla mbetet vetëm.
Heshtjen e thyen vetëm zhurma monotone e frigoriferit dhe pika e ujit që bie nga rubineti. Ajo vështron lavamanin e mbushur deri në grykë. Në banak janë grumbulluar pjata të yndyrshme si kulla të shtrembëra. Në sobë është mpiksur yndyra. Poshtë këmbëve kërcasin copëza xhami nga një lodër e Vitit të Ri, të cilën binjakët e kishin thyer më herët.
Fjolla ul sytë te duart e saj. Manikyri i bërë mbrëmjen e kaluar është çarë dhe zhveshur. Këmbët i pulsojnë nga lodhja, sikur po i ankoheshin trupit.
“Rregulloje shpejt.” “Piq petulla.” “Laji enët.” Zërat i përplasen në mendje. E imagjinon veten duke hapur rubinetin, duke fërkuar pjata pa fund, duke thithur erën e detergjentit të fortë dhe thërrimet e të tjerëve, duke gërryer ushqimin e tharë, pastaj duke fshirë dyshemenë, duke zënë brumin. Gjumi? Nuk ka vend për të.
Diçka këputet brenda saj, butë, si një tel i hollë që mbante gjithë durimin e saj pezull.
Fjolla mbyll rubinetin, fshin duart me peshqir, heq përparësen dhe e var në grep. Ecën drejt mesit të kuzhinës dhe hedh një vështrim të fundit mbi fushën e betejës: shishe të papërfunduara, pjata me mbetje ushqimi, peceta të ndotura.
— Jo, — e thotë me zë të ulët, por të prerë.
Merr nga karrigia një bluzë shtëpie, e hedh mbi supe, fik dritën, duke lënë grumbullin e enëve në errësirë, dhe del në korridor.
Nga salloni dëgjohet gërhitja e Mimoza Rrotës. Nga dhoma e gjumit vjen frymëmarrja e rëndë e fëmijëve dhe e Xhoanës. Ledioni, me sa duket, tashmë ka rënë në gjumë pranë murit.
Fjolla hap dollapin, merr një batanije të trashë dhe një jastëk, pastaj del në ballkonin e mbyllur. Aty ndodhet një kolltuk i vjetër, por i rehatshëm, dhe një ngrohëse e fuqishme. E ndez, mbyll mirë derën e ballkonit, mbështillet me batanije dhe, për herë të parë pas dy ditësh, mbyll sytë, duke ndier se si trupi i saj më në fund çlirohet.
Mëngjesi i parë i janarit nuk fillon me aromë petullash, por me britmën e Mimoza Rrotës.
— Çfarë është kjo?!
Fjolla hap sytë. Dielli depërton fort përmes vizatimeve të akullta në xham. Në ballkon është ngrohtë. Telefoni tregon njëmbëdhjetë paradite. Ajo ka fjetur gati nëntë orë — një luks i vërtetë.
Dera e ballkonit hapet dhe në prag shfaqet Ledioni, i çrregullt, vetëm me fanellë dhe të brendshme.
— Fjolla, ç’bën këtu? Mami po bërtet… — ai ndalet, sapo sheh fytyrën e saj të qetë. — Ke fjetur këtu?
— Kam fjetur, — përgjigjet ajo, duke u shtrirë dhe duke çliruar muskujt e mpirë. — Gëzuar Vitin e Ri, Ledion.
— Çfarë Viti i Ri! Në kuzhinë… — shpërthen ai. — Ti s’ke pastruar asgjë?!
Fjolla çohet, e hedh batanijen mbi supe si një mantel mbretëror dhe kalon pranë burrit, duke hyrë në apartament.
Kuzhina duket pikërisht ashtu siç e kishte lënë. Nën dritën e ditës, grumbulli i enëve duket edhe më kërcënues. Era e ushqimit të ndenjur është e rëndë, gati mbytëse.
Në mes të këtij rrëmuje qëndron Mimoza Rrota, e ngrirë në vend, gati për shpërthimin e radhës, ndërsa Fjolla ndalet në prag, e përgatitur për atë që do të vijë më pas.