Mimoza Rrota mbahet pas kraharorit, sikur zemra t’i kishte dalë nga ritmi, ndërsa Xhoana Çuko qëndron pranë saj me fytyrë të shtrembëruar nga inati.
— Çfarë mendon se po bën ti? — fëshfërit vjehrra sapo e sheh Fjollën. — U zgjuam, deshëm të pinim një çaj, e na del përpara një stallë derrash! Ku është mëngjesi? Ku janë filxhanët e pastër?
— Filxhanët janë në lavaman, — përgjigjet Fjolla pa e ngritur zërin, ndërsa mbush një gotë me ujë nga filtri. — Të papastër.
— Atëherë laji! — shpërthen Xhoana. — Me çfarë je marrë gjithë natën?
— Kam fjetur. Si ju.
— Fjetur?! — klith Mimoza Rrota, duke u mbytur nga zemërimi. — Shikoje, Ledion! Ne jemi mysafirë! Na presin me pisllëk e erë të keqe! Ti je zonja e shtëpisë apo jo? A s’të ka mbetur fare ndërgjegje?
Fjolla vendos gotën mbi tavolinë. Tingulli i xhamit përplaset në ajër dhe, për një çast, të gjithë heshtin.
— Pikërisht, — thotë ajo qetë, por me një vendosmëri të hekurt. — Ju keni ardhur në shtëpinë time, jo në një hotel “all inclusive”. Kam gatuar dy ditë, kam blerë ushqime, kam shtruar tryezën dhe ju kam shërbyer gjithë mbrëmjen.
— Ky është detyrimi yt si grua! — ulërin Ledion Jakupi, me nënën që i bën jehonë. — Mos më turpëro! Merr leckën dhe pastro gjithçka menjëherë. Fëmijët janë të uritur!
Fjolla e shikon burrin drejt e në sy. Për herë të parë pas pesë vitesh martesë, ai nuk i duket më djali i sjellshëm që kishte njohur në park, por një fëmijë i trembur, gati të poshtërojë gruan vetëm që e ëma të mos bërtasë.
— Jo, — thotë ajo thjesht.
— Si “jo”? — belbëzon Xhoana.
— Nuk do të pastroj dhe nuk do të përgatis mëngjes. Jam e rraskapitur. Nëse doni të hani, hapni frigoriferin, është plot. Nëse ju duhen pjata të pastra, ja ku është lavamani, detergjenti dhe sfungjerët që ti, Xhoana, m’i solle dje me aq “mirësi”. Është koha t’i përdorni.
Një heshtje e mprehtë mbush kuzhinën. Mimoza Rrota hap e mbyll gojën si një peshk i hedhur në akull.
— Po… po na përzë ti? — pëshpërit ajo me dramë. — Bir, e dëgjon? Na heq edhe kafshatën e bukës! Po më detyron mua të laj enët!
— Fjolla, po e tepron, — përpiqet ta ndalë Ledioni, duke marrë një pamje kërcënuese. — Mami është mysafire. Xhoana është mysafire. Kurse ti…
— Unë jam zonja e kësaj shtëpie, — ia pret Fjolla. — Kredinë e kam në emrin tim dhe e paguaj vetë. Ti, Ledion, tre muajt e fundit ke paguar vetëm dritat e ujin, dhe as ato të plota. Pra, ose ngriheni, merrni leckat dhe e sillni kuzhinën në rregull, ose festa mbaroi këtu.
— Ikim që këtej! — bërtet Xhoana. — Vishuni, mami! Këtu nuk kthehem më! E pacipë! E çmendur!
— Xhoana, prit… — mundohet ta ndalë Ledioni.
— Asgjë s’ka për të pritur! — Mimoza Rrota papritur mbushet me energji. — Mblidhi fëmijët! Shkojmë te tezja Ikbale, ajo na pret! Dhe ti, Ledion, nëse ke qoftë edhe një fije respekti për nënën, eja me ne. Lëre këtë gjarpër në folenë e saj!
Ledioni shikon i hutuar herë nënën e tërbuar, herë Fjollën, të qetë si shkëmb.
— Fjolla, kërko falje, — mërmërit ai. — Laji këto pjata, ç’të kushton? E sheh ku e çove situatën?
— Nuk e çova askënd askund, — përgjigjet ajo. — Thjesht refuzova të jem shërbëtore. Zgjedhja është e jotja, Ledion.
Përgatitjet zgjatën rreth gjysmë ore. Gjatë gjithë asaj kohe, Fjolla qëndroi ulur në heshtje. Kur dera u mbyll pas tyre, ajo hoqi batanijen nga supet, mori frymë thellë ajrin e ftohtë të mëngjesit, buzëqeshi lehtë dhe, pa kthyer kokën pas, mbylli derën, duke hapur kapitullin e parë të një jete të re.