Thashethemet se burri i Mimoza Elezit kishte dikë tjetër anasharkë qarkullonin prej kohësh nëpër fshat. Në dyqan gjithmonë gjendej ndonjë që pëshpëriste diçka, mbi stolat pranë rrugës flitej pas shpine, ndërsa burrat, sapo shihnin Lavdrim Pepën krah për krah me Mimozën, shkëmbenin shikime e nënqeshje të fshehta. Në një vend të vogël si ai, nuk kishte ku të fshiheshe: gjithçka shihej, gjithçka komentohej.
Por Mimoza nuk tregonte asnjë shenjë dyshimi. Asnjë lëvizje, asnjë fjalë që të linte të kuptohej se diçka e mundonte. Përderisa nuk e kishte kapur vetë në faj, nuk kishte arsye të mendonte keq. Me qetësi, e merrte Lavdrimin për krahu dhe, si çdo të diel, shkonin bashkë në kinema, sikur asgjë të mos ekzistonte përreth tyre.
Edhe pse të tjerët flisnin, çfarë arsyeje kishte ajo të dyshonte? Lavdrimi sillte në shtëpi çdo lek që fitonte, pa fshehur asgjë, edhe kur merrte ndonjë punë shtesë. Në mëngjes nisej për punë, në mbrëmje kthehej, madje shpesh kalonte edhe në drekë. Jeta e tij dukej e rregullt, pa devijime.
Ai ishte burrë i pashëm dhe plot humor. Kishte sy të mprehtë, ngjyrë çaji të fortë, mjekër të theksuar e supe të gjera. Dinte të pinte në shoqëri, të mbante muhabetin gjallë, por e njihte masën. Pranë tij, Mimoza ndihej e sigurt, si e mbrojtur nga një mur guri. Mendonte se zilia ishte burimi i gjithë atyre fjalëve.
Edhe vetë Mimoza binte në sy. Ishte si një mollë e pjekur mirë: e fortë, plot jetë, me vetulla të zeza e të trasha, një gërshet të gjatë deri në bel, lëkurë të bardhë dhe sy të gjelbër, të freskët si bari i verës.
Lavdrimi, që nga kthimi nga ushtria në vitin 1980, punonte si shofer pranë kryetarit të këshillit të fshatit. Kastriot Tahiri e vlerësonte shumë, ia njihte punën dhe ndershmërinë, sepse ishte i bindur se çdo punë e bërë me përkushtim kishte dinjitet. Ndoshta për këtë arsye në fshatin Greçika gjërat shkonin më mirë se gjetkë: kishte kush mbante rendin dhe përgjegjësinë.
Kastrioti kishte një grua më të re se vetja. Në dasmën e Lavdrimit dhe Mimozës, ai ua prezantoi. Prej pesë vitesh ishin të martuar dhe rrisnin një djalë të vogël. Gerda Sinani ruante sjelljen e qytetit: ecte drejt, e hollë si kallam, me libra gjithnjë të shtrënguar në gjoks. Punonte mësuese në ciklin e ulët dhe me fshatarët fliste vetëm për motin ose për nxënësit.
Mimoza, pasi mbaroi shkollën për parukiere, filloi të priste gjithnjë e më shumë klientë në shtëpi. Tre ditë në javë punonte në parukerinë e vetme të fshatit, ndërsa ditët e tjera i kalonte duke rregulluar flokë në një kënd të vogël pranë dhomës, të ndarë me perde. Bleu veglat, vendosi pasqyrën e madhe dhe gjithçka doli më së miri.
Rreth mesditës priste të ëmën, e cila prej kohësh i lutej për një prerje dhe bojë. Mimoza punoi gjatë me krehër e gërshërë, derisa më në fund vendosi ta hapte bisedën:
— Më thuaj, moj nënë, çfarë duhet të bëj? Dje, duke u kthyer me vrap nga dyqani, më ndali prapë fqinja: “Vrapon ti, vrapon edhe burri yt…”, dhe qeshte.
— Mos ua var veshin, janë thjesht ziliqare, — u përpoq ta qetësonte e ëma.
— Po për çfarë të kenë zili? Nuk është për të qeshur. Kam filluar të fle keq natën.
— E ke pyetur vetë?
— Jo, sigurisht. Nuk jam e marrë.
— E ke gabim. Gënjeshtra ndihet me shpirt. Gjithmonë e ndjen. Më kujtohet çfarë më tregonte ime më për motrën e saj… ajo ia ktheu burrin në shtëpi me disa fjalë të vjetra. I hoqi lidhëset e këpucëve dhe pëshpëriti: “Ende sa endej, mjaft u end. Është koha për nder.” Pastaj, kur i vuri të rejat, tha: “Ja shtëpia, ja pragu, këtu je i dashur.”
— Dhe? — pyeti Mimoza, duke ngritur vetullat.
— Dhe u kthye. Por filloi të pinte. Ajo u përpoq ta shëronte me rite, por nuk jetoi gjatë. Si vdiq, nuk e di. Ndoshta vetë, ndoshta nga barërat. Por kush e di, ndonjëherë këto gjëra funksionojnë.
Pas asaj bisede, gjumi iu bë edhe më i vështirë. E shikonte Lavdrimin dhe menjëherë e kthente kokën mënjanë. Ai e donte, kështu mendonte, çfarë vendi kishte për rite apo magji?
Derisa një mbrëmje ai u kthye më vonë se zakonisht. Lëvizte i shqetësuar, shmangte shikimin, sikur donte të fshihte diçka.
— Çfarë ndodhi në punë? — e pyeti ajo.
— Asgjë e veçantë. Sot u nxitova, u kapa me lidhësen diku dhe e shqeva, madje edhe këpucën e gërvishta pak.
Mimoza iu afrua pragut dhe vështroi këpucën me kujdes. Ai shtoi, me një ton që kërkonte ta mbyllte bisedën, se lidhëset do t’i blinte të reja dhe shenja do të mbulohej me krem, ndërsa heshtja që ra mes tyre u bë e rëndë dhe paralajmëroi pyetjet që ende nuk ishin thënë.