…u kap pas diçkaje?
Dhe pikërisht aty, Lavdrim Pepa nisi të fliste pa u ndalur. Fjalët i rridhnin shpejt, por ishin të shtrembra. Gënjeshtra i dukej në sy. Mimoza Elezi nuk kishte nevojë të dëgjonte me kujdes për të kuptuar — trupi i saj e ndjeu menjëherë. Për herë të parë në jetën e vet, ajo e kuptoi sa të rrëshqitshme dhe boshe mund të bëheshin fjalët kur nuk ishin të vërteta. Çfarë thoshte i shoqi, as nuk i mbeti në mendje; ajo e dinte, në një nivel më të thellë se mendimi, se po e mashtronte.
U detyrua të merrte frymë ngadalë, thellë, për të mos humbur ndjenjat.
Të nesërmen, Mimoza qëndronte pranë banakut të dyqanit të lagjes, duke vështruar lidhëset e këpucëve. Nuk kishte zgjedhje: vetëm dy lloje, të bardha dhe të zeza. Asnjëra nuk i shkonte për shtat këpucëve blu të Lavdrimit.
— M’i jepni këto, të bardhat, — tha ajo, duke nxjerrë paratë dhe duke i lënë mbi banak.
Kur u kthye në shtëpi, hoqi me mundim lidhësen e parë nga këpuca. U vonua gjatë, duke përsëritur nën zë fjalët e vjetra që kishte dëgjuar dikur nga e ëma. Edhe me këpucën tjetër u mor gjatë. Kur nisi t’i fuste lidhëset e reja, mbylli sytë, sikur donte të përqendronte në ato fjalë gjithë forcën, gjithë dëshirën e saj për ta kthyer burrin pranë vetes, ashtu siç kishte qenë më parë.
— Mimozë, Mimozë, — e thirri Lavdrimi në mëngjes. — Ç’janë këto? Pse të bardha?
— Nuk kishte të tjera në dyqan. Kur të sjellin, do t’i ndërroj.
— Po të vjetrat pse s’i fute?
— Nuk bëhej. Ato të vjetrat janë vetëm për këpucët e mia, janë më të shkurtra.
— Mirë, mirë. Nuk duken keq. Në makinë mezi vërehen.
— Sigurisht. Paçim, shihemi në darkë, — tha ajo pa u kthyer, ndërsa mblidhte enët nga tryeza dhe i bënte me dorë.
Lavdrimi doli, dhe Mimoza u ul e drobitur mbi një stol. Ishte sikur gjithë energjia t’i ishte shtrydhur brenda një çasti. Ai kishte ikur, ndërsa ajo vazhdonte të rrinte aty, pa lëvizur.
— Zonja e shtëpisë, ka njeri? — as nuk e kishte dëgjuar trokitjen.
— Oh, Kastriot Tahiri, mirë se erdhët. Qesha mendjen, s’e dëgjova fare që hyni.
— Nuk e gjeta Lavdrimin. Paska ikur?
— Ka rreth dhjetë minuta që doli.
— Më vjen keq. Të premten më duhet të shkoj në qytet, desha t’i lija një porosi.
— Oh, Kastriot Tahiri, — Mimoza uli sytë, pak e zënë ngushtë. — Deri të premten, parukierja do të jetë bosh.
— Çfarë, qenka rritur shumë flokët? — tha ai, duke futur dorën në flokët e dendur.
— Po, do t’ju duhej pak rregullim. Sidomos nëse shkoni në qytet. Nëse doni, mund t’jua pres unë.
— Nuk je e zënë?
— Jo, aspak, — tha ajo me dorë, duke shtyrë perden anash.
— Epo, unë mendova se do të më duhej të shkoja patjetër te parukierja.
— Kam shumë të afërm e të njohur. Më kërkojnë shpesh, kështu ia kam gjetur zgjidhjen.
— Dhe ndonjë lek shtesë del, — shtoi ai me buzëqeshje.
— Po, nuk e fsheh. I pres flokët kundrejt pagesës.
— E thashë për mirë, jo për keq.
— E di, Kastriot Tahiri. Nuk u ofendova. Urdhëroni, rehatohuni.
Mimoza e mbështolli me përparëse dhe nisi punën. Gërshërët kërcisnin lehtë, krehri i ndiqte me saktësi. Vetëm herë pas here ajo ngrinte sytë nga pasqyra për t’u siguruar se gjithçka po shkonte mirë, pastaj vazhdonte me dorë të sigurt.
— Si janë gruaja dhe djali? — e pyeti papritur ajo, dhe burri në karrige u drejtua i habitur.
Për Mimozën, pyetje të tilla ishin të zakonshme; ajo bisedonte shpesh me klientët dhe i dëgjonte me vëmendje.
— Djali mirë është. Lexon rrjedhshëm tani, Gerda ia mëson edhe llogaritë. Vetëm se lodhet shumë nga fletoret, qofshin mallkuar.
— Profesioni i saj kërkon jo vetëm forcë fizike, por edhe shpirtërore. Pastaj në shtëpi ka larje, pastrim…
— Sikur të ishte ashtu. Vjen ime më, na ndihmon. Gerda as që i prek këto punë.
Mimoza ndali për një çast gërshërët.
— Po, dhe kohët e fundit lodhet aq shumë, sa mezi na vëren mua dhe djalin. I flas, e ajo thotë “ha?” dhe më kërkon ta përsëris.
Kjo kthesë e bisedës e zuri Mimozën në befasi. Nuk e kishte menduar se kryetari do të hapej kaq lirshëm me të.
— Ndoshta gjatë pushimeve do ta çoni në teatër. Gerda, besoj, e pëlqen teatrin?
— Shumë, — buzëqeshi ai, i gjallëruar nga ideja.
— Unë kam qenë vetëm një herë, kur isha e vogël, dhe më ka mbetur në mendje. Për një grua, Kastriot Tahiri, vëmendja është thelbësore. Kur e ndjen, harron lodhjen dhe nuk ankohet më.
— Faleminderit për prerjen, Mimozë. Dhe për këshillën, një falënderim më vete. Të premten do t’i blej biletat.
Ajo e përcolli mysafirin dhe, pasi mbylli derën, hodhi një vështrim nga dritarja: “Çfarë i mungon asaj Gerdës? Një burrë i tillë…”
Mimoza Elezi dhe Gerda Sinani ishin pothuajse të një moshe, por Gerda ishte shtatë vjet më e re, gjë që e bënte krahasimin edhe më të çuditshëm dhe e linte mendimin e Mimozës të endet drejt një historie që ende nuk kishte marrë formë.