Kastriot Tahiri ishte pikërisht ai lloj burri që i pëlqente Mimozës. I rregullt, i hijshëm, me autoritet natyral, por gjithnjë i zënë dhe i paarritshëm. Për burrat e tjerë, sidomos për ata që përpiqeshin t’i afroheshin pa ftesë, ajo kishte vetëm një përgjigje të prerë: jo.
Pas rreth një muaji, Kastrioti u shfaq në parukeri gjatë pushimit të drekës. Në dorë mbante një kuti elegante me çokollata të shtrenjta, aromatike, nga ato që zakonisht blihen për raste të veçanta. Ia zgjati Mimozës me një buzëqeshje paksa të përmbajtur.
— Faleminderit, — tha ajo, e habitur. — Por për çfarë arsyeje?
— Për këshillën, — u përgjigj ai. — Ishte tamam në kohën e duhur. Gerdës i pëlqeu shumë shfaqja, por edhe fakti që tregova vëmendje.
— Ja pra, — ia ktheu Mimoza me një ton të qetë. — Vëmendja bën mrekulli, Kastriot.
Që nga ajo ditë, kryetari filloi të kalonte gjithnjë e më shpesh nga parukeria. Mimoza dinte të mbante bisedë, edhe pse nuk kishte mbaruar ndonjë shkollë të lartë. Ajo kishte një dhunti të rrallë: shihte te njeriu përballë jo funksionin, por karakterin. Kuptonte çfarë e tërhiqte, çfarë e shqetësonte, për çfarë dëshironte të fliste. Vitet e punës mes njerëzve ia kishin mprehur këtë ndjeshmëri.
Pas një muaji tjetër, Kastrioti u paraqit te dera e shtëpisë së saj. Qëndroi gjatë në prag, sikur hezitonte të hynte.
— Do të presësh flokët? — e pyeti ajo me gjysmë zëri.
Ai tundte kokën, duke e bërë të qartë se nuk ishte për këtë arsye aty.
— Hajde, ulu në tavolinë, — tha Mimoza, duke e kuptuar se burri kishte ardhur për të folur.
— Ja, çaj… — shtoi ajo me mendje të shpërqendruar, ndërsa vendoste mbi tryezë një pjatë me reçel, disa biskota të thata dhe simite në një tas të thellë me buzë të valëzuara.
— Sot moti nuk është fort i mirë, — nisi ai, duke kërkuar fjalët.
— Jo, është i rëndë. I lagësht, pas shiut të djeshëm, — ia priti ajo.
— Për shkollën… — vazhdoi ai. — Nuk dua ta çoj djalin vitin tjetër. Më duket herët.
— Në korrik mbush shtatë, — tha Mimoza duke tundur kokën. — Nuk është herët.
Dy herë u përpoq Kastrioti ta hapte temën kryesore, por gjithnjë përfundonte duke kaluar diku tjetër. Derisa, papritur, e pyeti drejt e në sy:
— Mimozë, ti e do Lavdrimin?
— Sigurisht, — u përgjigj ajo pa hezitim. — Pse po më pyet?
— Sepse ai të tradhtoi. Edhe mua më tradhtoi… ashtu si edhe gruaja ime, — nxori fjalët me vrull dhe mbuloi fytyrën me duar.
— Si? — thirri ajo, pa e përmbajtur veten.
— Kam një çelës rezervë të klasës së saj. Mbrëmë kishin mbledhje. Shkova ta merrja, se gjithnjë kthehet vonë, me çanta plot. Lavdrimin e lashë të ikte më herët. Kur mbërrita, mbledhja gjoja vazhdonte. U ngjita në katin e dytë dhe hapa derën… dhe aty ishte Lavdrimi yt me… Gerdën. I pashë me sytë e mi, Mimozë.
— Aaaa… — klithi ajo, duke u ngritur nga stoli. — Çfarë do të bëhet tani?
Vetëm atëherë i erdhi ndër mend mbrëmja e kaluar: Lavdrimi kishte ardhur shkurt, kishte thënë se do të flinte te e ëma dhe ishte larguar pa shpjegime. Ajo nuk kishte këmbëngulur. Tani gjithçka merrte kuptim.
— Pra, njerëzit nuk e kishin kot, — murmuri ajo. — Unë nuk doja t’i besoja.
— As unë nuk besoja, derisa e pashë vetë, — tha Kastrioti. — Ti vendos vetë ç’do bësh. Unë, pas fundjavës, do të kërkoj divorcin. Një grua të tillë dhe atë lloj dashurie nuk e dua.
Divorci i kryetarit dhe ai i Mimozës me Lavdrimin u zyrtarizuan në të njëjtën ditë. Lavdrimi e shikoi drejt e në sy ish-gruan, pa ndonjë ndjenjë faji. Vetëm përsëriste herë pas here: “Eh, ti…”. Mimoza nuk derdhi lot. Qëndroi e drejtë, vështrimin e kishte më shumë përtej tij sesa mbi të. Nuk patën as mundësi të flisnin vetëm për vetëm. Ai u kthye të jetonte te e ëma, në shtëpinë e vjetër.
Kastrioti u ofrua ta çonte Mimozën deri në shtëpi.
— Ja, — i tha, duke i zgjatur një shami. Ishte e bukur, me motive të ndërlikuara, që ia nxirrnin në pah sytë. — Doja ta dhuroja prej kohësh, por nuk gjeta rast. Çfarë do të thoshin njerëzit? Tani je e lirë… dhe mund ta lejoj veten të të përkëdhel pak.
Në atë çast, ajo nuk e kuptoi plotësisht kuptimin e fjalëve. E mori dhuratën, e zhytur në mendimet e veta.
Që prej asaj dite, Kastrioti filloi të vinte gjithnjë e më shpesh. Mimoza nuk e pengonte, por as nuk lejonte të shkonin përtej një kufiri të padukshëm. Megjithatë, ndërhyri e ëma:
— Një burrë të ri e ndërrove me një plak? Apo të ka bërë magji? Është e pakuptimtë. E treta grua dhe prapë vajzë e re për kryetarin.
— Nënë, çfarë po thua? — u zemërua Mimoza. — Unë nuk ndërrova askënd. Lavdrimi më tradhtoi!
— Lavdrimi… A e pe vetë? Apo ta tha prapë ndonjë komshie?
— Çfarë komshie? Vetë Kastrioti i zuri në flagrancë.
— Nuk e di, — mërmëriti e ëma. — Edhe me gruan e parë kështu u nda kryetari. Ajo mblodhi rrobat dhe iku papritur. Ai u betua se kishte parë gjithçka me sytë e vet. Por burri që e akuzuan, mohoi gjithçka. Dhe tani… hiqe atë shami nga koka, po dukesh si plakë e moçme…