…dhe shtoi me një ton qortues se, me atë shami, dukej më shumë si gjyshe sesa si vajzë e re.
Mimoza vetë nuk e kishte vënë re se shaminë e mbante tashmë çdo ditë. I dukej sikur ishte bërë pjesë e saj; mendja i rrinte diku tjetër dhe bota përreth i kalonte pa u ndjerë.
— Ma jep këtu, — tha e ëma dhe zgjati dorën për t’ia hequr nga koka. Mimoza u tërhoq menjëherë.
— Është e imja. Ma ka dhuruar Kastriot Tahiri, — u përgjigj me këmbëngulje.
— Do të të dhurojë edhe të tjera, mos ki merak. Ndërsa unë s’kam asgjë për të mbuluar zogjtë natën, — vazhdoi e ëma, duke ia tërhequr shaminë dhe duke folur butë, sikur po negocionte.
Si ia doli ta merrte, as vetë nuk e kuptoi. E fshehu menjëherë dhe, pak më vonë, e dogji. Në mendjen e saj u përforcua një frikë e çuditshme: i dukej sikur kryetari e kishte magjepsur vajzën, sikur kishte bërë ndonjë prapësi mbi atë shami. “Pak ka mbetur dhe ndodh ndonjë fatkeqësi”, mendoi.
Po atë mbrëmje, në shtëpinë e Mimozës erdhi Lavdrim Pepa. Kishte ardhur të merrte disa gjëra personale. Hapi dollapin, nxori dy këmisha të reja, kostumin e shtriu mbi divan dhe filloi të kërkonte këpucët.
— Mimozë, e mban mend? Këpucët e mia blu, ato që shkonin me këtë kostum. Ti m’i bleve edhe lidhëset e bardha…
Ajo e shikonte nga cepi i syrit dhe, me një ironi therëse, ia ktheu:
— Po për martesë po përgatitesh me Gerdën, që po merr kostumin?
— Çfarë po thua? — u habit ai. — Kam ftesë te Ylli Tafa, për maturë. Ç’lidhje ka Gerda këtu?
— Po si s’ka lidhje? A nuk të zuri kryetari me gruan e tij?
Lavdrimi e la kostumin mbi divan dhe iu afrua, pothuajse ballë për ballë.
— Çfarë po thua kështu? Kush kë zuri me kë? Apo ti ishe ajo që po bëje lojëra me kryetarin, ndërsa unë isha në punë? Mua më erdhën fjalë: unë shkoja në punë, ai vinte këtu. Më dërgoi të merrja gruan e tij nga shkolla, dhe vetë erdhi pas meje, trokiti fort në derë dhe shpalli se ju ishit të dashuruar e se do martoheshit. Më tha se ishte më mirë të ndaheshim pa zhurmë.
Mimoza mbeti pa frymë, si një peshk i nxjerrë në breg.
— Gënjeshtër! — bërtiti ajo.
— Pikërisht, gënjeshtër! — iu përgjigj Lavdrimi me zë të lartë. — Unë kurrë, me askënd! Si të shkoi mendja të dyshoje për mua?!
Ishte koha që gjithçka të dilte në dritë. U ulën përballë njëri-tjetrit dhe folën gjatë, pa lënë asgjë pa thënë.
Një orë më vonë, Kastriot Tahiri u shfaq te dera e Mimozës me një tufë lulesh dhe dy bileta teatri.
— Martohu me mua, Mimozë. Të dua, më je bërë e dashur, — tha ai, me një buzëqeshje të sigurt.
Ajo e pa dhe u habit me veten: si kishte mundur t’i besonte, si kishte pranuar vëmendjen e tij? U ngrit, buzëqeshi lehtë dhe zgjati dorën drejt luleve. Kryetari mori frymë thellë, i lehtësuar. Por gëzimi i tij zgjati pak. Mimoza i kapi lulet dhe filloi ta godiste me to.
— Kjo është për mashtrimin! Për Lavdrimin! Për Gerdën! Dhe për mua! — thërriste, me sytë që i digjnin nga zemërimi. — Të urrej!
Kastrioti më në fund e kuptoi çfarë po ndodhte, u tërhoq disa hapa dhe u largua me nxitim nga shtëpia.
Një javë më pas, Lavdrimi u kthye. Hyri, u ul në tavolinë dhe vendosi duart mbi gjunjë, si dikur, duke pritur që ajo të shtronte çajin.
— Do çaj? — e pyeti ajo.
— Po.
Teksa po nxirrte filxhanët, Mimoza u mpirë. Te pragu ishin këpucët blu me lidhëset e bardha. E kuptoi se ai kishte ardhur me to. U përpoq të largonte mendimet e këqija; ende i frikësohej idesë së magjisë.
Vendosi filxhanët dhe iu afrua derës. Me kujdes, filloi t’ia nxirrte lidhëset nga këpucët.
— Ku i ke gërvishtur kështu? — e pyeti, sikur rastësisht.
— Ta kam treguar, — u përgjigj ai, pak i hutuar.
— Jo, ajo s’ishte e vërtetë. Ma thuaj tani.
— Po pse po m’i heq lidhëset? — pyeti ai.
— Kam kohë që t’i kam blerë të reja, s’kam pasur rast t’i ndërroj.
— Më pëlqejnë këto, — tha ai duke ngritur supet.
— Jo, se do shkosh në maturë.
— Po ti s’do vish me mua? — u habit ai, duke pirë çajin. — I kam thënë vëllait që do vijmë bashkë.
Mimoza mezi e mbajti buzëqeshjen, ndërsa i rrotullonte lidhëset në një topth të vogël.
— E di, atë ditë kur u gërvishtën këpucët, bleva edhe një fustan për ty, — pranoi ai. — Atë që na pëlqeu të dyve në dyqan. Doja ta jepja për ditëlindje.
— Sigurisht që e mbaj mend, — tha ajo dhe u ul përballë tij, duke e parë me ngrohtësi. — Më fal për gjithçka. Dhe mos harro: kjo është shtëpia jote, Lavdrim. Këtu do të jesh gjithmonë i mirëpritur.