— Ina Lika, nëna ime mbërrin shumë shpejt dhe ti s’ke përgatitur asgjë! — bërtiti Krenar Qafoku, duke i folur ashpër gruas së tij.
— Krenar, sapo u ktheva nga puna. U vonova pak, — u përpoq të justifikohej Ina, ende me pallton në dorë.
— Ç’janë këto justifikime pa vlerë? Një zonjë shtëpie e vërtetë duhet t’i dalë mbanë gjithçkaje! Duhej të kishe marrë pushim sot!
— Kam nisur një projekt të ri dhe duhet ta mbyll. Çfarë pushimi thua, Krenar? Nuk më paguajnë për ditë pushimi, — iu përgjigj ajo me qetësi të sforcuar.
— Pra, po e zëvendëson nënën time me punën tënde? Ajo po vjen nga një qytet tjetër dhe shtëpia është bosh! Të paktën kalove nga dyqani?
— Jo, erdha drejt e këtu…
— E dija! — e ndërpreu ai.
— …por rrugës porosita ushqimet me shpërndarje, — e përfundoi Ina fjalinë.
— Prapë do sjellin domate të prishura? Apo qumësht të thartë? Produktet duhen zgjedhur me dorë, Ina! — u nxeh Krenari.
Zilja e derës ra papritur, duke ia prerë vrullin. Ishte korrieri nga marketi. Ina i sistemoi blerjet; gjithçka ishte e freskët dhe e rregullt, ndaj nisi menjëherë gatimin e darkës.
— Krenar, a më ndihmon pak? Të paktën fshije shtëpinë me fshesë ose la enët e tua, — i kërkoi ajo.
— S’kam kohë. Po shkoj në stacion ta pres mamin, — ia ktheu ai shkurt.
— Por ajo mbërrin pas një ore…
— Edhe? Do pres. Po pati trafik? A duhet të rrijë vetëm në stacion? — nguli këmbë ai.
— Mirë, shko, — psherëtiu Ina.
Pasi ai u largua, ajo u përfshi nga puna: futi pulën në furrë, përgatiti sallatën dhe rregulloi apartamentin. Kur vjehrra mbërriti, gjithçka ishte gati.
— Ina, erdhëm! — u dëgjua zëri i Krenarit nga korridori.
Ajo doli t’i priste.
— Mirë se erdhët, zonja Mimoza Jakupi. Si ishte udhëtimi?
— I tmerrshëm! — tha vjehrra pa përshëndetje. — Vapë në tren, fëmijë që vraponin e bënin zhurmë. Më çahet koka. Merri çantat.
Ina e ndihmoi me bagazhet dhe e ftoi në tavolinë.
— Jo, nuk ha natën. Do pushoj menjëherë, — refuzoi Mimoza Jakupi. — Ku ma ke shtruar shtratin?
— Në dhomën e ndenjjes, po sjell batanijen, — u përgjigj Ina.
— Jo, aty nuk fle. Do shkoj në dhomën tuaj, shtrati është më i rehatshëm. Vëri çarçafë të pastër! — urdhëroi ajo, me një gjest autoritar.
— Por… — tentoi të fliste Ina.
— Asnjë “por”! A e dëgjove çfarë tha mami? — e ndërpreu Krenari.
— Po ne si do…
— Do flemë në dhomën e ndenjjes, s’është ndonjë problem, — e mbylli ai bisedën, duke e bërë të qartë vendimin.