Pa e kthyer kokën pas, Ina u largua nga shtëpia. Kafeja mbeti e paprekur mbi tavolinë; ajo nuk pati as durim, as dëshirë ta pinte. U vesh me nxitim, mbylli çantën dhe doli për në punë, me mendjen ende të trazuar nga përplasja që sapo kishte lënë pas.
Sapo dera u mbyll, Mimoza Jakupi nuk humbi asnjë minutë. Me një frymëmarrje të rëndë dhe zë të dridhur, i ra numrit të djalit.
— Krenar, bir… Krenar! — tha ajo sapo iu përgjigj. — Nusja jote… ajo…
Fjalët iu prenë nga të qarat, të cilat u dëgjuan qartë në receptor.
— Më trembe, mamë. Çfarë ka ndodhur? — pyeti Krenari, i alarmuar.
— Më tha troç që nuk jam askushi për të! Që nuk ka asnjë detyrim të më ndihmojë! — bëri një pauzë të qëllimshme dhe vazhdoi me zë edhe më të lënduar. — Më tha që ti, si djalë, duhet të merresh me mua. Më foli ashpër, bërtiti, dhe iku në punë pa më ofruar as një filxhan çaj!
— Ina? Vërtet e pabesueshme…
— Po, pikërisht ajo, Ina jote! Hiqet si engjëll, por bërtiste si e çmendur, — tha Mimoza duke fshirë hundët me zhurmë. — Bir, eja të lutem. Ç’do bëj unë këtu vetëm?
— Mamë, sot jam në turn në fabrikë. Nuk kam si ta lë punën, s’ka kush ta mbulojë prodhimin, — u justifikua ai.
— Atëherë detyroje atë gruan të vijë! Ty do të të dëgjojë. Me mua e ka të lehtë, jam një plakë e pafuqishme, — u ankua ajo me zë dramatik.
— Mos u shqetëso. Do ta marr në telefon menjëherë. Shtrihu pak, pusho, — u përpoq ta qetësonte Krenari.
Sapo e mbylli bisedën me të ëmën, ai telefonoi Inën.
— Pse e ke lënduar nënën time? — e pyeti prerë.
— Nuk kam fyer askënd, Krenar.
— Atëherë pse më telefonon duke qarë? Sot duhej të rrije me të, të dilnit, të bënit pazar. E more dhe e braktise!
— Kush e vendosi këtë?
— Unë dhe mamaja ramë dakord që kështu ishte më mirë.
— Më mirë për kë?
— Për të gjithë!
— Dhe kur vendosët, pse askujt s’i shkoi në mend të më pyesë?
— Ajo ta tha që në mëngjes. Mund t’i telefonoje shefit dhe të merrje leje.
— E di shumë mirë që jam në mes të një projekti të rëndësishëm. Kam investuar kohë e energji dhe duhet patjetër ta përfundoj.
— Jepja dikujt tjetër, kaq problem i madh është?
— Që pagesën ta marrë dikush tjetër, apo jo?
— Për një javë s’do ndodhte asgjë!
— Këtë e mendon ti!
— Mjaft! U lodha nga debatet. Merr leje dhe shko në shtëpi. Mamaja po pret! — urdhëroi Krenari dhe e mbylli telefonin.
Ina mbeti duke shikuar ekranin, e mpirë nga nervat, kur pranë saj u afrua një kolege.
— Çfarë ndodhi? Pse je kaq e mërzitur? — e pyeti Xhoana Bushati, pikërisht në çastin kur Ina mbaroi telefonatën, duke hapur pa dashje derën për një rrëfim që mezi priste të shpërthente.