— Ja pjesa jote e trashëgimisë — tre mijë lekë! — tha vjehrra dhe ma hodhi para fytyrës një kartëmonedhë të rrudhur. Ndjeva si m’u ndezën faqet nga gjaku që më vërshoi.
Ishim në zyrën e noterit, ku sapo ishte lexuar testamenti i gjyshit të ndjerë, Fatos Hysa. Plaku kishte lënë pas një shumë të konsiderueshme — gati dy milionë lekë. Të gjitha përfunduan në duart e vajzës së tij, Vjollca Zeneli. Ndërsa mua, si nuse e shtëpisë, ajo më “dha” me bujari tre mijë lekë. Një lëmoshë, thjesht simbolike.
Noteri u kollit me siklet dhe nisi të sistemonte letrat. Burri im, Klajdi Rexha, qëndronte pranë dritares, me sytë të ngulur jashtë, sikur rruga përballë po shfaqte ndonjë spektakël madhështor. Heshtja e tij thoshte më shumë se çdo fjalë.
— Faleminderit, — pëshpërita, duke marrë kartëmonedhën. Duart nuk më dridheshin. Gjatë pesë viteve në këtë familje, kisha mësuar ta mbaja veten nën kontroll.
Vjollca Zeneli buzëqeshi e kënaqur. Në moshën gjashtëdhjetëvjeçare dukej e përkryer: kostum i shtrenjtë, flokë të rregulluar me përpikëri, thonj të kuruar. Çdo detaj i saj fliste për pushtet dhe para. Para që ajo i ruante me fanatizëm nga “të huajt”.
— S’ka përse, e dashur. E kupton vetë, këto janë para familjare. Ndërsa ti, në familjen tonë… si ta them… je një person i përkohshëm.
I përkohshëm. Pas pesë vitesh martese. Pas lindjes së nipit të saj. E gëlltita fyerjen, ashtu siç kisha bërë gjithmonë.
Dolëm të tre nga zyra e noterit. Jashtë binte një shi i imët vjeshte. Vjollca hapi çadrën e saj luksoze dhe u drejtua nga makina e re, që e kishte blerë vetëm një javë më parë.
— Klajdi, hajde me mua. Duhet të flasim si do t’i menaxhojmë paratë e babait.
Ai pohoi me kokë dhe e ndoqi, pa u kthyer as edhe një herë nga unë. Unë mbeta nën shi, me tre mijë lekë të shtrënguara në grusht — çmimi i vendit tim në këtë familje.
Në mbrëmje, Klajdi u kthye vonë. Po vija në gjumë djalin tonë trevjeçar, Aron Dervishi, kur dëgjova derën e hyrjes që u përplas. I vogli po flinte, i përqafuar pas arushit të tij prej pelushi — e vetmja lodër që gjyshja i kishte dhuruar ndonjëherë.
— Ornela, je zgjuar? — pyeti Klajdi, duke hedhur kokën në dhomën e fëmijës.
Dola dhe mbylla derën me kujdes. Në korridor ndihej era e alkoolit — kishin festuar trashëgiminë.
— Duhet të flasim, — tha, pa më parë në sy.
U ulëm në kuzhinë. I hodha çaj atij dhe vetes. Prisja. E dija çfarë do të vinte. Ishte një skenar i njohur.
— Mamaja mendon se duhet të shpërngulemi.
— Ku? — e pyeta qetë, megjithëse diçka m’u shtrëngua brenda.
— Do na blejë një apartament. Një garsoniere. Në periferi. Thotë se për ne të tre mjafton.
Shikova filxhanin tim. Dy vitet e fundit kishim jetuar në apartamentin tre dhomësh të saj, që kur “na lejoi” të zhvendoseshim aty. Para kësaj, merrnim shtëpi me qira dhe mezi ia dilnim. Klajdi punonte menaxher në një firmë të vogël, unë rrija me fëmijën. Paratë nuk mjaftonin kurrë.
— Po ky apartament? — pyeta, ndonëse përgjigjen e dija. — Mamaja do ta rinovojë dhe do ta japë me qira. Thotë se duhet të sigurojë një pleqëri dinjitoze.
Pleqëri dinjitoze, me dy milionë lekë në llogari dhe një makinë të re poshtë pallatit.
— Klajdi, gjyshi yt nuk i la paratë vetëm nënës sate. Në testament thuhej “vajzës sime dhe familjes së saj”. Edhe ne jemi familje.
Ai u shtrembërua, sikur të kisha thënë diçka të pahijshme.
— Mos e fillo. Mamaja di më mirë si të veprojë. Fundja, po na blen shtëpi!
— Një garsoniere. Për tre veta. Një orë larg punës sate dhe poliklinikës.
— Ornela, mjaft! — goditi tavolinën me grusht. — Gjithmonë ankohesh! Mamaja ka të drejtë — je mosmirënjohëse!
U ngrita dhe shkova në dhomën e gjumit pa thënë asgjë. Debati ishte i kotë. Në këtë familje ekzistonte një rregull i hekurt: mes meje dhe nënës së tij, Klajdi zgjidhte gjithmonë nënën.
Natën nuk fjeta. Rrija zgjuar dhe mendoja si kisha përfunduar këtu. Dikur isha juriste me të ardhme, punoja në një kompani të mirë. Pastaj njoha Klajdin — i sjellshëm, i vëmendshëm, i dashur. Më mbushte me lule dhe premtime.
Vjehrra hyri në jetën time pas martesës. Më parë jetonte në një qytet tjetër dhe nuk kishte ardhur për njohje — “punë, e dashur”. Takimi i parë më është gdhendur në kujtesë. Më mati nga koka te këmbët dhe i tha Klajdit: “Eh, kur s’ka peshk, edhe karavidhe quhet peshk”.
Pasuan vite poshtërimesh. Të vogla e të mëdha. Komente për pamjen time, kritika për gatimet, krahasime të pafundme me Sara Sinani, dashuria e parë e Klajdit.
Kur lindi Aroni, shpresova se diçka do të ndryshonte. Nip, fundja. Por Vjollca vetëm hungëroi: “Kopje e nënës. Asnjë pikë nga Klajdi”.
Dhe Klajdi? Ai heshtte. Ose e justifikonte: “Ashtu e ka natyrën”. Ose më fajësonte mua: “Je shumë e ndjeshme”.
Në mëngjes, të qarat e Aranit më zgjuan. U ngrita me nxitim, por Klajdi kishte dalë tashmë nga shtrati.
— Po shkoj në dush. Pastaj duhet ta ndihmoj mamin me disa dokumente për apartamentin.
— Për cilin apartament? — e pyeta, duke u mbështetur te pragu i derës, ndërsa dita e re po hapej me një peshë të rëndë mbi kraharor.