E kuptova vetëm pasi u zgjova plotësisht.
— Për apartamentin që do të jetë i yni. Ajo tashmë ka gjetur një variant. Sot në orën dy do shkojmë ta shohim.
Klajdi Rexha u fut në banjë, ndërsa unë shkova drejt dhomës së Aranit. Djali ishte zgjuar, ulur në krevat, dhe po fërkonte sytë me grushtat e vegjël.
— Mami, kam uri.
— Po, zemra ime. Mami ta përgatit menjëherë mëngjesin.
Në kuzhinë më priste një pamje që më shtrëngoi gjoksin. Vjollca Zeneli ishte ulur në tavolinë, me telefonin në dorë, duke pirë kafe nga filxhani im i preferuar — i vetmi i bukur që ma kishte dhuruar shoqja ime vite më parë.
— Mirëmëngjes, — thashë me zë të qetë.
— Për kë është i mirë, kjo varet, — u përgjigj pa më parë fare. — Në dy fiksohet takimi për apartamentin. Fëmijën do ta lësh te fqinja.
— Aroni vjen me ne, — ia ktheva.
Ajo ngriti kokën ngadalë dhe më mati nga koka te këmbët, si të isha diçka e padëshiruar.
— Të thashë se fëmijën do ta lësh. Nuk ka pse të endim një vogëlush pas zyrave e agjentëve.
— Ai është djali im. Dhe nëse ky do të jetë shtëpia jonë, ka çdo të drejtë ta shohë.
Vjollca e uli filxhanin mbi tavolinë me një qetësi kërcënuese.
— Shtëpia jote? E dashur, ky do të jetë apartamenti i djalit tim. Ti aty je vetëm një shtesë. E përkohshme. Derisa Klajdi ta kuptojë çfarë gabimi ka bërë që u lidh me ty.
Diçka brenda meje u këput. Pesë vjet. Pesë vjet durim, heshtje, përtypje fyerjesh. Dhe për çfarë? Për shpresën e rreme se një ditë do të më pranonte? Se Klajdi do të më mbronte?
— Mjaft, zonja Vjollca, — i thashë me zë të ulët, por të vendosur. — Nuk do ta pranoj më këtë trajtim.
Vetullat iu ngritën nga habia.
— Çfarë the, të lutem?
— Thashë që mbaroi. Jam lodhur duke qenë shënjestër. Jam lodhur nga ofendimet. Dhe jam lodhur nga një burrë që sillet si fëmijë i vogël, i trembur se mos mërzit nënën.
— Si guxon! — u hodh në këmbë, duke derdhur kafen mbi tavolinë.
— Guxoj, sepse jam njeri. Kam ndjenja dhe dinjitet. Dhe nuk do të lejoj më askënd të më shkelë.
Në atë çast, Klajdi hyri me vrap në kuzhinë.
— Çfarë po ndodh këtu?
— Gruaja jote ka humbur çdo kufi! — bërtiti Vjollca, duke më treguar me gisht. — Më flet keq në shtëpinë time!
— Ornela, kërko falje mamit, — tha ai pa më parë në sy.
E pashë drejt e në fytyrë. Sytë e tij shmangeshin. Dhe aty e kuptova: kishte marrë fund.
— Jo.
— Si “jo”? — u hutua ai.
— Do të thotë që nuk do të kërkoj falje për faktin që kërkoj respekt. Nëna jote më fyen prej pesë vitesh. Dhe ti gjithmonë hesht.
— Ornela, po e ekzagjeron…
— Klajdi, — ndërhyri Vjollca, — të thashë unë. Është mosmirënjohëse. E morëm në shtëpi, e ushqyem, e veshëm, dhe tani bën ligje!
— Më morët në shtëpi? — qesha me hidhërim. — Kam punuar deri sa linda. Çdo qindarkë e kam futur në familje. Dhe kur linda, më quajtët parazite.
— Sepse ashtu është! — bërtiti ajo. — Rri gjithë ditën në shtëpi!
— Po rris nipin tuaj! Gatuaj, pastroj, laj, kujdesem për gjithçka!
— Zgjidh, Klajdi! — i tha ajo prerë. — O unë, o ajo!
Ai u zbardh në fytyrë. Shikimi i tij lëkundej mes nesh. Përgjigjen e pashë para se ta thoshte.
— Ornela… ndoshta duhet të kërkosh falje. Mami është më e madhe…
Kaq. U ktheva dhe shkova te dhoma e Aranit. Ai po luante në dysheme me kubat e tij.
— Zemër, do shkojmë pak te gjyshja Lindita.
Nëna ime jetonte në një qytet fqinj. Një apartament i vogël, pension modest. Por aty kishte dashuri. Aty nuk isha “e përkohshme”, por vajzë dhe nënë e nipit të dashur.
I mblodha shpejt rrobat e mia dhe të Aranit. Pak gjëra. Në pesë vjet nuk e kisha ndjerë kurrë atë shtëpi si timen.
Klajdi qëndronte te dera e dhomës, duke më parë në heshtje.
— Je serioze? Për një debat po largohesh?
— Kjo nuk është një grindje. Është fundi. Jam lodhur duke luftuar për një vend në jetën tënde.
— Po Aroni? Do t’ia heqësh babanë?
U ndala dhe e pashë drejt.
— Unë? Apo ti, që kurrë nuk e mbrojte, kur nëna jote e quante “kopje të asaj”? Çfarë babai je ti?
Ai heshti. E vërteta ishte mes nesh.
Thirra një taksi. Vjollca u mbyll në dhomën e saj me zhurmë. Klajdi rrinte në korridor, i pavendosur.
— Të lutem, flasim…
— Pesë vjet prita, — i thashë. — Ti bëre zgjedhjen tënde.
Taksia erdhi. Shoferi na ndihmoi me çantat. Aroni ishte i lumtur.
— Paçim, babi! — i bëri me dorë.
Klajdi qëndroi te hyrja. Nuk na ndoqi.
Nëna më priti me krahë hapur. Pa pyetje. Vetëm më përqafoi dhe tha se kishte pritur këtë ditë.
Mbrëmjen e kaluam duke pirë çaj në kuzhinë, duke folur si dikur. Dhe në një moment, ajo më pa me butësi dhe tha se e kishte kuptuar që në fillim se kjo histori nuk do të përfundonte mirë, por kishte shpresuar se unë do ta kuptoja vetë.