Zhaneta Lufta rregulloi me kujdes byzylykun e artë dhe lëvizi shpatullën, që stofi i shndritshëm të kapte dritën e llambadarit. Në çast, zhurma e sallës u shua. Ajo kishte atë aftësi të rrallë: ta bënte turmën të heshtte. Pasuri, vite ushtrimi dhe zakoni për të qenë gjithmonë në qendër të vëmendjes.
Dafina Hysa u tendos menjëherë. E ndiente se çfarë po vinte. Gjatë gjithë mbrëmjes kishte vërejtur shikimet e vjehrrës drejt nënës së saj, mënyrën si u pëshpëriste shoqeve duke treguar kostumin gri të Flutura Peshkatarit, si rrudhte buzët sa herë që ajo merrte pirunin.
— Mami, të lutem, mjaft, — pëshpëriti Ledion Kovaçi.
Zhaneta mori mikrofonin.
— Të dashur të ftuar, dua të ndaj disa fjalë për zgjedhjen e djalit tim.
Salla u mpak, si para një stuhie.
— Sigurisht që e kisha imagjinuar ndryshe nusen time. Nga rrethi ynë. Por ja që dashuria nuk pyet. U dashurua me një vajzë të thjeshtë, nga një familje e zakonshme. Nuk është fundi i botës, do t’ia dalim.
Flutura rrinte në cep të tryezës, sytë poshtë. Duart i kishte të qeta mbi mbulesë.
— Vetëm se tani, përveç çiftit të ri, do të na duhet të mbajmë edhe gjithë farefisin. Sepse kur nëna jote ka shpërndarë supë në mensë shkolle gjithë jetën, për pajë nuk ka shumë për të shpresuar, apo jo?
Disa qeshën nën zë. Disa të tjerë kthyen kokën mënjanë.
Zhaneta ndaloi për një sekondë, duke shijuar vëmendjen.
— Shikojeni këtë grua. As një kostum dinjitoz s’paska mundur të blejë. Me sa duket, paga e kuzhinieres nuk e lejon luksin.
Dafina u ngrit me vrull dhe doli nga salla. Ledioni vrapoi pas saj, por Zhaneta vazhdoi, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
— S’ka gjë. Tani vajza e saj e ka kapur fatin për brirësh. Nuk do të lajë tenxhere deri në pension, si e ëma. Do të jetojë mirë. Me shpenzimet tona.
Heshtja u bë e rëndë; dëgjohej vetëm kërcitja e karrigeve. Një shoqe e Zhanetës tentoi ta tërhiqte nga mënga, por ajo e largoi dorën, e vendosi mikrofonin mbi tavolinë dhe u ul, e kënaqur. Kishte thënë gjithçka që donte.
Flutura u ngrit ngadalë. Pa zhurmë. Pa lot. Palosi pecetën, e vuri pranë pjatës dhe ngriti sytë nga Zhaneta.
— Faleminderit për sinqeritetin.
Zëri i saj ishte i butë, por i dëgjueshëm për të gjithë.
— Vajzës sime i kam mësuar gjithmonë se puna e ndershme nuk është turp. Tridhjetë vjet kam ushqyer fëmijë dhe nuk kam asnjë arsye të skuqem. Ndërsa një zemër e zbrazët është plagë që nuk e shëron asnjë pasuri, asnjë shumë parash.