…me asnjë shumë parash.
Zhaneta Lufta lëshoi një buzëqeshje të shtrembër, gati tallëse, dhe hapi gojën sikur të donte të replikonte. Por Flutura Peshkatari nuk ia la radhën. Zëri i saj mbeti i qetë, i matur, por çdo fjalë ra rëndë në sallë.
— Burri im, Tahir Kola, u nda nga jeta shtatë vjet më parë. Ishte ndërtues, po, siç thatë ju. Vetëm se nuk e dini se çfarë ndërtuesi. Ai themeloi një holding që ngriti gjysmën e lagjeve të këtij qyteti. Emrin e tij e njeh kushdo që ka lidhje me pasuritë e paluajtshme.
Në një nga tavolinat anësore, një burrë shtatlartë me kostum të errët u drejtua papritur. Tiparet iu mpinë.
— Kola? — pyeti me zë të dridhur. — Flutura Tahir Kola?
— Po, — u përgjigj ajo shkurt.
— Zot i madh… Kam punuar me bashkëshortin tuaj. Tahir Kola ishte figurë legjendare. E gjithë Tirana e di çfarë përfaqëson fondacioni juaj, sa shumë keni investuar në spitale fëmijësh dhe qendra sociale.
Ngjyra u largua nga fytyra e Zhanetës. Ajo u kap fort pas skajit të tavolinës, sikur toka po i lëkundej nën këmbë.
— Pas vdekjes së burrit, gjithçka kaloi në emrin tim, — vazhdoi Flutura pa asnjë dridhje. — Llogari bankare, aksione, prona, kompani. Por nuk desha të rrija në shtëpi duke numëruar lekë. Tahiri e përçmonte përtacinë. Prandaj qëndrova aty ku ndihem e dobishme.
Burri u ngrit dhe iu afrua.
— Më vjen turp që nuk ju njoha menjëherë.
Ai i zgjati dorën. Flutura ia shtrëngoi me edukatë. Pas tij u afruan edhe të tjerë, ata që tashmë e kishin kuptuar se kush qëndronte përballë tyre.
Zhaneta mbeti në këmbë, e ngrirë. Fytyra i ishte bërë pluhur.
Papritur, një shoqe nga tavolina ngjitur thirri me zë të lartë:
— Zhaneta, prit pak… Ti i ke me qira ambientet në qendrën tregtare “Riviera”, apo jo? Për dyqanet e luleve?
Zhaneta pohoi me kokë, ende e hutuar.
— Po ajo qendër është pronë e fondacionit Kola! E kam lexuar para gjashtë muajsh. Është një rrjet i tërë nëpër qytet.
Vjehrra u mbështet pas shpinës së karriges, gati për t’u rrëzuar.
— Ju… ju mund të më shkatërroni, — nxori me zor fjalët.
Flutura e vështroi gjatë, pa asnjë nxitim.
— Mundem, — tha qetë. — Me një telefonatë. Mund ta prish kontratën. Mund ta rris qiranë. Mund të bëj që asnjë pronar në këtë qytet të mos ju japë hapësirë. Kam mjaft lidhje për këtë.
Në sallë ra një heshtje e tillë sa dëgjohej frymëmarrja.
— Por nuk do ta bëj, — shtoi ajo. — Sepse nuk jam si ju. Nuk i poshtëroj njerëzit. As edhe ata që ndoshta e meritojnë.
Ajo u kthye nga Ledion Kovaçi dhe Dafina Hysa, të cilët ishin kthyer dhe qëndronin të ngrirë te hyrja.
— Shkoni, fëmijë. Vallëzoni. Sot është dita juaj.