Zhaneta Lufta u ul ngadalë në karrige, sikur këmbët t’i ishin bërë plumb. Duart i dridheshin pa kontroll. Deshi të fliste, të gjente një shpjegim, një justifikim sado të dobët, por fjalët i mbetën të ngujuara në fyt. Rreth e rrotull, të ftuarit shmangnin sytë. Ata që vetëm pak më parë i buzëqeshnin me përulësi dhe i qëndronin pranë, tani bënin sikur nuk e shihnin fare.
Gruaja që rrinte ulur pranë saj, shoqja e saj e dikurshme, u ngrit në heshtje dhe u zhvendos te një tavolinë tjetër, pa thënë asnjë fjalë.
Zhaneta mbeti krejtësisht vetëm.
Muzika nisi sërish të mbushte sallën. Çifti i ri doli në mes për të kërcyer. Ngadalë, atmosfera u zbut; njerëzit filluan të bisedonin, të qeshnin, të lëviznin në ritëm. Por askush nuk iu afrua Zhanetës. Askush nuk u ul pranë saj, nuk e pyeti, nuk e ngushëlloi. Ajo rrinte te vendi i saj, pranë tavolinës së të rinjve, një vend që një orë më parë i dukej si fron, ndërsa tani ishte thjesht një karrige bosh mes fytyrave të huaja.
Ledion Kovaçi iu afrua vetëm drejt fundit të mbrëmjes.
— Mami, a je e kënaqur? — e pyeti qetë.
Ajo ngriti sytë nga ai. Në shikimin e saj lexohej diçka që i ngjante lutjes.
— Unë… nuk e dija…
— Nuk e dije që ajo ishte e pasur. Por e dije që ishte njeri, — ia ktheu ai. — Dhe as kjo nuk të mjaftoi.
U kthye dhe u largua. Atë mbrëmje nuk iu afrua më.
Flutura Peshkatari po përgatitej të largohej, ndërkohë që vallëzimi vazhdonte. Ajo e përqafoi Dafinën, e puthi lehtë në ballë dhe mori rrugën drejt daljes. Te dera, një burrë me kostum të errët e ndali.
— Zonjë Flutura, vetëm një pyetje.
Ajo u ndal.
— Pse heshtët? Pse e lejuat gjithë këtë?
Flutura u kthye dhe hodhi vështrimin nga salla, ku Zhaneta ende rrinte e vetmuar.
— Sepse duhej ta shihja ashtu siç është në të vërtetë. Dhëndri im është njeri i mirë. Por nëna e tij mund t’ia kishte helmuar jetën vajzës sime, t’i mbillte ndjenjën e fajit, t’i thoshte se nuk vlen, se duhet të jetë mirënjohëse për çdo thërrime. Tani Zhaneta e di: nëse prek Dafinën, humbet gjithçka.
— Tahir Kola do të ishte krenar për ju.
— E di, — buzëqeshi Flutura.
Doli jashtë. Ishte vonë, por ajri ishte i butë. Nxori telefonin dhe thirri një numër.
— Oltian Rexha? Po, jam unë. Nesër regjistroje apartamentin në qendër në emër të Ledionit dhe Dafinës. Edhe aksionet po ashtu. Le ta nisin jetën të lirë.
E futi telefonin në çantë dhe ecën përgjatë shëtitores së zbrazët, e vetme, pa shoqërues, pa bujë, pa luks — thjesht një grua me kostum gri, që sapo kishte fituar një betejë pa thënë asnjë fjalë të ashpër. Ndërkohë, në restorant, Zhaneta Lufta rrinte e palëvizur te tavolina e zbrazur, me sytë e ngulur përpara, sikur po kuptonte vonë çfarë kishte humbur.