Vështrimi i saj u ndal te pista e vallëzimit, aty ku Ledioni rrotullohej ngadalë me gruan e tij. Dafina qeshte lehtë, me kokën mbështetur në shpatullën e tij, ndërsa ai e mbante fort, sikur ta kishte frikë humbjen edhe për një çast të vetëm. Lumturia i lexohej hapur në fytyrë: një gëzim i pastër, i çliruar, pa hije dyshimi. Ledioni qeshte me gjithë zemër, i zhytur plotësisht në atë çast, si të mos ekzistonte asgjë tjetër përreth.
Dhe në atë moment, ai nuk e ktheu kokën asnjëherë drejt nënës së tij.
Zhaneta e kuptoi menjëherë se humbja e saj nuk kishte lidhje me paratë. Nuk ishte çështje prestigji, as emri i familjes, e aq më pak reputacioni që kishte ndërtuar me vite. Ajo kishte humbur diçka shumë më të thellë. Kishte humbur djalin. Sepse kur Ledioni kaloi pranë saj, sytë e tij nuk shfaqën as dashuri, as dhembshuri, madje as zemërim. Aty nuk kishte asgjë. Vetëm një boshllëk i ftohtë, i qetë, i pamëshirshëm.
Ishte pikërisht ajo zbrazëti për të cilën Flutura Peshkatari e kishte paralajmëruar dikur, me zë të ulët dhe shikim të rëndë. Atëherë Zhaneta nuk e kishte marrë seriozisht. Tani, çdo fjalë e saj i kumbonte në mendje me vonesë të dhimbshme.
Ajo ndjeu se diçka brenda saj po shembej ngadalë. Nuk kishte më asnjë derë për t’u hapur, asnjë shteg për t’u kthyer pas. Ajo zbrazëti nuk mund të mbushej me falje të vonuara, as me dhurata, as me premtime. Ishte një hapësirë e mbyllur përgjithmonë, një mur i padukshëm mes saj dhe djalit që dikur e kishte pasur gjithçka.
Zhaneta mbeti e palëvizur, ndërsa muzika vazhdonte dhe jeta rridhte përpara pa të. Ajo e kuptoi se lufta e vërtetë kishte mbaruar tashmë. Dhe humbja e saj ishte përfundimtare.