Qëndroja pranë sobës, duke e trazuar supën pa menduar fare, kur nga dhoma e ndenjjes më mbërritën zërat e tyre. Sërish. Ashtu si gjithmonë. Vjehrra dhe kunata ishin rehatuar aty sikur shtëpia të ishte e tyrja dhe, pa asnjë drojë, po numëronin një e nga një mangësitë e mia.
– Jo, shikoje vetëm pak, – zëri i Mimoza Rrotës më goditi veshët, i mprehtë dhe përçmues, – as perdet nuk i ka ndërruar. Sa herë ia kam thënë që këto janë jashtë mode. Duhej të kishte varur ato që zgjodha unë.
– Edhe gatimi lë për të dëshiruar, – ia ktheu Klea Qafoku me një ton tallës. – Dje qoftet ishin tepër të kripura. Si është e mundur që në këtë moshë të mos dish të gatuash siç duhet?
E shtrëngova lugën e madhe fort në dorë. Dhjetë vjet. Dhjetë vite të gjata i kisha dëgjuar këto fjalë, ditë pas dite. Në fillim përpiqesha t’u shkoja për shtat: ndërroja perdet, ribëja shtëpinë, gatuaja sipas recetave të tyre. Më pas mësova të heshtja, duke gëlltitur fyerjet dhe duke fshirë lotët fshehurazi. Por tani…
– Shikoje këtë kuzhinë, – vazhdoi vjehrra, pa u shqetësuar më as të ulte zërin. – Asgjë nuk është siç duhet. Këto letra muri… edhe soba është vendosur gabim. Ia thashë Gentian Imerit që në fillim, duhej bërë rinovimi sipas këshillave të mia. Po ajo kokëfortë nuk dëgjoi. Ja ku përfunduam.
E fika sobën. Duart më dridheshin, por jo nga frika – nga një vendosmëri e fortë që më mbushte kraharorin. Për vite të tëra kisha shpresuar që Gentiani të më dilte në krah, të thoshte qoftë edhe një fjalë të vetme. Por ai gjithmonë zgjidhte heshtjen, mbyllej në zyrën e tij, sikur të mos dëgjonte asgjë. “Është nëna ime”, “Duhet ta kuptosh”, “Mos e hapim konfliktin” – kaq ishte gjithë mbrojtja e tij.
– Edhe puna e saj… – zëri i Klesë u bë edhe më thumbues. – Çfarë njeriu normal rri gjithë ditën në një zyrë kontabiliteti? Asnjë prestigj! Unë nuses sime ia kam bërë të qartë që në fillim…
U ktheva papritur dhe u drejtova për në dhomën e ndenjjes. Gentiani ishte aty, i zhytur në telefon, duke bërë sikur gjithçka që po ndodhte nuk e përfshinte fare. Mimoza dhe Klea rrinin shtrirë në divan, si mbi fron, me filxhanë çaji në duar.
– Mimoza Rrota, – zëri im më habiti edhe mua nga qetësia, ndonëse brenda po më vlonte gjaku. – A mendoni vërtet se keni të drejtë të komandoni këtu?
Vjehrra u mbyt me çajin. Dhoma u mbush me një heshtje të rëndë, aq të dendur sa dukej sikur mund të prekej.
– Si guxon të flasësh kështu? – nxori më në fund ajo, me zor.
E ktheva kokën nga burri im. Ai rrinte ende i ulur, sytë poshtë, sikur kjo skenë të mos kishte lidhje me të.
– Gentian, – thashë prerë, duke ndjerë se çdo fjalë më dilte e mbushur me forcë. – Nëse ti nuk je në gjendje t’i vendosësh kufijtë, do ta bëj unë.
Fjalët ranë në ajër si rrufe në qiell të kthjellët. Pashë si u drodh Gentiani, si u zbardh Mimoza dhe si Klea filloi të lëvizte pa vend. Për herë të parë pas dhjetë vitesh, diçka po ndryshonte në atë shtëpi. Dhe bashkë me të, po ndryshoja edhe unë.
Heshtja më fishkëllente në veshë. Qëndroja në mes të dhomës, me zemrën që më rrihte fort në fyt, por jo nga frika – nga vendosmëria. Mimoza ishte e para që e mori veten:
– Ç’do të thotë “t’i vendosësh në vend”? – zëri i saj dridhej nga zemërimi. – Po harron kush je! Ne ta duam të mirën, e ti…
– Të mirën? – u çudita nga qetësia ime. – Dhjetë vjet poshtërime, kritika dhe urdhra, këto i quani mirësi?
Klea u përkul përpara:
– Si guxon të flasësh kështu? Ne të kemi mësuar gjithçka! Po të mos ishim ne…
– Po të mos ishit ju, – e ndërpreva, – do të kisha një familje normale. Një shtëpi ku nusja respektohet dhe nuk tentohet të formësohet sipas dëshirës së të tjerëve. Ku nëna e burrit vjen për vizitë, jo për kontroll.
Gentiani më në fund ngriti sytë nga telefoni. Në shikimin e tij dallova hutim dhe… diçka tjetër. Frikë? Apo respekt?
– Mirë, – drejtova shpatullat, ndërsa brenda meje rritej siguria. – Nga ky moment, rregullat ndryshojnë. Mimoza Rrota, keni dy zgjedhje: ose vini këtu si mysafire – rrallë, me ftesë dhe me respekt për zonjën e shtëpisë – ose nuk vini fare.
– Çfarë?! – fytyra e saj u skuq flakë. – Si mund t’ia ndalosh një nëne të shohë djalin e vet?
– Nuk po ia ndaloj, – u përgjigja qetë. – Gentiani mund t’ju vizitojë sa herë të dojë. Por kjo është shtëpia ime. Dhe këtu vlejnë rregullat e mia.
Klea u ngrit në këmbë me hov:
– Kush mendon se je? Mendon se je më e zgjuara? Pa ne ti…
– Pa ju, – e ndërpreva sërish, e habitur nga gjakftohtësia ime, – në këtë shtëpi do të ketë qetësi. Klea Qafoku, edhe ti duhet të vendosësh: ose vjen si njeri, për vizitë, ose komunikojmë vetëm në telefon. Nga larg.
Një heshtje shurdhuese ra mbi dhomë. Të tre më shikonin të shtangur, sikur papritur të kisha filluar të flisja në një gjuhë të huaj. Një spazëm i kaloi nëpër fytyrë Mimozës, buzët e saj u drodhën, por nuk nxorën asnjë tingull, duke lënë të kuptohej se përplasja e vërtetë sapo kishte nisur.