…por buzët e saj vetëm u drodhën, pa arritur të formonin fjalë. Klea Qafoku qëndronte e ngrirë në vend, duke u zbehur çast pas çasti, sikur gjaku t’i ishte larguar nga fytyra.
– Gentian! – zëri i Mimoza Rrotës u thye dhe u shndërrua në një klithmë të mprehtë. – Po e dëgjon si po na flet? Dhe ti e lejon këtë?
U ktheva ngadalë nga im shoq, e përgatitur të përballesha me atë heshtjen e tij të zakonshme, të pafuqishme. Por ajo që pashë më befasoi. Shpatullat i ishin tendosur, duart i kishte shtrënguar fort pas mbështetëses së kolltukut, aq sa nyjat i ishin zbardhur. Dhe pastaj e vura re: shikimi i tij nuk ishte më ai i humburi i dikurshëm. Më shihte ndryshe, sikur për herë të parë të kuptonte se përballë kishte jo vetëm gruan e vet, por një njeri me vullnet dhe zë.
– Mami, – foli ai qetë, por me një vendosmëri që nuk ia kisha dëgjuar kurrë më parë. – Elsa ka të drejtë. Kjo është shtëpia jonë. Dhe këtu, ajo vendos.
Nga fyti i Mimoza Rrotës doli një tingull i mbytur, sikur ajri t’i ishte prerë papritur. Klea, pa thënë asnjë fjalë, rrëmbeu çantën me lëvizje nervoze.
– Ti… ti do ta paguash këtë! – u ngrit vjehrra, duke u dridhur nga zemërimi. – Do të pendohesh, do ta shohësh!
– Jo, – tundja kokën me qetësi. – Nëse do të pendohem për diçka, do të jetë vetëm për faktin që nuk pata guxim ta bëja këtë shumë më herët.
Dolën me vrull nga apartamenti. Dera u përplas aq fort, sa llampadari u drodh dhe gotat në vitrinë kërcitën lehtë. Pas tyre mbeti një heshtje e thellë, ku dëgjohej qartë tik-taku i orës dhe zhurma monotone e frigoriferit nga kuzhina.
U ula ngadalë në kolltuk. Gjunjët më dridheshin pa dashje, por brenda ndihesha çuditërisht e lehtë, sikur një mur i padukshëm, pas të cilit kisha jetuar për vite, më në fund ishte shembur.
Gentiani vazhdonte të rrinte pa lëvizur, me sytë ngulur diku në boshllëk.
– E di… – tha më në fund, duke e thyer heshtjen. – Tani nuk do të vijnë më.
– Do të vijnë, – buzëqesha lehtë. – Por jo si më parë. Me kushte të tjera.
Mbrëmja zbriti mbi qytet, duke u futur nga dritaret me një dritë të butë muzgu. Në shtëpi mbretëronte një qetësi e panjohur – jo ajo e rëndë para shpërthimit, por diçka e re, pothuajse ngushëlluese. Rrija në kuzhinë, duke trazuar pa mend një filxhan çaji tashmë të ftohur, dhe po e dëgjoja këtë qetësi.
Gentiani u shfaq pa zhurmë te pragu i derës. E ndjeja vështrimin e tij mbi vete, por nuk u ktheva.
– Elsa… – nisi ai, pastaj u ndal, sikur fjalët t’i mungonin.
– Ulu, – i bëra shenjë nga karrigia përballë.
U ul me kujdes, në buzë të karriges, si dikush që ndihet mysafir në shtëpinë e vet. Kaluan disa minuta pa asnjë fjalë. Jashtë kaloi një makinë, diku larg u dëgjua e qeshura e fëmijëve nga këndi i lojërave.
– Mami telefonoi, – tha më në fund, duke parë duart e veta. – Tre herë.
– Dhe?
– Nuk iu përgjigja.
E ngrita vështrimin. Dukej i hutuar, por jo më i shtypur si më herët.
– Gjithmonë kam menduar se po ruaja paqen në familje, – vazhdoi ngadalë. – Duke mos u përzier, duke heshtur. Por në fakt… thjesht po fshihesha. Nga përgjegjësia. Nga vendimet.
– Nga unë, – shtova me zë të ulët.
– Nga ti, – pohoi ai, dhe për herë të parë atë mbrëmje më pa drejt e në sy. – Më fal.
Ajo “më fal” e shkurtër qëndroi mes nesh, jo si kërkim ndjese për një ditë, por si pranimi i dhjetë viteve të tëra. Zgjata dorën mbi tavolinë dhe ia mbulova pëllëmbën me timen.
Telefoni në xhepin e këmishës së tij u drodh sërish. Gentiani e nxori, hodhi një vështrim në ekran dhe, për herë të parë, shtypi pa hezitim butonin e refuzimit.
– Nesër do të shkoj t’i takoj, – tha, duke ma shtrënguar dorën. – Vetë. Duhet të flasim.
– Për çfarë?
– Që ka ardhur koha të ndryshojmë. Të gjithë.
Në zërin e tij kishte diçka të re – një siguri që nuk e njihja. Sikur brenda një dite të ishte rritur, duke hequr barrën e varësisë së vjetër.
Edhe telefoni im u ndez. Një mesazh nga Klea Qafoku, i gjatë, plot shenja thirrjeje. Pa e hapur, e vendosa mënjanë. Nesër. Le të presë gjithçka deri nesër.
Tani kishte rëndësi vetëm ky çast: mbrëmja e qetë në kuzhinë, dora e ngrohtë e burrit nën timen dhe ndjesia se më në fund, në jetën tonë po fillonte diçka e vërtetë. Diçka që ishte vetëm e jona.
Kaloi një javë. Rrezet e diellit çanin gjethet ngjyrë mjalti të panjave në parkun përballë. Qëndroja pranë dritares, duke rrëshqitur gishtat mbi xhamin e ftohtë, e shijuar heshtjen e pazakontë të mëngjesit. Papritur, zilja e telefonit e preu qetësinë. E pashë ekranin dhe u ngriva: “Mimoza Rrota”.
Zemra më rrahu fort, por dora që zgjati drejt telefonit nuk më dridhej më. Mora frymë thellë dhe shtypa butonin e përgjigjes.
– Mirëmëngjes, Mimoza Rrota.
Në anën tjetër ra një heshtje e rëndë, e gjatë, sikur dikush po matte fjalët që ende nuk ishin thënë.