Më në fund, zëri i saj u dëgjua sërish në linjë:
– Elsa… – tha ajo, dhe në intonacionin e saj kishte një pasiguri të pazakontë, gati të huaj. – Gentiani më tha se të dielën keni planifikuar një drekë familjare.
– Po, – iu përgjigja pa hezitim, ndërsa brenda meje u përhap një ndjesi e ngrohtë nga thjeshtësia e atij pohimi. – Do të na bëhej qejfi t’ju kishim mysafire.
Prapë heshtje. E ndjeja pothuajse fizikisht luftën e saj të brendshme, përpjekjen për të gjetur fjalët e duhura pa e shkelur kufirin e padukshëm mes nesh.
– A mundem… a mundem të sjell një byrek? – në zërin e saj u shfaqën nota lutjeje. – Atë me mollë dhe kanellë. Gentiani e pëlqente shumë kur ishte i vogël…
Buzëqesha, duke vështruar gjethet që vallëzonin pas xhamit:
– Sigurisht, zonja Mimoza. Do të na gëzojë shumë.
– Elsa… – ajo u ndal për një çast. – Po Klea… a mund të vijë edhe ajo?
– Nëse është gati të vijë si mysafire, atëherë dera është e hapur.
Nga ana tjetër e telefonit u dëgjua një frymëmarrje e thellë, e ndërprerë.
– E kuptoj, – tha ajo butë. – Ne… do të përpiqemi.
Telefonata përfundoi, por unë mbeta edhe për disa minuta pranë dritares, duke e mbajtur celularin pranë kraharorit. Pas meje u dëgjuan hapa; Gentiani më rrethoi supet me krahë dhe mbështeti faqen pranë tëmthit tim.
– Të mori mami? – pyeti me zë të ulët.
– Po. Do të vijnë të dielën. Të dyja.
Ai heshti për pak, pastaj qeshi lehtë nën hundë:
– E di që dje më ankohej për nusen e re. Për atë të Kleas. Tha: “Ja, Elsa kurrë nuk do të vepronte kështu…”
Qesha dhe u ktheva nga ai:
– Vërtet?
– Ta imagjinosh dot? – sytë i shkëlqenin nga humori. – Pastaj u ndal, u bë e heshtur. Dhe e di çfarë tha pas pak?
– Çfarë?
– “Ndoshta duhet të sillem ndryshe edhe me atë vajzë…”
Lëkunda kokën, ndërsa sytë m’u mbushën me lot – jo më nga dhimbja, si dikur, por nga një ndjesi e pastër, e lehtë:
– Kohët po ndryshojnë.
– Jo, – më ktheu Gentiani, duke më kthyer përballë tij. – Ne po ndryshojmë. Të gjithë ne.
Dhe kishte të drejtë. Kishim ndryshuar të gjithë: unë, që gjeta forcën të thosha “mjaft”; ai, që mësoi të mbronte botën tonë të vogël; e ëma e tij, që po fillonte të kuptonte kufijtë; madje edhe Klea, tashmë më e heshtur dhe e hutuar në takimet familjare.
Por mbi të gjitha, kishte ndryshuar shtëpia jonë. Më në fund ishte bërë vërtet e jona – një vend ku mund të merrje frymë lirshëm, të flisje pa frikë, të doje pa u kthyer pas dhe të jetoje pa ankth.
U mbështeta te Gentiani, duke thithur aromën e njohur të këmishës së tij:
– E di për çfarë më vjen keq?
– Për çfarë?
– Që nuk e bëra këtë më herët.
– Jo, – ai më puthi në majë të kokës. – Çdo gjë vjen në kohën e vet. E rëndësishme është që arritëm këtu. Ja dolëm.
Jashtë, gjethet silleshin në ajër, dielli luante mbi xhamat, dhe në apartamentin tonë ishte vendosur më në fund një qetësi e vërtetë – ajo qetësi që ekziston vetëm në një shtëpi ku jetojnë dashuria, respekti dhe mirëkuptimi. Një shtëpi ku secili e njeh vendin e vet dhe di të respektojë kufijtë e tjetrit.
Dhe unë e dija: tani gjithçka do të ishte ndryshe. Tani gjithçka do të ishte ashtu siç duhet.
Dy orë pas telefonatës, po merresha me punët e zakonshme të së dielës, kur jashtë u dëgjua zhurma e një makine që po parkonte. U afrova te dritarja dhe pashë “Volkswagen”-in e argjendtë të Kleas.
Ajo po e ndihmonte të ëmën të zbriste nga sedilja e pasme, ku qëndronte me solemnitet një byrek gjigant mbi pjatën e preferuar të zonjës Mimoza – atë me buzë të arta, të cilën më parë nuk lejonte askënd ta prekte.
U largova nga dritarja, drejtova bluzën dhe hodha një vështrim të shpejtë në pasqyrë. Në sy më lexohej siguria – jo ajo e shtirur që fsheh frikën, por një forcë e qetë, e qëndrueshme.
Zilja e derës ra me një tingull të pasigurt, sikur gishti që shtypte butonin hezitonte. Kur hapa derën, pashë një skenë të pazakontë: zonja Mimoza qëndronte pak pas vajzës së saj, duke shtrënguar pjatën pranë gjoksit, si të ishte një mburojë.
– Përshëndetje, – Klea u lëkund lehtë. – Mos kemi ardhur shumë herët?
– Pikërisht në kohë, – buzëqesha dhe u hapa rrugë. – Urdhëroni.
Hynë brenda me hapa të kujdesshëm, sikur po testonin terrenin. Zonja Mimoza, e cila zakonisht ecte përpara të gjithëve me siguri, tani lëvizte ngadalë, si e frikësuar se mos e prishte ekuilibrin e brishtë.
– Ja, – tha ajo duke zgjatur pjatën. – Kam sjellë byrek. Me mollë.
– Faleminderit, – e mora me kujdes. – Ejani në sallon. Gentiani do të kthehet nga dyqani nga çasti në çast.
Kur hynë në dhomë, vura re se zonja Mimoza u ndal në prag, sapo pa perdet e reja – ato që vetëm një muaj më parë i kishte kundërshtuar me aq zjarr. Tani thjesht shtrëngoi buzët dhe nuk tha asgjë.
– Janë shumë të bukura perdet, – foli papritur Klea, duke u ulur në divan. – Ngjyrë shumë e veçantë…
Zonja Mimoza u kthye vrullshëm nga e bija, por diçka në qëndrimin tim ose në vështrimin tim e ndali kritika që ishte gati t’i shpërthente.