Ajo u ul ngadalë në kolltuk, sikur po peshonte çdo lëvizje, dhe me zë të ulët tha:
– Po… janë të bukura. Të çelëta.
Në atë çast u dëgjua klikimi i bravës së derës kryesore – Gentiani ishte kthyer. U ndal për një sekondë në hyrje të sallonit, duke vështruar me habi pamjen përpara tij: Mimoza Rrota e ulur qetësisht, pa asnjë shenjë kundërshtimi në fytyrë; Klea Qafoku që po shikonte perdet me vëmendje; dhe unë, që me qetësi po sistemoja enët mbi tavolinën e vogël të kafesë.
– Ja ku erdhi edhe i zoti i shtëpisë, – thashë me një buzëqeshje të natyrshme.
Në sytë e Mimozës kaloi një dritë e çuditshme – ndoshta befasi, ndoshta pranim – kur dëgjoi fjalën “i zoti”, e thënë për djalin e saj e jo për veten, siç kishte ndodhur gjithmonë më parë.
Gentiani hyri në dhomë, u afrua dhe më puthi në faqe, pa u ndier aspak në siklet nga prania e nënës së tij – një gjest i thjeshtë, por që dikur do të ishte i paimagjinueshëm.
– Mam, po vjen erë byreku yt i famshëm, – tha ai me buzëqeshje. Në tonin e tij nuk kishte asnjë gjurmë servilizmi, asnjë përkulje të tepërt, si më parë.
– Po, – u përgjigj ajo, duke rregulluar një rrudhë që në të vërtetë nuk ekzistonte mbi mbulesën e tavolinës. – Mendova se… juve ju pëlqen.
– Faleminderit, – tha ai shkurt.
Në atë “faleminderit” kishte më shumë sinqeritet sesa në të gjitha mirënjohjet e stërholluara të viteve të shkuara.
Ndërsa i vëzhgoja, brenda meje u përhap një ndjenjë e ngrohtë. Nuk ishte triumf me shije hakmarrjeje, as fitore e arritur me forcë. Ishte ajo lloj fitoreje që lind nga respekti i ndërsjellë, nga kufijtë e pranuar, ku askush nuk humbet, por të gjithë rriten.
Më vonë, kur dielli po ulej ngadalë, duke i dhënë mureve të sallonit nuanca të buta pjeshke, atmosfera në shtëpi kishte ndryshuar krejtësisht. Tendosja e fillimit ishte shuar, duke lënë vend për diçka të re – ende të brishtë, por të vërtetë.
U ulëm rreth tavolinës dhe vura re se si Mimoza Rrota e shikonte djalin e saj fshehurazi. Në vështrimin e saj lexohej çudi, sikur për herë të parë po shihte jo një djalë që duhej drejtuar, por një burrë të rritur. Gentiani sillej me vetëbesim, dhe herë pas here mbulonte dorën time me të tijën – një gjest i vogël, por domethënës, që më parë nuk do ta kishte bërë kurrë para saj.
– E dini, – foli papritur ajo, duke e lënë filxhanin e çajit mënjanë, – dje po shikoja disa fotografi të vjetra…
U ndal për një çast, sikur po mblidhte mendimet. Klea u tendos; ajo e njihte mirë atë ton, që zakonisht paralajmëronte qortim.
– Gjeta një foto, – vazhdoi Mimoza, – nga koha kur sapo ishim martuar me babain tuaj. Aq të rinj… Dhe papritur kuptova diçka.
Askush nuk foli. Ajo kaloi gishtin përgjatë buzës së filxhanit.
– Kuptova sa shumë ndërhynte vjehrra ime në jetën tonë. Sa shumë e urreja atëherë… – më pa drejt e në sy. – Dhe pastaj, pa e kuptuar, bëra të njëjtën gjë.
– Mamë… – tha lehtë Klea.
– Jo, më lër ta mbaroj, – u drejtua ajo. – Mendoja se po bëja më të mirën. Se kisha të drejtë. Por tani, kur ju shoh, e kuptoj që po ia dilni vetë. Në mënyrën tuaj.
Ajo u kthye nga e bija:
– Edhe ti, Klea, ndoshta duhet të mësosh të… këshillosh më pak gruan e vëllait tënd.
Klea u skuq dhe uli sytë. E dija mirë se ajo sillej me kunatën e saj ashtu siç ishte mësuar që fëmijë: duke udhëzuar dhe ndërhyrë.
– Elsa, – më tha Mimoza, duke më parë drejt, – ke bërë shumë mirë që atë ditë fole. Që na ndalove.
Në dhomë ra një heshtje e veçantë, jo e rëndë si dikur, por e qetë, e ndriçuar. Ndjeva dorën e Gentianit të shtrëngohej mbi timen.
– Mimoza Rrota, – thashë me buzëqeshje, – po deshe, të dielën tjetër hajde për petulla. Por…
– Por si e ftuar, – ma preu ajo dhe buzëqeshi sinqerisht për herë të parë atë mbrëmje. – E mbaj mend. Dhe… do të më bëjë qejfin.
Kur u larguan, perëndimi po shuhej. Në ndarje, Mimoza më përqafoi papritur – pa atë shtrëngimin autoritar të dikurshëm. Ndërsa Klea, e ndalur në prag, tha me zë të ulët:
– Faleminderit. Sot kuptova shumë gjëra.
Pasi mbylla derën, u mbështeta te muri. Gentiani erdhi pranë meje dhe më hodhi krahun mbi supe.
– Ia dole.
– Ia dolëm, – e korrigjova. – Të gjithë bashkë.
Ai pohoi me kokë. Qëndruam ashtu, në heshtje, duke parë nga dritarja perëndimin që po fiksej ngadalë – po aq i fortë sa ai ditë kur mora guximin të ndryshoja gjithçka. Vetëm se tani nuk ishte fundi i diçkaje të vjetër, por fillimi i një jete familjare të vërtetë, ku secili njeh vendin e vet dhe respekton kufijtë e tjetrit.
Dhe e dija: tani gjithçka do të ishte ndryshe. Ashtu siç duhet. Në mënyrën e duhur.