— Nusja e djalit tim është një gabim, — tha Shqipe Zeneli, duke folur drejt mikrofonit dhe duke më drejtuar gishtin pa asnjë hezitim.
Salla u zhyt në heshtje. Rreth njëqind të ftuar mbetën pa fjalë.
Diku nga një tavolinë anësore u dëgjua një e qeshur e shkurtër, e tendosur. Ishte Bardha Peshkatari, e cila e mbuloi gojën me dorë, por sytë i shkëlqenin nga një kënaqësi e fshehur.
— Ajo është njëzet e gjashtë vjeçe, — vazhdoi Shqipe Zeneli me ton të ftohtë. — Djali im është tridhjetë e tre. Atij i duhet një grua më e pjekur. Janë njohur vetëm tetë muaj. Tetë! Kjo nuk është kohë për martesë.
Kastriot Kovaçi nxori telefonin dhe filloi të regjistronte. Gruaja e tij iu afrua fqinjës së tavolinës dhe pëshpëriti:
— Kjo s’mund të jetë e vërtetë… s’e ka seriozisht, apo jo?
Por e kishte. Plotësisht.
— Prandaj, si nëna e dhëndrit, po e them hapur: këtë martesë nuk e miratoj. — Shqipe Zeneli ngriti gotën e shampanjës. — Por ç’të bësh. Rinia. Marrëzia. Dashuria është e verbër, apo jo? Gëzuar të sapomartuarve. Uroj të zgjasë të paktën një vit.
Një e qeshur shpërtheu me zë të lartë. Pastaj një tjetër. Më pas, disa tavolina në fund të sallës iu bashkuan.
Një vajzë e re pranë meje i tha shoqes:
— E shkreta nuse. Çfarë poshtërimi.
— Po e fotografon? — ia ktheu tjetra. — Hidha në Instagram.
Unë rrija në tavolinën kryesore. Me fustanin e bardhë që e kisha zgjedhur për tre muaj me radhë. Me kurorën me lule në flokë, të endur nga mamaja ime atë mëngjes. Në krah të Arben Likës, burrit tim të sapomartuar. Ai shikonte pjatën. Duart i kishte të shtrënguara mbi prehër. Si të ishte ngrirë. Frymëmarrja mezi i ndjehej.
Kishin kaluar vetëm njëzet minuta nga ceremonia. Ishte dasma ime. Para njëqind njerëzve. Në restorantin që ishte pronë e babait tim.
Dhe vjehrra ime sapo kishte shpallur publikisht se unë isha një gabim.
Shqipe Zeneli e la mikrofonin mbi tavolinë. Buzëqeshi me atë lloj buzëqeshjeje që thotë: “Më në fund e thashë dhe askush nuk më ndali.” U kthye në vendin e saj. Vesa Qosja, motra e Arbenit, e shikonte e habitur, me gojëhapur, por nuk foli.
Babai im ishte ulur pranë. I pashë muskujt e fytyrës t’i tendoseshin. Si e shtrëngoi gotën aq fort, sa mendova se do ta thyente. Më pa mua — me fustanin e nusërisë, me grimin e shpërndarë, me duart e mbledhura. Pastaj pa Arbenin. Të palëvizshëm. Të heshtur. Asnjë fjalë. Asnjë shikim drejt nënës. As drejt meje.
Pa edhe Shqipe Zenelin, të ulur si fitimtare, duke pirë shampanjë dhe duke buzëqeshur ndaj të ftuarve që e vëzhgonin.
Babai u ngrit. U drejtua nga tavolina e tij. Mori gotën. E piu me një frymë. Pastaj e vendosi poshtë me forcë, aq sa tingulli i xhamit u përhap në sallë.
Të gjithë kthyen kokën nga ai.
Ai iu afrua mikrofonit. E mori në dorë. Hodhi një vështrim nga Shqipe Zeneli. Pastaj nga unë.
— Më falni, — tha qetë, por zëri i tij ishte i fortë si çelik, — a mund të flas për një çast?
Atë mëngjes isha zgjuar në dhomën time të vjetër. Në shtëpinë e prindërve. Aty ku kisha jetuar për njëzet e gjashtë vjet.
Sot ishte dita e martesës sime.
Duhej të isha e lumtur. Duhej të isha nervoze në mënyrën e bukur — e emocionuar, e mbushur me pritje. Duhej të isha…