…duhej të ndihesha e mbushur me padurim.
Por në vend të kësaj, më kishte pushtuar frika.
Sepse mbrëmjen e kaluar, Shqipe Zeneli kishte ardhur në apartamentin tonë — në atë shtëpi që e ndaja me Arben Likën prej tetë muajsh — dhe pa asnjë hyrje, pa asnjë ndjeshmëri, kishte thënë:
— Nuk besoj se nesër do të ketë martesë.
Arbeni po përgatiste kafenë. U kthye nga ajo, filxhani ende në dorë.
— Mami, të lutem… jo sot.
— Bir, unë vetëm po të them të vërtetën. Ajo vajzë nuk është për ty.
— Mami, unë e dua. Jemi martuar.
— Ende jo, — e korrigjoi ajo ftohtë. — Deri tani jeni vetëm në letra. Nesër është ceremonia. Dhe unë po ta them qartë: mendoje edhe një herë.
Unë qëndroja në kuzhinë, e ngurtësuar. Mushkëritë më kishin harruar frymëmarrjen.
Arbeni më hodhi një vështrim të shpejtë. Pastaj u kthye sërish nga e ëma:
— Mami, kjo bisedë mbaron këtu.
— Mirë, mirë, — psherëtiu Shqipe Zeneli. — Por mos thuaj më pas që nuk të paralajmërova.
Dhe u largua.
Gjatë natës nuk më zinte gjumi. Mbështeta kokën në shpatullën e Arbenit dhe i fola me zë të ulët:
— Po sikur të ketë të drejtë?
— Nuk ka, — mërmëriti ai. — Elira, mami është thjesht… e di si është ajo. Do të mësohet.
— Tetë muaj po “mësohet”, — pëshpërita. — Dhe prapë më bën të ndihem sikur nuk jam mjaftueshëm e mirë.
— Sepse ka qenë gjithmonë e mësuar me mua. Unë isha djali i saj. Por tani jam burri yt. Dhe nesër këtë do ta shohin të gjithë.
Ai ra në gjumë. Unë jo.
Në mëngjes, nëna ime më ndihmonte të vishesha. Fustani ishte i bardhë, i thjeshtë, elegant. Ndihesha sikur kisha dalë nga një përrallë.
— Je e mrekullueshme, Elira, — tha ajo me sytë që i shndrisnin nga lotët.
— Mami… kam frikë.
— Nga çfarë, zemra ime?
— Që Shqipe Zeneli do ta prishë gjithçka.
Nëna tundte kokën me siguri:
— Nuk ka si ta bëjë. Babai yt nuk do ta lejojë. Sot është dita jonë. Dita jote. Dhe babai yt e di sa e shenjtë është kjo.
Babai im, Luan Tahiri, ishte pronar i restorantit “Te Pata e Artë” — më i miri në qytet. Aty organizoheshin dasma, ditëlindje, mbrëmje zyrtare. Emri i tij njihej nga të gjithë. Dhe respektohej nga të gjithë.
Dhe atë ditë, ai po organizonte martesën e vajzës së tij.
Kur mbërritëm në restorant, gjithçka ishte gati: rreth njëqind të ftuar, lule në çdo cep, muzikë e butë, tavolina të shtruara si në revista luksi.
Babai u nis drejt altarit. Unë pas tij. Arbeni na priste. Buzëqeshte.
Ceremonia kaloi qetë. Premtuam besnikëri. U puthëm. Duartrokitjet mbushën sallën.
Pastaj u ulëm në tavolina.
Pastaj erdhi momenti i dollive.
Dhe atëherë, Shqipe Zeneli u ngrit në këmbë. Mori mikrofonin.
Dhe i tha ato fjalë.
Babai im tashmë qëndronte pranë mikrofonit. Vështrimi i tij ishte i ngulur mbi Shqipe Zenelin, e cila rrinte ulur me një buzëqeshje të çuditshme, pothuajse triumfuese.
— Mirëmbrëma, — foli ai qetë. — Quhem Luan Tahiri. Jam babai i nuses. Dhe pronari i këtij restoranti.
Shqipja u step. Buzëqeshja iu shua menjëherë.
— Zonja Zeneli, — vazhdoi babai, — ju sapo e keni poshtëruar vajzën time. Në ditën e martesës së saj. Para njëqind të ftuarve. Në restorantin tim.
— Zoti Tahiri, unë vetëm thashë të vërtetën…
— Heshtni, — e ndërpreu ai. Jo me britmë. Jo me ashpërsi. Por me një ton që nuk linte vend për kundërshtim.
Shqipja mbylli gojën.
— Ky është restoranti im, — tha babai. — Unë vendos kush qëndron këtu. Dhe ju, zonja Zeneli, sapo e humbët atë të drejtë.
— Çfarë do të thotë kjo? — ajo u ngrit në këmbë.
— Do të thotë se po ju kërkoj të largoheni nga kjo sallë. Menjëherë.
Njëqind njerëz u mpinë. Asnjë zë. Asnjë lëvizje. Asnjë frymë.
Shqipe Zeneli qeshi, por qeshja i dridhej nga nervozizmi:
— A jeni serioz? Djali im sapo u martua këtu!
— Djali juaj…