— …djali juaj, — vazhdoi babai, duke e ngulur vështrimin te Arben Lika, — u martua pak çaste më parë me vajzën time. Këtu. Brenda këtij restoranti. Një vend që e kam ndërtuar dhe paguar unë. Dhe ju, pa asnjë turp, e poshtëruat publikisht nusen e tij.
— Arben! — Shqipe Zeneli u kthye me vrull nga i biri. — Thuaj diçka!
Arbeni rrinte ulur. Sytë i kishte të ngulur në pjatë, duart e kryqëzuara mbi prehër. Supet i vareshin rëndë.
— Arben! — zëri i saj u bë më i fortë.
Asnjë përgjigje.
Babai iu afrua edhe një hap:
— Arben, — foli qetë, por prerë. — Me kë je? Me nënën tënde apo me gruan tënde?
Arbeni ngriti sytë. Vështroi babanë. Pastaj nënën. Pastaj mua.
— Unë… nuk di çfarë të them…
— Thuaj që nëna jote duhet të largohet, — ia ktheu babai pa ngritur zërin.
— Po ajo është nëna ime…
— Ndërsa Elira Prendi është bashkëshortja jote, — u përgjigj ai. — Gruaja të cilës i premtove dashuri dhe mbrojtje para një ore, para gjithë këtyre njerëzve.
Arbeni hapi gojën, por fjalët nuk i dolën.
Babai u kthye nga Shqipja:
— Zonja Zeneli, po ju kërkoj për herë të fundit: dilni nga restoranti. Tani.
— S’mund të më nxirrni jashtë! — bërtiti ajo.
— Mundem, — tha ai ftohtë. — Jam pronari. Kam të drejtë të largoj këdo që prish rendin. Kamerat kanë regjistruar gjithçka. Njëqind dëshmitarë e dëgjuan çfarë thatë. O largoheni vetë, ose thërras sigurimin.
Fytra e saj mori ngjyrë të kuqe, pastaj u zbeh. Me një lëvizje të nxituar kapi çantën:
— Arben, hajde, po ikim!
— Jo, — e ndali babai. — Arbeni është dhëndri im. Ai është i mirëpritur këtu. Ju jo.
— Arben! — klithi ajo. — A po vjen me mua?!
Arbeni më pa mua. Pastaj nënën. Pastaj babanë.
— Unë… duhet të shkoj me mamanë…
— Nuk duhet, — ia preu babai. — Askush nuk po të detyron.
— Por ajo është vetëm…
— Është një grua e rritur, — tha ai. — Do ta gjejë vetë rrugën.
Arbeni u ngrit. Shkoi drejt saj.
— Më fal, Elira, — tha pa u kthyer. — Duhet të sigurohem që është mirë.
Dhe doli.
Me nënën e tij.
Jashtë restorantit.
Nga dasma e vet.
Salla mbeti e ngrirë. Askush nuk fliste. Askush nuk lëvizte.
Babai erdhi tek unë dhe ma shtrëngoi dorën:
— Elira, zemër. A ngrihesh dot?
U çova në këmbë. Këmbët më dridheshin.
Më çoi pranë mikrofonit.
— Të dashur miq, — foli. — Ju kërkoj ndjesë për këtë që ndodhi. Dhëndri im zgjodhi të largohej nga festa. Bashkë me nënën e tij. Ishte zgjedhja e tij.
U ndal. Fshiu sytë me shami.
— Por vajza ime qëndron. Dhe ne do të festojmë. Sepse ajo e meriton. Meritonte një festë me njerëz që e duan dhe e respektojnë.
Dikush filloi të duartrokiste. Pastaj një tjetër. Brenda pak çastesh, e gjithë salla shpërtheu në duartrokitje.
Qëndroja te mikrofoni. Me fustanin e bardhë. Pa dhëndër.
Babai më përqafoi:
— Do të shkojmë në shtëpi?
Tunda kokën.
— Jo. Do të qëndrojmë. Do të festojmë.
— Je e sigurt?
— Po. Ke të drejtë. E meritoj.
Dhe festa vazhdoi. Pa dhëndër. Pa vjehrrë.
Kërceva me babanë. Me kushëririn. Me kushërirën. Provova tortën. Qesha me shakatë e xhaxhait. Piva shampanjë.
Dhe çdo minutë prisja që Arbeni të kthehej.
Nuk u kthye.
Në mesnatë dola jashtë. U ula në një stol përpara restorantit. Hëna ndriçonte. Gjithçka ishte e qetë.
Babai doli pas meje dhe u ul pranë:
— Si ndihesh?
— Nuk e di, babi.
— Të telefonoi?
— Jo.
Ai pohoi lehtë me kokë. Heshti për pak, pastaj foli:
— Elira, më lejo të të them diçka.
— Të lutem.
— Sot, Arbeni bëri zgjedhjen e tij. Nuk ishte nëna që vendosi për të.