Ai vetë ishte aty. I pa të gjitha. Pa mënyrën si të uli, dëgjoi fjalët e saj. Dhe, megjithatë, zgjodhi anën e saj.
— Po unë…
— Mos vazhdo, zemra ime, — më ndërpreu babai me zë të butë. — Ai e bëri zgjedhjen. Pikërisht në ditën e dasmës sate. Para dhjetëra njerëzve. Kjo nuk është rrëshqitje. Është vendim i ftohtë.
Lotët më rrëshqisnin pa i ndalur faqet.
— Atëherë çfarë duhet të bëj, babi?
— Çfarë ndjen se duhet të bësh?
— Nuk jam e sigurt.
Ai mori frymë thellë.
— Dashuria e vetme nuk mjafton, Elira, — tha ngadalë. — Duhet respekt. Duhet guxim. Arbeni të do, nuk kam dyshim. Por nuk pati forcën të të mbronte. Pa këtë, dashuria mbetet e zbrazët.
Rreth orës dy të mëngjesit më erdhi një mesazh nga Arbeni:
“Elira, më fal. Mamaja pati një krizë paniku. U detyrova ta çoja në shtëpi. Kthehem nesër, flasim.”
Ia ktheva menjëherë:
“Jo, Arben. Sot e bëre zgjedhjen tënde. Zgjodhe nënën. Jeto me këtë.”
Pastaj ia bllokova numrin.
Kaluan tre muaj.
Ndarja u krye shpejt. Arbeni nuk u paraqit fare. Dërgoi avokatin e tij, i cili tha se klienti i tij ishte penduar dhe kërkonte një shans të dytë.
Gjykatësi më pa drejt e në sy:
— A e dëshironi ju një mundësi tjetër?
— Jo, — u përgjigja pa hezitim.
Vendimi u miratua.
Sot jam ulur në kafenenë “Te Pata e Artë”, restoranti i babait tim. Pas dasmës ai ia ndryshoi emrin dhe tha vetëm: “Për një fillim të ri.”
Pij kapuçino, shfletoj një libër. Jashtë, çiftet kalojnë dorë për dore. Dhe unë buzëqesh.
Një ditë do të jem sërish unë kështu. Me dikë tjetër. Me dikë që di të qëndrojë.
Telefoni më dridhet. Mesazh nga Arbeni, nga një numër tjetër, sepse e kam të bllokuar:
“Elira, të lutem. Më fal. Gabova. Jam shkëputur nga mamaja, nuk flasim më. Më jep edhe një shans.”
E lexoj. Pastaj e fshij.
Sepse babai kishte të drejtë. Ajo që ndodhi në dasmë nuk ishte gabim. Ishte zgjedhje.
Dhe unë meritoj dikë që më zgjedh mua. Gjithmonë. Që në momentin e parë.
Jo dikë që zgjedh nënën dhe pendohet më pas.
Babai afrohet dhe ulet përballë meje.
— Si po ndihesh, Elira?
— Mirë, babi. Vërtet mirë.
— Të shkroi?
— Po. E fshiva mesazhin.
Ai buzëqesh me krenari.
— Jam krenar për ty.
— Përse?
— Sepse e di çfarë vlen dhe nuk pranon më pak.
Ia shtrëngoj dorën.
— Faleminderit për gjithçka. Për atë ditë. Për atë që bëre.
— Nuk bëra asgjë të madhe.
— Bëre, — ia ktheva. — Nxorre dhëndrin tim nga dasma jonë. Në restorantin tënd. Para të gjithëve.
— Nxorra një njeri që nuk të respektoi, — më korrigjoi qetë. — Që ishte dhëndri yt, është detaj.
Qesh dhe qaj njëkohësisht.
— Dhe tani, çfarë do të bëj?
— Do të jetosh. Do të njohësh dikë tjetër. Dikë që ngrihet dhe thotë: “Mjaft.” Dikë që të zgjedh pa hezitim.
— Po nëse nuk e gjej?
— Do ta gjesh. Sepse ke vlerë, Elira. Dhe burri i duhur do ta shohë këtë.
Jashtë fillon të bjerë bora. Bora e parë e sezonit.
Shikoj nga dritarja. Një burrë përqafon gruan pranë tij, e mbulon me pallton e vet, e mbron nga i ftohti. Të dy qeshin.
Këtë dua. Këtë meritoj.
Jo një burrë që largohet nga dasma me nënën.
Por një burrë që, për mua, do ta nxirrte nënën nga dasma.
Babai e bëri këtë. Më tregoi si duket mbrojtja e vërtetë.
Dhe tani e di saktësisht çfarë të kërkoj.
Dhe çfarë të mos pranoj më kurrë.