Nora Frashëri punonte në një farmaci që qëndronte hapur njëzet e katër orë në ditë. Pas turnit të natës, në mëngjes herët, ajo mori rrugën drejt shtëpisë së gjyshes. Në banesën e saj nuk e priste askush. Bashkëshorti, Kastriot Dervishi, ndodhej ende në spital. Atje kishte përfunduar pas një pneumonie të dyfishtë. Fatmirësisht, mushkëritë i ishin pastruar dhe mjekët po përgatiteshin ta nxirrnin, por papritur iu shfaq një krizë e rëndë apendiciti. Një ditë më parë e kishin futur në sallën e operacionit.
Gjyshja u gëzua pa masë sapo e pa mbesën në derë.
— Zemra ma ndjeu që do të vije sot, — i tha ajo e buzëqeshur. — Që në agim u çova dhe pjekta petulla. Hiq pallton, laji duart dhe ulu të hamë.
Për Norën, gjyshja ishte i vetmi njeri i afërt, përveç burrit. Nëna i kishte ndërruar jetë kur ajo ishte në vitin e parë të kolegjit.
E ëma kishte luftuar për shumë vite me një sëmundje të rëndë onkologjike. Babain nuk e kishte njohur kurrë. Nga copëza bisedash të të rriturve, Nora kishte kuptuar se në rininë e saj, nëna kishte përjetuar një dashuri të madhe dhe të pastër, e cila kishte marrë fund me lindjen e saj.
Ajo nuk kishte guxuar kurrë ta pyeste drejtpërdrejt as nënën, as gjyshen. Sinqerisht, mungesa e të atit nuk e kishte bërë të ndihej e palumtur.
Jeta me të ëmën kishte qenë e qetë dhe e rregullt. Nëna punonte mësuese në shkollë, jepte anglisht dhe bënte edhe mësime private. Nga ana materiale, vajza nuk ishte ndier kurrë e privuar. Dashuria e nënës dhe e gjyshes e rrethonte dhe asgjë nuk i ishte mohuar.
Gjyshja kishte mbetur e ve në moshë të re dhe nuk ishte martuar më. Fillimisht, kuptimi i jetës së saj ishte vajza, e më pas gjithçka u përqendrua te mbesa.
Nëna ëndërronte që Nora të bëhej mjeke. Por sëmundja ia shoi të gjitha planet. Ajo e dinte se koha e saj po mbaronte dhe se gjyshja e vetme nuk do ta përballonte një shkollim të gjatë në mjekësi. Kështu, Nora u regjistrua në kolegjin farmaceutik.
Mbesës i shijuan petullat me reçel mjedre dhe i hante me oreks.
Ndërkohë, gjyshja po i vështronte çizmet.
— Po këto çizme? Janë bërë copë-copë. A nuk të jep para ai dorështrënguari yt për të blerë të reja?
— Mendoj se do t’i mbaj edhe këtë sezon, — u justifikua Nora. — Po vjen pranvera dhe mund të kaloj me atlete. E di sa i kujdesshëm është Kastrioti me çdo shpenzim. Edhe pse tani ha shumë kursyer, sa është ai në spital, paratë më kanë ikur për t’i çuar fruta, lëngje dhe gjëra të tjera. Disa ilaçe më duhej t’i blija vetë. Nga rroga ime mezi ka mbetur gjë, — tha ajo dhe psherëtiu lehtë.
Gjyshja u ngjit te raftet e sipërme, hapi arkën e saj të vjetër dhe nxori dy qese të mëdha. Nga e para doli një palë çizme të nënës.
— Ja, thuajse të reja. Luljeta Zeneli mezi i kishte veshur. Lëkura është e butë, janë të ngrohta. Nuk kanë take, por aq më mirë, këmba rri më rehat. Provoji, besoj se do të të bëjnë, — fliste gjyshja ndërsa ia zgjaste.
Çizmet i rrinin Norës fiks. Nga qesja tjetër, gjyshja nxori një fustan dhe një triko.
— Këtë fustan ta solli nëna nga Gjermania, kur shkoi për vizitë te një shoqe. Fustani duket sikur sapo ka dalë nga dyqani, gati i ri, dhe ende ruan hijeshinë e asaj kohe, duke pritur të vishet sërish.