…ndërsa trikon e kishte punuar vetë me shtiza, sepse kishte qenë gjithmonë dorëartë dhe e duruar në punë të tilla.
— Merri, mbaji, vishi pa u menduar. Je katandisur keq me atë koprracin tënd — burrin. Shtatë vjet bashkë jetoni. Më thuaj pak, çfarë të ka blerë ai gjithë këto vite? Asgjë fare, — ia dha vetë përgjigjen gjyshja, duke tundur kokën.
— Nuk e kuptoj pse ai i mban të gjitha paratë në dorë. Çfarë je ti, mendjelehtë? Rrogën tënde ia dorëzon atij, ndërsa ai vetëm ankohet se s’ka lekë. Edhe sot e kësaj dite, askush nuk e di sa fiton realisht. Mister i mbyllur me shtatë dryna!
— Te Bukurie Çuko dhëndri punon me buldozer në ndërtim. Ajo thotë se ata paguhen mirë, mbi njëqind mijë lekë. Çdo vit shkojnë me fëmijët pushime në Turqi. E kanë mundësinë, — vazhdoi ajo me një lloj mllefi të përmbajtur.
— Kurse ju s’keni as fëmijë, as ndonjë gëzim të vogël. As një kotele nuk ta lejoi ta mbaje ai koprraci yt, se do shpenzoheshin lekë për ushqim e rërë. Pështyma i raftë, — përfundoi gjyshja e nxehur.
Nora u përpoq ta qetësonte:
— Gjyshja ime, ti e di që u martova shumë herët, vetëm nëntëmbëdhjetë vjeçe. S’kisha bërë kurrë punë shtëpie. Kastrioti është tetë vjet më i madh dhe i mori vetë të gjitha përgjegjësitë. Për mua kjo ishte gjë e mirë. Nuk më rëndon mendja për asgjë. Ai blen ushqimet, paguan qiranë, kujdeset për makinën dhe madje kursen diçka. A harrove që blemë edhe makinë? Është e përdorur, por shumë në rregull.
— Kur të krijojë një fond sigurie, do të mund të të sjell një nip ose mbesë, — shtoi ajo me shpresë, por më pas u zbeh. — Vetëm se këto kursime po mblidhen tmerrësisht ngadalë.
— Po harrove që për makinën unë dhashë gjithë pensionin që kisha ruajtur për nënën tënde? Ai nga paratë e veta vuri shumë pak, — ia ktheu gjyshja, pa e lëshuar temën.
Nora e kuptoi se gjyshja kishte vënë sërish “pllakën” e saj të zakonshme dhe se ishte koha të largohej. U përshëndet, mori qeset me rroba dhe u kthye në shtëpi me autobus.
Makina e Kastriotit ishte e parkuar në oborr. Nora kishte dashur prej kohësh të mësonte të ngiste, por ai kishte kundërshtuar prerë:
— Na mjafton një shofer. Për më tepër, kurset tani kushtojnë shtrenjtë dhe nuk është aspak e sigurt që ti i kalon provimet, — i kishte thënë.
Në shtëpi, pas turnit të natës, u shtri të flinte, por fjalët e gjyshes i trazuan mendimet. Diku thellë brenda vetes, ajo e ndiente se jeta e tyre familjare kishte diçka të shtrembër.
Prej kohësh nuk ishte më ajo vajza e re, e turpshme dhe e ndrojtur që ishte dashuruar marrëzisht me djalin e parë që i kushtoi vëmendje.
Gjithmonë e kishte parë veten si jo tërheqëse: e dobët, pa ngjyra, e pasigurt, me syze — kush do ta vinte re një të tillë?
E kishte vënë re Kastriot Dervishi, me të cilin e kishte njohur shoqja e fakultetit, Gerda Imeri. Ata vinin nga e njëjta zonë. Madje, Nora as nuk pati kohë ta njihte mirë para se gjithçka të merrte hov.
— Sa do sillemi rrotull kështu? Unë paguaj qira e shpenzoj para, ndërsa ti jeton vetëm në një apartament me dy dhoma. Le të martohemi, — i kishte thënë ai, prerë dhe pa shumë romantikë.