— A ke ndonjë gjë për të pirë? — e pyeti Gerda me një buzëqeshje të lodhur. — Do më ndihmonte një gllënjkë për të marrë zemër.
Nora nxori nga dollapi një shishe raki shtëpie. Kastrioti nuk blinte kurrë pije, gjithmonë kursente deri në qindarkën e fundit. Gerda e kapi gotën dhe e piu menjëherë, pa marrë frymë, pastaj nisi të fliste, sikur fjalët i kishin mbetur gjatë në grykë.
— Kam ardhur për paratë. Kastrioti më tha se i mban ca lekë cash brenda një libri, në sirtarin e sipërm të tavolinës. Ai është prej kohësh në spital, s’më ka dërguar asgjë, ndërsa Nardi kërkon bukë çdo ditë. I është shqyer edhe xhaketa. Nardi… është djali im me Kastriotin.
Ti mendon se unë s’jam në qytet, se kam ikur gjoja me një djalë në Vlorë. E vërteta është që ika për pak, me një rrëmujaxhi, por u ktheva shpejt. Nuk kisha ku të mbështesja kokën. Në fshat s’u ktheva dot. E mora në telefon Kastriotin. Ai ka qenë gjithmonë i dashuruar me mua, që fëmijë, ndërsa unë e kam shtyrë gjithnjë tutje.
Ai më gjeti një apartament… dhe, si me zor, u rilidhëm. Dy vjet më parë lindi Nardi. Kastrioti na mban, por jep pak. Është dorështrënguar, si gjithë fisi i tij. Këtë e di edhe ti.
Më thotë se do të ndahet prej teje, sapo të mbledhë ca para. Por mua më duket se ajo ditë s’do të vijë kurrë. Atij gjithmonë do t’i duken pak.
Tani e kupton gjithçka, apo jo? Në shtëpinë tënde vij kur je në punë. S’ka nevojë për hollësi. Hajde ta gjejmë librin dhe po iki. Për Nardin po kujdeset vajza e fqinjës, por s’është ndonjë dado e mirë. Kastriotit s’do t’i tregoj që u pamë. Do bërtasë si i tërbuar, e mos i çahet ndonjë qepje. Me të, zgjidhe vetë si të mundesh.
Kur Kastrioti u kthye nga spitali, ishte dobësuar dhe i rënë në fytyrë, por dukej i qetë. Qetësia iu shua sapo pa plaçkat e veta te dera. Dhe u shua krejt kur Nora hapi gojën.
— I dashur, — i tha ajo ftohtë, — po thërras pastruesin e lagjes të të ndihmojë me valixhet. Për divorcin kam aplikuar tashmë. Gerda dhe djali yt po të presin. Gjysmën e parave nga llogaria jote i kam kaluar në emrin tim. Për makinën do flasim nëse s’të pëlqen shuma që të lashë. Apartamenti është i imi. Këtu s’ke më asgjë.
Është për të ardhur keq që humba kaq vite me një njeri si ti. E di ç’është një “krot”? Është ai që vepron në hije, fshehurazi. I tillë ke qenë edhe ti. Tani je i lirë.
Kastrioti u largua. Divorci u zyrtarizua pa zhurmë. Çuditërisht, Nora nuk ndjeu dhimbje. Përkundrazi, mori frymë lirisht. Vetëm atëherë kuptoi sa e rëndë kishte qenë jeta pranë tij.
Vera po afrohej dhe ajo planifikonte të shkonte në det. Herën e fundit kishte qenë në jug me nënën, që në klasën e shtatë.
Më e gëzuara nga të gjithë ishte gjyshja, e cila e quante largimin e Kastriotit bekimin më të madh në jetën e Norës.