«ME KË E SOLLE NË JETË?!» — ulëriu ai, i ngarkuar me dyshim dhe zemërim

Një fshehtësi familjare krejtësisht shkatërruese.
Histori

Tiparet kokëforta të fisit, si për çudi, dukej se e kishin anashkaluar djalin.

Diella Gjoka e hapi një ditë bisedën me Luan Fundo-n me zë të dridhur. Fliste pothuajse në pëshpëritje, e frikësuar nga mendimi se mos Arben Prendi do të dëgjonte qoftë edhe një copëz fjalie.

— Luan, shikoje vetë… — tha ajo me hezitim. — Ai nuk na ngjan aspak…

Burri i saj bëri një gjest të lodhur me dorë, pa ia larguar sytë ekranit.

— Diella, mjaft. — u përgjigj shkurt. — Mami e ka thënë qindra herë: i ka dalë stërgjyshit. Gjenetika është e paparashikueshme. Po s’të bind, shko bëj analiza. Apo çfarë, ke pushuar së dashuruari djalin?

Këto fjalë i prenë frymën. Ajo e donte Arbenin me çdo qelizë të saj. Pikërisht për këtë arsye, hendeku i dyshimit i gërryente ditët pa pushim. Një ftohje e vogël, një rrëzim i lehtë, dhe paniku e përfshinte. Ankthi i ngulitur i hante qetësinë nga brenda.

Më e ashpra në mbrojtjen e “së vërtetës” së saj ishte Nexhmije Vrioni, vjehrra. Ajo nuk pranonte asnjë nënkuptim, as edhe hijen më të vogël të dyshimit.

— Çfarë marrëzie po thua! — ia preu ftohtë, duke ia rrëmbyer nipin nga duart Diellës. — Ky është nipi im! Gjak i gjakut tim! Falëndero Zotin që fëmija është mirë dhe mos u merr me budallallëqe!

Siguria e saj ishte aq e akullt dhe e patundur, sa Diellës i përshkoi trupin një të ftohtë. Sikur pas atij toni të fshihej diçka tjetër. Diçka… kërcënuese.

Ajo heshti. Frikën dhe fajin i groposi thellë, por zemra i pëshpëriste pa reshtur: “Diçka nuk shkon. Diçka e tmerrshme…”

Gjithçka u shemb në një ditë vere. Arben Prendi ra nga biçikleta dhe theu këmbën. Frakturë e rëndë, ambulancë, rrëmujë spitalore. Mjeku tha se do të duhej ndërhyrje kirurgjikale. Dhe, ndoshta, transfuzion gjaku.

— Kam grup të përshtatshëm, përdorni timin, — u ofrua menjëherë Luan Fundo, duke përveshur mëngën.

Analizat para procedurës ishin rutinë. Por papritur, nga laboratori doli një kirurg i moshuar, me letrat në dorë, duke i vështruar sikur të kishte parë një fantazmë.

— Më falni… kjo nuk ka si të ndodhë, — tha ai me zë të ulët. — Fëmija ka grup gjaku të dytë, ndërsa të dhënat që kemi kërkojnë një shpjegim të menjëhershëm përpara se të vazhdojmë më tej.

Article continuation

Mes Nesh