Mjeku vazhdoi me zë të prerë, pa e zbutur aspak goditjen: sipas kartelave mjekësore, si Luan Fundo ashtu edhe bashkëshortja e tij kishin grupin e parë të gjakut. Kjo, nga pikëpamja biologjike, e bënte të pamundur që fëmija të ishte i tyre.
Luanit iu zbeh fytyra në çast. Diella Gjoka ndjeu sikur toka iu hap nën këmbë. Zemra i rrihte fort në veshë, pamja iu turbullua dhe ajri iu duk i rëndë për t’u marrë frymë. Pastaj shpërtheu gjithçka.
— Diella… — murmuriti Luan me një zë të errët, të ngarkuar me dyshim. — Me kë ishe?
— Si? — mezi arriti të nxirrte ajo.
— ME KË E SOLLE NË JETË?! — ulëriu ai, dhe në britmë u përzien dhimbja, zemërimi dhe poshtërimi i grumbulluar prej vitesh.
Diella mbeti pa fjalë. Ajo nuk kishte tradhtuar kurrë. Asnjëherë. Por në atë makth të papërfytyrueshëm, edhe dyshimet e vjetra, të parëndësishme, tingëllonin si një faj i pranuar.
Po atë mbrëmje, në korridorin e spitalit ra telefoni. Ishte një fqinjë e vjehrrës: Nexhmije Vrioni ishte dërguar me urgjencë në reanimacion dhe kërkonte t’i shihte.
U nisën me nxitim. Në dhomën sterile qëndronte një trup i dobësuar, i lidhur me tuba dhe aparatura. Nexhmija i thirri me shenjë të afroheshin.
— Më falni… — pëshpëriti me zor. — Jam unë… gjithçka është vepra ime…
Luani ia shtrëngoi dorën.
— Mami, qetësohu. Mos fol…
— Doja… gjoja për të mirën… — sytë iu kthyen nga Diella, ku shkëlqeu një hije ligësie. — Ti ëndërroje vajzë… por linde një krijesë të dobët… Nuk mund ta lejoja. Djalit tim i duhej trashëgimtar!
Luani u mpirë.
— Çfarë po thua?!
— E organizova çdo gjë… — vazhdoi ajo me frymë të këputur. — Drejtoresha… Shpresa Gashi… më kishte borxh. Unë e ndihmova, ajo ma ktheu. I ndërroi foshnjat… menjëherë… ndërsa ti ishe nën narkozë. Vajza mezi qante. Në dhomën tjetër ishte një fëmijë i braktisur… djalë i shëndetshëm. Nëna ishte zhdukur. Askush nuk e vuri re. Gjejeni Shpresën… ajo do t’ju tregojë gjithçka…
Britma e Diellës çau ajrin, ajo britmë që vetëm një nënë e zhveshur nga fëmija i saj mund ta nxjerrë.
— Ku është ajo?! Ku është vajza ime?!
Nexhmije Vrioni nxori me vështirësi një adresë dhe heshti përgjithmonë.
Ata e gjetën.
Një jetimore në një krahinë tjetër. Një derë e vjetër, e zhveshur nga boja. Dhe para tyre, një vajzë e dobët, e zbehtë, me sy gri dhe një tufë flokësh të çelët, që i binin mbi supe, sikur po priste pa e ditur se jeta e saj sapo do të ndryshonte.