Ishte si pasqyrë e gjallë — fytyra e saj mbante tiparet e Luan Fundos, pa asnjë dyshim.
Quhej Hana Elezi.
Diella Gjoka u rrëzua para saj, duke u ulur në gjunjë pa ndier dyshemenë. E shtrëngoi fort pas vetes, ia mori frymën me aromën e flokëve, sikur të donte ta mbante përgjithmonë. Lotët i rrëshqisnin pa zë, të hidhur, të çmendur. Kjo ishte ajo. Vajza e saj. E humbur për vite me radhë. E gjetur. Gjallë.
Luan Fundo qëndronte pak më tutje, i ngrirë si gur. Për herë të parë pas shumë vitesh, qante hapur. Në sytë e vajzës ai shihte gjithçka që kishte gabuar: dyshimet, akuzat, verbërinë e vet. Gjithçka që e kishte ndarë nga e vërteta.
Hana nuk kuptonte asgjë. Trupi i saj ishte i tendosur, sytë vëzhgonin me frikë. Nuk lëvizte. Në botën ku ishte rritur, përqafimet nuk kishin ekzistuar.
Para se të mendonin si t’ua shpjegonin fëmijëve këtë kthesë të pamundur, u përballën me një kalvar të gjatë burokratik.
Seanca gjyqësore pa fund, analiza gjenetike që konfirmonin të njëjtën të vërtetë herë pas here, por që hapnin plagën nga e para. Takime me shërbimet sociale, pyetje të pafundme, dyshime, procesverbale. Historia dukej aq e pabesueshme, sa pikërisht kjo i bënte zyrtarët të hezitonin ta pranonin.
Luan i mori të gjitha mbi vete. Ditë e net të tëra në radhë, avokatë, kërkesa, dokumente. Përpiqej të shlyente fajin ndaj Diellës dhe ndaj Hanës, me mënyrën e vet, sikur këmbëngulja e tij të ishte çelësi për ta rregulluar gjithçka.
Diella e shihte. Dhe mes dhimbjes, ngadalë, shumë ngadalë, filloi ta besonte sërish.
Por prova më e vështirë ishte Arben Prendi.
Si t’ia shpjegoje një fëmije gjashtëvjeçar se gruaja që e kishte përkundur çdo natë nuk ishte nëna e tij? Si t’i thoshe se jeta që njihte kishte nisur mbi një gënjeshtër?
Nuk ia dolën. Vendosën ta shtynin. Jo tani. Ishte ende shumë i vogël. Për momentin, thjesht e sollën Hanën në shtëpi.
Arbeni e priti me dyshim.
Fillimisht vetëm e vështroi nën vetulla. Pastaj filloi ta tërhiqte Diellën për krahu, të përpiqej ta largonte Hanën. Tensioni u rrit shpejt, i mprehtë dhe i pashmangshëm.
— Kjo është mami im! Jo e saja! — bërtiti ai, pikërisht në çastin kur Diella e mori Hanën në krahë.