— Merreni dhe çojeni përsëri! E urrej! — ulërinte ai, me zë të çarë nga xhelozia dhe frika.
Që nga ajo ditë, mbrëmjet në shtëpi u shndërruan në një terren të rrezikshëm. Lot pa fund, shpërthime nervash, britma që përplaseshin në mure. Diella Gjoka ecte mbi thërrime durimi. Donte t’i shtrëngonte të dy fëmijët në gjoks, t’i mbronte njësoj, por e ndiente qartë se zemra po i çahej në dysh.
Hana Elezi rrinte pothuajse gjithmonë e heshtur. Shpesh fshihej poshtë shtratit, murmuriste fjalë që askush s’i kuptonte dhe kërcente sa herë dëgjonte një zhurmë më të fortë. Përqafimet e trembnin. Përkëdhelja i dukej e huaj, gati kërcënuese.
Diella mësoi nga e para se ç’do të thoshte mëmësi: të fliste butë, të mos nxitonte, të priste. I ledhatonte flokët, i tregonte përralla me zë të ulët, linte dritën e vogël ndezur gjatë natës. Dhe priste. Çdo ditë nga pak.
Një mbrëmje, e lodhur deri në palcë pas një dite të gjatë, Diella hapi derën e dhomës së fëmijëve… dhe mbeti pa frymë.
Hana dhe Arbeni ishin ulur në tapet, shumë pranë njëri-tjetrit. Ndërtonin një kështjellë me kube shumëngjyrëshe. Arbeni i shpjegonte se si të mbahej më mirë muri, ndërsa Hana tundte kokën dhe buzëqeshte lehtë, gati e padukshme. Ai ia zgjati një kullë, ajo e vendosi me kujdes në majë.
Sytë u kryqëzuan… dhe të dy shpërthyen në të qeshura të qeta, të sinqerta.
Në atë çast, Diella e kuptoi se asgjë nuk kishte qenë e kotë.
Para saj nuk ishin më një vajzë e humbur dhe një djalë “i huaj”. Ajo pa një motër dhe një vëlla. Pa dy botë që po bashkoheshin ngadalë.
Tani kishte dy fëmijë. Dhe do t’i donte të dy — Hanën e brishtë dhe Arbenin e zjarrtë — deri në frymën e fundit.
Zemra që i ishte dukur e copëtuar, papritur u zgjerua. Dhe filloi të rrihte qetë.
Luan Fundo dhe Diella Gjoka nuk arritën ta falnin Nexhmije Vrionin. Por nuk lejuan që urrejtja t’u zinte vend. Zgjodhën diçka tjetër: kujdesin, ndërtimin, shërimin.
Jeta nisi nga e para. Këtë herë vërtet. Shtëpia u mbush me zëra, me të qeshura, me grindje për karamele dhe me “mami” e “babi” të thëna me drojë.
Një familje jo e lidhur nga gjaku, por e ngritur mbi dashurinë — një dashuri më e fortë se tradhtia më e rëndë.