…Instinktivisht, zgjata dorën drejt telefonit dhe shtypa numrin e babait, thjesht për të dëgjuar zërin e tij të qetë, atë zë që gjithmonë më kthente ekuilibrin.
— Rozafë, ka ndodhur gjë? — më pyeti ai menjëherë. Babai e ndiente humorin tim edhe përmes valëve të telefonit.
— Jo, ba. Asgjë e veçantë. Po përgatitemi për festën, — u përpoqa ta mbaja zërin të gjallë, edhe pse nuk më dilte natyrshëm.
— Nëse ke nevojë për diçka, e di që jam këtu, — tha ai me atë tonin e ngrohtë atëror që më zbutte menjëherë shpirtin.
Mbylla telefonin pak më e qetë. Mbrëmja ra dhe, për herë të parë atë ditë, mbetëm vetëm unë dhe Klajdi Sinani në dhomën e gjumit. Luljeta Lufta ishte zhytur në episodin e radhës të serialit të saj, duke na lënë një hapësirë të vogël për të folur.
— Klajd, duhet të flasim, — nisa me kujdes. — Mamaja jote e ndryshoi krejt listën e ushqimeve. Unë jam munduar, i kam menduar gjërat, kam blerë produktet…
Ai bëri një shprehje sikur i kishte rënë një dhimbje e papritur dhëmbi.
— Rozafë, pse e bën kaq të madhe? Mami do më të mirën. Do që tavolina të duket festive. Duron pak, ç’është dy javë? — tha ai, pa më hedhur asnjë vështrim, duke rrëshqitur gishtin në telefon.
— Nuk ke qenë gjithmonë kështu, — më doli pa dashje.
Klajdi ngriti më në fund sytë nga ekrani.
— Si kështu ndryshe? Çfarë do, ta përzë nënën time? Më fal, por unë i respektoj prindërit e mi.
Në zërin e tij kishte një ashpërsi të re, të pakëndshme. Nuk thashë më asgjë. U çova dhe dola nga dhoma. Në kuzhinë, me një filxhan çaji në dorë, vështroja nga dritarja qytetin e mbuluar me dëborë dhe mendoja se sa shumë ndryshonte Klajdi sa herë që vinte e ëma: nga bashkëshort, shndërrohej në një djalë të lidhur pas fundit të fustanit të saj. Ndërsa unë kthehesha në një shërbëtore që duhej të zbatonte urdhra dhe të buzëqeshte ndaj kritikave.
Mëngjesi i 31 dhjetorit nisi në orën gjashtë. Në listën e Luljeta Luftës kishte plot nëntë gatime. Lëvizja nëpër kuzhinë si në mjegull. Vendosa të zieja këmbët e derrit për paçen, recetën e kërkova me ngut në internet, qërova perime për sallatat, zura brumin për byrekë. Rreth orës dhjetë, u shfaq vjehrra, e veshur me një rrobë shumëngjyrëshe, filxhanin e kafesë në dorë, dhe u pozicionua në vendin e saj të zakonshëm të “inspektimit”.
— Patatet po i pret shumë të mëdha për sallatën. Dhe pse këta kastraveca nga dyqani? I thashë Klajdit t’i merrte në treg, nga ata turshia në fuçi, — komentonte ajo pa pushim.
Zëri i saj më shponte trurin ndërsa unë vazhdoja të pres me kujdes.
— Edhe majoneza duhet bërë në shtëpi. Kjo e blera është plot kimi, nuk shkon për festë, — shtoi, duke më parë teksa hapja kavanozin.
— Nuk kam kohë ta rrah majonezën, — ia ktheva, duke u përpjekur të mos shpërtheja.
— Nusja e Bardha Likës gjithmonë gjen kohë. Se ajo planifikon gjithçka, nuk vrapon ditën e fundit si e çmendur, — tha me një nënqeshje thumbuese.
Klajdi u shfaq nga hiçi rreth mesditës, i freskët dhe i qetë. Hodhi një sy kuzhinës plot tenxhere, e puthi të ëmën në faqe dhe shpalli se po dilte të blinte shampanjë dhe peceta “siç duhet”, sepse të miat i ngjanin atyre të ndonjë lokali të lirë. Mbeta sërish vetëm me Luljetën. Vazhdoja punën, ndërsa lodhja më përhapej në çdo qelizë. Këmbët më digjnin nga qëndrimi i gjatë në këmbë, shpina më dhembte nga përkuljet, dhe veshët më zhurmonin nga vërejtjet e pandërprera.
Rreth orës katër pasdite, pjesa më e madhe e gatimeve ishte gati. U drejtova, duke fërkuar mesin e mpirë, dhe pashë Luljetën tek provonte sallatën me një lugë të veçantë.
— Më duket pak pa shije, — shpalli ajo verdiktin.
Brenda meje diçka u këput. Kisha punuar që nga gjashtë e mëngjesit, kisha ndryshuar gjithçka sipas kërkesave të saj, dhe prapë nuk mjaftonte.
— Është receta e mamit tim. Gjithmonë del mirë, — thashë me një qetësi të fortë.
— Eh, çdo nënë ka nivelin e vet në kuzhinë, — ia ktheu ajo me ironi dhe u shtri drejt pjatës me sallatë peshku.
Pasi e provoi, bëri një fytyrë sikur po vuante.
— Jo, këtë nuk e ha dot. Kam stomak të ndjeshëm.
— Doni t’ju përgatis diçka tjetër? — pyeta, duke mbledhur forcat e fundit.
— Si, po më kthen fjalë tani? Klajd! Klajdi im! — thirri ajo me zë të lartë.
Burri im u shfaq menjëherë në kuzhinë, me qeset e blerjeve në duar.
— Çfarë ka ndodhur, mami? — pyeti, duke na parë të dyja.
— Gruaja jote më fyeu! Thashë vetëm që sallata nuk ishte e mirë, dhe ajo më foli aq keq sa s’e them dot! — u ankua Luljeta, duke fshirë sy të thatë me një pecetë.
— Rozafë, çfarë po ndodh këtu? — Klajdi u kthye nga unë, me zemërim në sy.
— I propozova të gatuaj diçka tjetër, nëse kjo nuk i pëlqen, — thashë, ndërsa brenda meje po ngrihej një valë e nxehtë zemërimi.
— E dëgjon si më flet? Sikur të jem e huaj në këtë shtëpi! — vazhdoi vjehrra, duke kaluar në lot dhe duke u kapur për kraharor.
— Rozafë, kërko falje mamit, — tha Klajdi me një ton urdhërues.
— Për çfarë të kërkoj falje? Që ofrova një zgjidhje tjetër?
Nuk po e besoja atë që po ndodhte.
— Kërko falje. Tani, — më shikonte si të isha dikush tjetër.
— Nuk do kërkoj falje për diçka që nuk e kam bërë, — iu përgjigja me vendosmëri.
Fytyra e tij u ngurtësua, u bë si maskë. Një Klajd të tillë nuk e kisha parë në tre vite martesë.
— Atëherë ik prej këtu. Shko në dhomë. Në tryezën festive nuk ke vend.
Fjalët ranë mes nesh si gurë të rëndë.
— Çfarë? — më iku fryma.
— E dëgjove. Shko në dhomë dhe rri aty derisa të mësosh të respektosh më të mëdhenjtë.
E pashë Luljetën dhe dallova për një çast një buzëqeshje fitimtare, që ajo e fshehu menjëherë pas një shprehjeje të vuajtur. Pastaj shikova Klajdin. Ai qëndronte me krahët e kryqëzuar në gjoks, me një shprehje të ngrirë në fytyrë, dhe në atë moment e kuptova se diçka ishte thyer përfundimisht…